Najlepsze i najciekawsze filmy i seriale o teatrze – dla miłośników sceny

Jakie są najciekawsze filmy o teatrze?

Teatr czasem bywa tłem, a czasem gra pierwsze skrzypce. Po ten motyw sięgają różni twórcy i ukazują go w tak przeróżnych wersjach, że wśród najlepszych filmów znajdziesz taki, który do ciebie trafi. Są to takie produkcje jak:

• Być albo nie być (1942),

• Komedianci (1945),

• Czerwone trzewiki (1948),

• Wszystko o Ewie (1950),

• Kabaret (1972),

• Podróż komediantów (1975),

• Opening Night (1977),

• Aktorzy Prowincjonalni (1978),

• Victor, Victoria (1982),

• Garderobiany (1983),

• Rosencrantz i Guildenstern nie żyją (1990),

• Zakochany Szekspir (1998),

• Moulin Rouge! (2001),

• Bracia Karamazow (2008),

• Synekdocha, Nowy Jork (2008),

• Czarny Łabędź (2010),

• Sezony (2024),

• Birdman (2014),

• Yannick (2023),

• Hamnet (2025),

• Gelbe Briefe (2026).

Jaka historia jest motywem przewodnim każdego z nich? Przekonajmy się!

Być albo nie być (1942)

Tytuł oryginalny: To Be or Not to Be

Warszawa, sierpień 1939 roku. Teatr szykuje premierę Hamleta, ale niespodziewanie wybucha wojna. Niestety, ze spektaklu nici, ale aktorzy na szczęście nadal żyją. Wkrótce okazuje się, że ich umiejętność wcielania się w różne role może być znacznie cenniejsza niż jakikolwiek występ na scenie. Józef Tura i jego żona Maria, wraz z całą trupą, wplątują się w działalność ruchu oporu i zaczynają grać najbardziej ryzykowne przedstawienie swojego życia.

Ernst Lubitsch stworzył komedię wojenną, która z mistrzowską lekkością bawi się grą pozorów i masek. Choć produkcja ma już prawie 90 lat, nadal robi wrażenie na widzach.

Odtwórczyni głównej roli, Carole Lombard, zagrała w tym filmie jako ostatnim w swoim życiu. Zmarła tragicznie niedługo później. 

W 2000 roku Amerykański Instytut Filmowy umieścił go na 49. miejscu listy 100 najśmieszniejszych filmów w historii. A pamiętajmy, że powstał jeszcze w czasie wojny.

Komedianci (1945)

Tytuł oryginalny: Les enfants du paradis

Paryż, pierwsza połowa XIX wieku. Przy bulwarze du Temple, zwanym Ulicą Złoczyńców, kwitnie życie teatralne. W centrum tej opowieści stoi piękna kurtyzana Garance (Arletty) i czterej mężczyźni, którzy są w niej szaleńczo zakochani: mim Baptiste (Jean-Louis Barrault), aktor Frédérick (Pierre Brasseur), złodziej Lacenaire i arystokrata de Montray. Każdy z nich chce ją posiąść. Nikt jednak nie pyta jej o zdanie, a ona… Cóż, ona nie chce należeć do nikogo i bawi się ich uczuciami.

Film powstał podczas niemieckiej okupacji Francji, ale mimo tych okoliczności jest jednym z największych dzieł w historii kina. W 1995 roku, w sondażu przeprowadzonym wśród 600 francuskich krytyków i filmowców, uznano go za najlepszy film w historii kinematografii francuskiej.

Czerwone trzewiki (1948)

Tytuł oryginalny: The Red Shoes

Vicky (Moira Shearer) jest utalentowaną baletnicą, która dostaje się pod skrzydła bezwzględnego impresaria Borisa Lermontova (Anton Walbrook). Pod jego żelazną ręką może rozkwitnąć jako artystka, ale jest jeden warunek: Lermontov wymaga całkowitego oddania sztuce. Dziewczyna się na to zgadza i już niedługo staje się jedną z najlepszych primabalerin. Tylko… co się stanie, gdy Vicky się zakocha?

