Dziś wystarczy jeden tweet, żeby rozpętać prawdziwą wojnę (albo tzw. gó*no burzę). Ktoś napisze, że nowy album Taylor Swift jest przereklamowany, ktoś inny stwierdzi, że BTS ma lepszą dyskografię od wszystkich zachodnich zespołów razem wziętych, a po kilku minutach pod postem pojawiają się setki komentarzy, w których fani bronią swoich idoli, porównują wyniki sprzedaży, wyciągają stare wypowiedzi i… tak to się zaczyna. Może się wydawać, że to typowo współczesny problem. W końcu dopiero media społecznościowe dały fanom możliwość natychmiastowego reagowania, organizowania się i docierania do milionów osób. Tyle że wojny fandomów są znacznie starsze niż Twitter, a nawet internet.

Taylor Swift ma fanów. Mnóstwo fanów. I to takich, którzy nie tylko słuchają jej muzyki, ale też kupują bilety, podróżują setki kilometrów na koncerty, rezerwują hotele, kupują stroje, wymieniają się bransoletkami, oglądają koncertowe film, a czasem… a nawet zaczynają oglądać futbol amerykański. Nic więc dziwnego, że w ostatnich latach zaczęto mówić o “Swiftonomics”, czyli ekonomicznym wpływie Taylor Swift i jej fanów. To nie jest oficjalna dziedzina ekonomii, ale termin na tyle się rozpowszechnił, że zaczęto wykorzystywać go nawet w edukacji ekonomicznej.

Jeśli dopiero zaczynasz przygodę z K-Popem, możesz mieć wrażenie, że ktoś przypadkiem wpuścił cię do rozmowy prowadzonej w zupełnie innym języku. Bias? Comeback? All-kill? Fanchant? A do tego jeszcze maknae, fansign, fancam i lightstick. K-Pop ma własny zestaw określeń, który wyrósł zarówno z języka koreańskiego, jak i z internetowej kultury fanowskiej. Niektóre dotyczą samych artystów i ich pozycji w grupie, inne nowych wydań, koncertów czy sposobów wspierania idoli. Są też takie, które przydają się przede wszystkim wtedy, gdy zaglądasz na fanowskie profile w mediach społecznościowych. Sprawdźmy więc, co właściwie oznacza cały ten K-Popowy kod.

W kolejnym artykule o kulisach legendarnych wytwórni tym razem parę słów o kultowej punkowej wytwórni Epitaph Records, która utrzymuje się na rynku od ponad 40 lat pomimo porażek i… wielkich sukcesów. To opowieść o labelu, który mając skromne początki potrafił robić rzeczy niemożliwe a mimo to przez ten długi czas nie zatracił swojego ducha.

Człowiek od dawna lubi podziwiać innych ludzi. Dawniej byli to aktorzy, śpiewacy, pisarze czy sportowcy, dziś dołączają do nich gwiazdy pop, influencerzy i twórcy internetowi. Zmieniły się media, sposób komunikowania się z idolami i skala tego zjawiska, ale sama potrzeba wcale nie jest nowa.

Czy zdarzyło ci się kiedyś pomyśleć o ulubionym muzyku: “On naprawdę jest świetnym człowiekiem”? Albo mieć wrażenie, że wiesz, jak zareaguje na jakąś sytuację, co go rozśmieszy i jaki jest naprawdę, kiedy schodzi ze sceny? Być może zdarzyło ci się też powiedzieć: “Lubię go”, choć nigdy z nim nie rozmawiałaś. A może nawet: “Czuję, że trochę go znam”. Ale czy naprawdę go znasz?