Indywidualne Zwiedzanie Wystawy - Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie

O wydarzeniu

Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie to nowoczesna instytucja kultury, która od 2024 roku mieści się w sercu stolicy, przy ul. Marszałkowskiej 103. Po dwóch dekadach działalności nomadycznej, muzeum zyskało stałą siedzibę, oferującą przestrzeń dla sztuki współczesnej oraz różnorodnych wydarzeń kulturalnych.

Lokalizacja i architektura

Nowy budynek muzeum, zaprojektowany przez renomowaną pracownię architektoniczną, znajduje się w centralnej części Warszawy, wzdłuż zachodniej strony ul. Marszałkowskiej. Obiekt obejmuje około 20 000 metrów kwadratowych powierzchni na czterech kondygnacjach nadziemnych i dwóch podziemnych. Wnętrza mieszczą przestrzenie wystawowe o powierzchni ponad 4500 metrów kwadratowych, sale edukacyjne, konserwatorskie oraz magazyny dzieł sztuki. Dodatkowo, dla odwiedzających dostępne są kino, audytorium, kawiarnia i sklep.

Godziny otwarcia

• Muzeum jest czynne od wtorku do niedzieli w godzinach 12:00–20:00.
• W poniedziałki pozostaje zamknięte.
• Wstęp na wystawy w Galerii A na parterze jest bezpłatny dzięki współpracy z marką Audi.

Aktualne wystawy i wydarzenia

INDYWIDUALNE ZWIEDZANIE WYSTAWY

Zwiedź Muzeum Sztuki Nowoczesnej samodzielnie.

Wizytę możesz rozpocząć w dowolnym momencie wybranego przedziału godzinowego.

W Dużej Recepcji Muzeum pobierzesz bezpłatny audioprzewodnik.

12:00 - pierwsze wejście;

19:00 - ostatnie wejście.

Muzeum jest nieczynne w poniedziałki.

INDYWIDUALNE ZWIEDZANIE WYSTAWY

Zwiedź Muzeum Sztuki Nowoczesnej samodzielnie.

Wizytę możesz rozpocząć w dowolnym momencie wybranego przedziału godzinowego.

W Dużej Recepcji Muzeum pobierzesz bezpłatny audioprzewodnik.

12:00 - pierwsze wejście;

19:00 - ostatnie wejście.

Muzeum jest nieczynne w poniedziałki.

Bilet upoważnia do wstępu na wszystkie aktualne wystawy:

KWESTIA KOBIECA 1550-2025

Wystawa „Kwestia kobieca 1550–2025” podważa przekonanie, że kobiety-artystki były przed XX wiekiem jedynie wyjątkami. Pokazuje, że mimo społecznych ograniczeń, kobiety nieprzerwanie tworzyły, wykorzystując sztukę do wyrażenia tożsamości i utrwalenia swojej obecności. Ekspozycja ma na celu nie tylko ukazanie różnorodnej twórczości kobiet, ale również rewizję kanonu historii sztuki – poprzez oddanie głosu artystkom dotąd pomijanym. Tytuł nawiązuje do dawnego pojęcia „kwestii kobiecej”, które wyprzedziło feminizm i zapoczątkowało intelektualną walkę o kobiecą podmiotowość i równość.

Wystawa podzielona jest na osiem tematycznych sekcji, które obejmują m.in. wizerunki silnych kobiet w historii i mitologii („Niezłomne kobiety”), walkę o edukację artystyczną i uznanie w kanonie („Edukacja i kanon”), autoportrety i eksplorację kobiecej tożsamości („Jej własna muza”), jak również prace dotyczące macierzyństwa, cielesności, erotyki oraz roli kobiet w czasie wojny. Prezentowane są dzieła blisko 150 artystek – od Artemisia Gentileschi po współczesne twórczynie z Ukrainy – które łączy wspólny temat: kobieca sprawczość i doświadczenie.

Kuratorce, Alison M. Gingeras, przyświeca idea, że obraz to forma władzy. Dlatego wystawa skupia się na figuratywnych obrazach i rzeźbach, tworząc wizualną opowieść o kobiecym oporze i tożsamości na przestrzeni pięciu wieków. To nie tylko historyczny przegląd, ale manifest nowego spojrzenia na sztukę i historię – przez pryzmat kobiecego głosu, który był obecny, choć często ignorowany. Jak pisała Mary Garrard: „Feminizm istniał zanim wiedziałyśmy, jak go nazwać”.

MIASTO KOBIET

„Miasto kobiet” to wielogłosowa wystawa, która ukazuje różnorodne podejścia do sztuki tworzonej przez artystki. Z jednej strony projekty takie jak Z trzewi korzystają z wyrazistego, feministycznego języka artystycznego, z drugiej – Inne jutra podważają tradycyjne ramy feminizmu, eksplorując tożsamości i wspólnoty poza binarnymi podziałami płci. Obok akademickiego spojrzenia na historię kobiecej emancypacji w PRL-u (Wiktoria Szczupacka), znajdziemy też zaangażowaną perspektywę współczesną – jak w pracach Karoliny Gembary, skupiających się na prawach reprodukcyjnych.

Wystawa powstaje w kontekście społeczno-politycznym, w którym prawa kobiet w Polsce znów są marginalizowane. Sztuka staje się tu narzędziem politycznym i wyobrażeniowym – sposobem na stawianie oporu, budowanie nowych narracji i poszukiwanie alternatyw wobec dominujących struktur. Inne jutra, kuratorowane przez Michalinę Sablik i Verę Zalutskayę, proponują queerowe, dekolonialne i feministyczne opowieści o świecie, tworzone w obliczu kryzysów politycznych i ekologicznych.

Pozostałe sekcje wystawy pogłębiają refleksję nad ciałem, wspólnotą i pamięcią. W Z trzewi artystki ukazują związki między ciałem a infrastrukturą, odsłaniając fizyczną i społeczną kruchość systemów, w których funkcjonujemy. Jej serce prezentuje intymne opowieści o aborcji, a Socjalizm, feminizm i sztuka rekonstruuje mało znany kontekst feministycznych obchodów z 1975 roku, pokazując, jak wyglądała kobieca emancypacja w realiach socjalizmu. Wspólnie tworzą one złożony portret sztuki kobiet jako działania estetycznego i politycznego zarazem.

Fot. Artmuseum.pl