Oparty na baśni Hansa Christiana Andersena film Michaela Powella i Emerica Pressburgera to jedno z najpiękniej nakręconych dzieł w historii kina. Tytułowa sekwencja taneczna do dziś uchodzi za arcydzieło filmowej choreografii. Czerwone trzewiki zdobyły dwa Oscary – za muzykę i scenografię, oraz Złotego Globa za muzykę.

Wszystko o Ewie (1950)

Tytuł oryginalny: All About Eve

Margo Channing (Bette Davis) jest gwiazdą Broadwayu, która ma wszystko: sławę, przyjaciół, a także mężczyznę, który ją kocha. A potem pojawia się Ewa (Anne Baxter) – skromna, nieśmiała fanka, która stopniowo wkrada się w jej życie. Najpierw zostaje sekretarką artystki i z czasem zaczyna coraz bardziej ingerować w jej życie prywatne oraz zawodowe. Potem staje się jej dublerką, a w końcu – rywalką, która otrzymuje rolę przygotowaną dla Margo.

Wszystko o Ewie to bezlitosna wiwisekcja show-biznesu i jeden z najbardziej błyskotliwie napisanych filmów w historii Hollywood. Zebrał czternaście nominacji do Oscara i zdobył sześć statuetek – za najlepszy film, reżyserię, scenariusz adaptowany, kostiumy i dźwięk, a także dla najlepszego aktora drugoplanowego (George Sanders). Do tego doszły: Złoty Glob za scenariusz, nagroda BAFTA za najlepszy film oraz dwie nagrody festiwalu w Cannes – Nagroda Specjalna Jury i wyróżnienie dla najlepszej aktorki dla Bette Davis.

Kabaret (1972)

Tytuł oryginalny: Cabaret

Berlin, wczesne lata 30. Sally Bowles (Liza Minnelli) śpiewa w podrzędnym kabarecie, bawi się życiem i zakochuje się w Brytyj­czyku Brianie (Michael York). W podobnym czasie Sally poznaje także barona Maximiliana von Heune i zostaje jego kochanką. Okazuje się, że również Brian nawiązał z mężczyzną intymne stosunki. W tle zaś widać obraz Niemiec, które poddają się ideologii nazizmu…

Bob Fosse nakręcił film, który używa kabaretowej sceny jako lustra dla nadchodzącej katastrofy. Robi to z precyzją i rozmachem rzadko spotykanym w musicalu. Liza Minnelli stworzyła tu jedną z najbardziej ikonicznych kreacji w historii kina. Kabaret zdobył 8 Oscarów: za reżyserię, pierwszoplanową rolę żeńską, drugoplanową rolę męską, zdjęcia, scenografię, muzykę, montaż i dźwięk.

Podróż komediantów (1975)

Tytuł oryginalny: O Thiassos

Grecja, lata 1939–1952. Wędrowna trupa aktorska przemierza kraj, wystawiając wciąż ten sam spektakl – Pasterkę Golfo – który nawiązuje do masowej rzezi Greków dokonanej przez Turków w Azji Mniejszej w 1922 roku. 

Ale to, co dzieje się wokół nich – okupacja, wojna domowa, polityczne przełomy – sprawia, że każdy kolejny występ zostaje wzbogacony o nowe wątki współczesne, a także cytaty z aktualnych wydarzeń. 

Imiona aktorów – Elektra, Orestes, Egist – nie są przypadkowe. Theo Angelopoulos stworzył czterogodzinną alegorię greckich dziejów, w której mit Atrydów przeplata się z historią współczesną. To dzieło zdecydowanie wymagające, ale warte obejrzenia. Podróż komediantów zdobyła Nagrodę FIPRESCI na festiwalu w Cannes, Nagrodę Interfilm w Berlinie oraz sześć nagród na festiwalu w Salonikach, w tym za najlepszy film, reżyserię i scenariusz.

