Dea Matrona

Młoda krew klasycznego rocka i irlandzki żywioł

Dea Matrona to jedna z najbardziej ekscytujących, świeżych i drapieżnych formacji młodego pokolenia na europejskiej scenie rockowej. Pochodzący z Belfastu duet, założony przez dwie wszechstronnie utalentowane przyjaciółki – Orlaith Forsythe i Mollie McGinn – szturmem wdarł się do świadomości fanów gitarowego grania. Dziewczyny z rzadką lekkością i niesamowitą pewnością siebie redefiniują brzmienie klasycznego rocka z lat 70., przyprawiając je współczesną, indie-rockową drapieżnością oraz unikalnym, wyspiarskim sznytem. Dea Matrona udowadnia, że surowa, rockandrollowa energia ma się świetnie i potrafi porwać absolutne tłumy.

Od ulicznego fenomenu do "For Your Sins"

Muzyczna droga zespołu rozpoczęła się niezwykle organicznie – od buskingowych występów na ulicach Belfastu. Ich surowe, niesamowicie wierne i energiczne covery kultowych utworów Fleetwood Mac, Led Zeppelin czy Cream lotem błyskawicy rozeszły się po sieci, generując miliony wyświetleń i przyciągając uwagę legend branży. Prawdziwym manifestem autorskiej dojrzałości stał się jednak ich debiutancki, pełnowymiarowy album studyjny "For Your Sins" (2024). Krążek zachwycił krytyków muzycznych swoją bezczelną, rockową charyzmą, świetnymi riffami oraz kapitalnie rozpisanymi harmoniami wokalnymi.

Najważniejsze utwory i sceniczne hymny

Twórczość Dea Matrona to maraton przebojowych, bezkompromisowych kompozycji, które natychmiast zapadają w pamięć. W ich wciąż rozrastającym się dorobku na szczególną uwagę zasługują utwory, które stały się ich wizytówkami:

• "Red Button" oraz "Stamp on It" – potężne, oparte na drapieżnych, blues-rockowych riffach numery, które idealnie prezentują ich techniczną sprawność.
• Akustyczne i klimatyczne ballady, w których ich idealnie współbrzmiące, czyste głosy wysuwają się na pierwszy plan.

Multiinstrumentalny wulkan i koncertowy żywioł na żywo

Koncerty Dea Matrona to absolutne, czyste rockowe widowisko, które wgniata w fotel. Na scenie Orlaith i Mollie prezentują unikalne, widowiskowe zjawisko – z rzadką swobodą wymieniają się instrumentami w trakcie występów, płynnie przechodząc od grania potężnych solówek na gitarze prowadzącej do pompowania basowego groove'u. Ich znakiem rozpoznawczym jest niesamowita synchronizacja, młodzieńcza bezczelność androlla oraz potężna ściana dźwięku, która brzmi zaskakująco pełno jak na tak kameralny skład. Każde ich klubowe show to gwarancja potu, gitarowych uniesień i obcowania z zespołem, który z każdym rokiem rośnie do rangi nowej potęgi światowego rocka.