DKF Bariera

Pokazy klubowe DKF „Bariera”

Listopad 2026

 

Zdawałoby się, że w czasach globalnej wioski trudno o prawdziwych pustelników. Jednakże Erik Gandini, reżyser filmu fabularnego pt. „Szwedzka teoria miłości” zaobserwował w tym kraju pewne zjawisko polegające na tym, że jeden na czterech Szwedów umiera samotnie. Pomimo to nadal większość społeczeństwa ciągnie do ludzi, gdyż ci są dla nich zakotwiczeniem w rzeczywistości. Podstawowym punktem odniesienia dla człowieka jest rodzina. To ona jest pierwszą grupą społeczną, z którą styka się od urodzenia. Dlatego strata oparcia, jakim jest członek rodziny boli wyjątkowo.

W takiej sytuacji znajdują się trzy siostry mieszkające w centrum Madrytu po śmierci matki z filmu Carlosa Saury „Nakarmić kruki”. Jej odejście szczególnie silnie przeżywa najmłodsza z nich, obwiniając o to ojca. Jednak gdy ten umiera, dziewczynka nie tylko musi zmierzyć się z kolejną stratą, ale również dzięki swojej wyjątkowej wyobraźni wmawia sobie, że sama się do tego przyczyniła.

Śmierć kogoś bliskiego jest traumatycznym przeżyciem, ale być może jeszcze większe jest ono wtedy, gdy ktoś nas opuszcza. W takiej sytuacji znalazło się czworo dzieci porzuconych przez matkę. Teraz na najstarszego z nich 12-latka spada ciężar opieki nad rodzeństwem. Taki jest punkt wyjścia jednego z wcześniejszych filmów Hirokazu Koreedy „Nikt nie wie”, w którym reżyser po raz kolejny zgłębia i poszerza definicję rodziny.

Bohaterką najnoweszego filmu Naomi Kawase „Złudzenia z Yakushimy” jest Francuzka, zatrudniona w japońskim szpitalu jako koordynatorka przeszczepów serc u dzieci Ona również doznaje poczucia straty. Jej partner nagle znika, a ona zostaje sama w obcym dla niej kulturowo miejscu.

Obok prywatnego wymiaru cierpienia jednostki istnieje jednak drugie, znacznie bardziej przerażające oblicze straty – to o charakterze masowym i globalnym. Wstrząsający film dokumentalny „Naza” w reżyserii Yuvala Abrahama i Rachel Szor przenosi widzów w sam środek takiej zbiorowej tragedii, obnażając mechanizmy współczesnego konfliktu w Strefie Gazy. Twórcy oddają w nim głos izraelskim żołnierzom oraz oficerom wywiadu, którzy odsłaniają bezduszne procedury wojskowe oparte na analizie danych i sztucznej inteligencji. W tym zautomatyzowanym świecie technologii indywidualna ludzka tragedia i fundamentalne więzi rodzinne zostają sprowadzone do chłodnego zapisu statystycznego tytułowych „strat ubocznych” wśród ofiar cywilnych.

Natomiast w filmie „Gradiva” Marine Atlan przynajmniej z pozoru nie ma poczucia straty. Czy aby na pewno? Mamy bowiem do czynienia z wycieczką do Włoch ostatniej klasy licealnej. Na młodych bohaterów czekają zmiany związane z rozpoczęciem studiów. Niektóre znajomości pozostaną, jednak inne relacje zostaną urwane na zawsze. Związane z tym faktem niepokoje wprowadzą mnóstwo napięcia i konfliktów w grupie. Trudno o lepszą scenografię do tego spektaklu niż ruiny w Pompejach.

Choć tematyka powyższych filmów wydaje się złożona zapewniamy, że listopadowe spotkania z Barierą nie będą stratą czasu. Zapraszamy na pięć wyjątkowych filmów!