Premiera (1977)

Tytuł oryginalny: Opening Night

Myrtle Gordon (Gena Rowlands) poznajemy jako broadwayowską aktorkę w trakcie prób do nowej sztuki. Po spektaklu jej młoda fanka, która marzyła o spotkaniu z idolką i próbowała za wszelką cenę do tego spotkania doprowadzić, ginie w wypadku. Myrtle obarcza się winą za jej śmierć i coraz bardziej się rozpada…

John Cassavetes nakręcił film o kobiecie, która nie potrafi uciec przed samą sobą, jednocześnie dając Genie Rowlands rolę życia. W Ameryce film przyjęto lodowato – sale świeciły pustkami, a prasa go zbagatelizowała. W Europie było inaczej: Rowlands zdobyła Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszej aktorki na festiwalu w Berlinie. Dziś Premiera ma 95% pozytywnych ocen na Rotten Tomatoes i uchodzi za jedno z największych dzieł amerykańskiego kina niezależnego.

Aktorzy Prowincjonalni (1978)

Tytuł oryginalny: film polski

Krzysztof (Tadeusz Huk) jest aktorem prowincjonalnego teatru i marzy o roli Konrada w inscenizacji Wyzwolenia Wyspiańskiego. Do miasta przyjeżdża reżyser z Warszawy, który traktuje pracę bardzo powierzchownie. Krzysztof walczy o swoje artystyczne ambicje i, niestety, przegrywa na wszystkich frontach jednocześnie. Nie idzie mu ani kariera, ani życie prywatne. Jego żona Anka (Halina Łabonarska) czuje się odtrącona i coraz bardziej osamotniona. Krzysztof próbuje ratować i małżeństwo, i marzenia. 

Kinowy debiut Agnieszki Holland okazał się dziełem ponadczasowym. Na premierę w 1979 roku młoda publiczność przyszła tłumnie i przyjęła film z entuzjazmem. Agnieszka Holland za reżyserię zdobyła nagrodę FIPRESCI w Cannes, a Halina Łabonarska odebrała nagrodę aktorską na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdańsku.

Victor, Victoria (1982)

Tytuł oryginalny: Victor Victoria

Paryż, lata 30. Victoria (Julie Andrews) jest sopranistką bez grosza przy duszy. Nie ma pracy. Pewnego dnia poznaje Toddy’ego – człowieka z paryskiej branży rozrywkowej, który wpada na genialny w jego mniemaniu pomysł. Victoria ma udawać mężczyznę, który przebiera się za kobietę…

Victor, Victoria to lekka, błyskotliwa komedia, która bawi się tożsamością i konwencjami z dużym wdziękiem. Julie Andrews dostała za swoją rolę nagrodę Złoty Glob, cały film zdobył Oscara za muzykę, a we Francji został nagrodzony Cezarem dla najlepszego filmu zagranicznego.

Garderobiany (1983)

Tytuł oryginalny: The Dresser

W Londynie, w latach 40. ubiegłego wieku, trwa wojna. W tym czasie młodzi aktorzy walczą na froncie, a teatr cierpi niedostatek. Kiedy kierowniczka postanawia odwołać wieczorny spektakl, garderobiany Norman (Tom Courtenay) robi wszystko, żeby jego mistrz – stary, schorowany aktor znany tylko jako Sir (Albert Finney) – stanął jednak na scenie i zagrał Króla Leara.

To film o lojalności, poświęceniu i miłości. Courtenay i Finney tworzą na ekranie jeden z najpiękniejszych duetów w historii brytyjskiego kina. Nic więc dziwnego, że Finney zdobył Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszego aktora w Berlinie, a Courtenay odebrał Złotego Globa dla najlepszego aktora dramatycznego.

Rosencrantz i Guildenstern nie żyją (1990)

Tytuł oryginalny: Rosencrantz & Guildenstern Are Dead

Stryj i matka Hamleta wzywają Rosencrantza i Guildensterna, dawnych przyjaciół Hamleta, do zamku w Elsynorze. Królewska para obawia się dziwnego zachowania księcia. Przyjaciele przybywają więc, ale… nie rozumieją po co. Krążą po zamku bez celu, by poznać swoje przeznaczenie. 

Tom Stoppard przeniósł na ekran własną sztukę i stworzył film, który jest jednocześnie komedią, filozoficznym esejem i wariacją na temat Szekspira w duchu Becketta. Za ten jedyny w swojej karierze film reżyserski odebrał Złotego Lwa na festiwalu w Wenecji. Jak ze sceny zejść, to niepokonanym.

Zakochany Szekspir (1998)

Tytuł oryginalny: Shakespeare in Love

Londyn, 1593. William Shakespeare (Joseph Fiennes) ma napisać sztukę, ale nie jest w stanie tego zrobić. Przeżywa kryzys twórczy i nie ma pojęcia, skąd wziąć natchnienie. Podczas przesłuchań do ról poznaje urodziwego młodzieńca, który okazuje się kobietą – Violą (Gwyneth Paltrow). Romans, który się między nimi wywiązuje, staje się zaczątkiem Romea i Julii. Zakochani nie tylko muszą udawać, że Viola jest mężczyzną, lecz także okazuje się, że kobieta została przeznaczona innemu mężczyźnie… 

Zakochany Szekspir to film, który bawi się historią i konwencją z dużą gracją. W 1999 roku zdobył siedem Oscarów, w tym za najlepszy film, pokonując Szeregowca Ryana, Życie jest piękne i Cienką czerwoną linię. Do tego doszły nagrody: BAFTA dla najlepszego filmu i Złoty Glob dla najlepszej komedii lub musicalu.

Moulin Rouge! (2001)

Tytuł oryginalny: Moulin Rouge!

Christian (Ewan McGregor), ubogi poeta, przybywa do Paryża, żeby poznać smak dekadencji. Poznaje tam Satine (Nicole Kidman) – gwiazdę Moulin Rouge, kurtyzanę, o której względy zabiega bogaty książę. Satine marzy jednak o karierze aktorki. Książę jest gotów sfinansować rewię, ale tylko pod jednym warunkiem: kobieta zostanie jego kochanką.

Baz Luhrmann kręcił ten film przez ponad siedem lat. Stworzył muzyczny kolaż z przebojów popkultury, opakowany w ręcznie malowane dekoracje i przepych fin de siècle. Moulin Rouge! zdobył dwa Oscary – za scenografię i kostiumy. 

Ciekawostki: W jednej z ról epizodycznych pojawia się Jacek Koman jako… Argentyńczyk z narkolepsją. Cóż, ciekawy dobór roli! Ponadto Zieloną Wróżkę gra Kylie Minogue, a jej głos (linijkę śpiewu i śmiech) – Ozzy Osbourne. 

Bracia Karamazow (2008)

Tytuł oryginalny: Karamazovi

Praska trupa teatralna przyjeżdża do Krakowa na alternatywny festiwal, żeby w przestrzeni starej stalowni wystawić Braci Karamazow Dostojewskiego. Sztuka opowiada o ojcobójstwie, pieniądzach i czterech synach Fiodora Karamazowa (Ivan Trojan), z których każdy jest zupełnie inny od pozostałych. Z czasem to, co dzieje się między aktorami poza sceną, zaczyna coraz bardziej przypominać to, co odgrywają na niej.

Film czeskiego reżysera Petra Zelenki to rzecz o granicy między sztuką a życiem, między rolą a człowiekiem, który ją gra. Krakowska stalownia jako scena działa na wyobraźnię, a pytania, które zadaje Dostojewski – o Boga, wolność i cenę zbrodni – brzmią tu zaskakująco współcześnie.

Synekdocha, Nowy Jork (2008)

Tytuł oryginalny: Synecdoche, New York

Caden Cotard (Philip Seymour Hoffman) jest reżyserem teatralnym, który po sukcesie Śmierci komiwojażera otrzymuje grant, dzięki któremu postanawia stworzyć spektakl absolutnie realistyczny. Wynajmuje ogromny hangar i buduje w nim replikę Nowego Jorku. Lata mijają, a on coraz bardziej zatraca się w swojej sztuce. Granica między tym, co fikcyjne, a tym, co prawdziwe, zaczyna się nieodwracalnie zacierać…

Debiut reżyserski Charliego Kaufmana podzielił krytyków ostro – jedni mówili o pretensjonalności, inni o arcydziele. Roger Ebert uznał go za najlepszy film dekady. Dziś Synekdocha, Nowy Jork regularnie pojawia się w zestawieniach najważniejszych filmów XXI wieku. Niektórzy uważają, że to film, który z każdą minutą wciąga coraz bardziej.