 

 

10.11.26 wtorek 18:00

NIKT NIE WIE

reż. Hirokazu Koreeda, Japonia 2004 (141 min)

w.: Yûya Yagira, Ayu Kitaura, Hiei Kimura, Momoko Shimizu

 

Nagroda za rolę męską (Y. Yagira) na MFF w Cannes’2004; Grand Prix na MFF w Gandawie’2004; Grand Prix na MFF w Santa Fe’2004

 

Czwórka dzieci mieszka z matką w wynajętym mieszkaniu. Żadne z nich nie zna swojego ojca. Chociaż dzieci są w wieku szkolnym, nie uczęszczają na lekcje. Pewnego dnia matka znika. Zostawia im list i trochę pieniędzy. Wyznacza najstarsze dziecko na opiekuna pozostałej trójki. Dalej muszą radzić sobie same. Nauczyć się żyć w wielkomiejskiej dżungli.

 

17.11.26 wtorek 18:00

ZŁUDZENIA Z YAKUSHIMY

reż. Naomi Kawase, Francja/Japonia/Belgia/Luksemburg 2025 (122 min)

w.: Vicky Krieps, Yasufumi Hayashi, Tetsu Hirahara, Yoshiaki Kameda

 

W kulturze japońskiej śmierć mózgu nie oznacza końca życia, a jest nim dopiero ustanie pracy serca. Przekazanie organów zmarłego do przeszczepu jest stygmatyzowane i obciążone poczuciem winy. Ci, którzy przyjęli organ od dawcy są oskarżani o to, że roszczą sobie prawo do życia cudzym kosztem. Pacjenci i lekarze wpadają w filozoficzną medytację na temat żałoby, więzi i głęboko odmiennych sposobów, w jakie kultura może wyznaczyć granicę między życiem wartym ocalenia a duchem, który odszedł.

 

18.11.26 środa 18:00

NAZA

reż. Yuval Abraham, Rachel Szor, Anglia/USA 2026 (80 min)

 

Nagroda Specjalna Jury na MFF w Wenecji’2026; nagroda publiczności na MFF w San Sebastian’2026

 

„Naza” w wojskowym żargonie oznacza „straty uboczne”. Tych strat w postaci zabitych Palestyńczyków przez trzy lata pacyfikacji Strefy Gazy, Izrael doliczył się 80.000. Biorący udział w tym ludobójstwie izraelscy żołnierze uważają te działania za usprawiedliwione. Mogłyby wręcz odbywać się pod hasłem „ostateczne rozwiązanie kwestii palestyńskiej”. Brzmi jak plagiat? Owszem, ale izraelscy przywódcy najwyraźniej dobrze przyswoili sobie lekcję z Holocaustu.

 

24.11.26 wtorek 18:00

GRADIVA

reż. Marine Atlan, Francja/Włochy 2026 (145 min)

w.: Colas Quignard, Suzanne Gerin, Mitia Capellier-Audat, Antonia Buresi

 

Grand Prix (w sekcji Tygodnia Krytyki) na MFF w Cannes’2026; nagroda za reżyserię na MFF w Atenach’2026; Grand Prix na MFF w Reykjaviku’2026

 

Zmysłowa opowieść o młodości na progu dorosłości. Grupa francuskich licealistów wyrusza na wycieczkę do Neapolu i Pompejów. Na miejscu, w cieniu Wezuwiusza, budzą się pierwsze miłości, fascynacje i konflikty. Do głosu dochodzą namiętności i pożądanie, strach przed samotnością i niepokój o to, co przyniesie najbliższa przyszłość.

 

WIECZÓR Z KLASYKĄ

25.11.26 środa 18:00

NAKARMIĆ KRUKI

reż. Carlos Saura, Hiszpania 1976 (110 min)

w.: Ana Torrent, Geraldine Chaplin, Mónica Randall, Héctor Alterio

 

Srebrna Palma na MFF w Cannes’1976

 

Arcydzieło Carlosa Saury traktuje o dzieciństwie, w którym pamięć, fantazja i rzeczywistość nieustannie się przenikają. Ośmioletnia Ana mieszka w ogromnym domu ziejącym pustką. Dziewczynka nie potrafi pogodzić się ze stratą matki. W jej wyobraźni żyje jednak nadal, a Ana ma wrażenie, że dyskretnie nad nią czuwa. To zachęca ją by wziąć sprawy w swoje ręce i zacząć zaklinać rzeczywistość.