Czarny Łabędź (2010)

Tytuł oryginalny: Black Swan

Nowojorska opera wystawia Jezioro łabędzie. Dyrektor Thomas (Vincent Cassel) obsadza w roli głównej Ninę (Natalie Portman) – perfekcyjną, skupioną i kontrolującą każdy ruch tancerkę. Problem w tym, że Nina idealnie pasuje do niewinnego Białego Łabędzia, ale jej rola wymaga również wcielenia się w zmysłowego i mrocznego Czarnego Łabędzia, co niezbyt dobrze jej wychodzi. 

Baletnica ma jednak konkurencję. Lily (Mila Kunis) wydaje się być stworzona do roli Czarnego Łabędzia. Pomiędzy nimi rodzi się rywalizacja. W Ninie ujawnia się ciemna strona jej osobowości. Okazuje się, że balet jej dla niej narzędziem, które pomaga trzymać w ryzach to, co mroczne i przerażające.

Birdman (2014)

Tytuł oryginalny: Birdman

Riggan Thomson (Michael Keaton) był kiedyś gwiazdą filmów o superbohaterze Birdmanie. Jego kariera jednak odeszła w cień, a i życie prywatne go nie cieszy. By odzyskać dawną sławę, próbuje wystawić na Broadwayu poważną sztukę – własną adaptację, którą wyreżyseruje i w której zagra w roli głównej. Niestety, wszystko idzie nie tak: obsada ciągle sprawia problemy, krytyczka grozi druzgocącą recenzją jeszcze przed premierą, a w głowie Riggana nieustannie odzywa się głos Birdmana.

Alejandro González Iñárritu nakręcił film sprawiający wrażenie jednego, nieprzerwanego ujęcia. Jest to jednocześnie satyra Hollywood, studium ego i pytanie o to, czy sztuka może ocalić człowieka przed nim samym. Birdman zdobył cztery Oscary: za najlepszy film, reżyserię, scenariusz oryginalny i zdjęcia.

Yannick (2023)

Tytuł oryginalny: Yannick

Tytułowy Yannick jest nocnym stróżem parkingu w Melun. Wziął dodatkowy dzień wolny, jechał czterdzieści pięć minut pociągiem, szedł piętnaście minut pieszo żeby zobaczyć farsę, która jest, jego zdaniem, fatalna. Wstaje i mówi o tym głośno. Kiedy aktorzy śmieją się z niego za jego plecami, wraca. Tym razem z rewolwerem.

Quentin Dupieux nakręcił ten film w tajemnicy i ujawnił go dopiero miesiąc przed premierą. Yannick to absurdalna komedia o człowieku, który marzy wyłącznie o dobrym teatrze. Bierze więc teatr jako zakładnika, by w końcu zobaczyć sztukę, o której marzy. Chce udowodnić, że parkingowy także może tworzyć spektakl (i to taki, który porwie publiczność, choć tym razem już nie dosłownie). 

Film zebrał 94% pozytywnych recenzji na Rotten Tomatoes. Dołączysz do jego fanów?

Sezony (2024)

Tytuł oryginalny: film polski

Głównym bohaterem jest aktor (Łukasz Simlat) – egocentryk, któremu właśnie rozpadł się długoletni związek. Akcja toczy się podczas trzech różnych spektakli, w trakcie których życie prywatne bohatera miesza się ze sceną, a trudnym emocjom towarzyszy absurdalny humor.

Sezony to polska komedia o miłości i teatrze. Świat teatru służy w niej jako idealne środowisko dla opowiedzenia historii o człowieku, który potrafi zagrać każdą rolę. Każdą, oprócz siebie samego.

Hamnet (2025)

Tytuł oryginalny: Hamnet

Anglia, 1580 rok. Agnes (Jessie Buckley) i William Shakespeare (Paul Mescal) zakochują się w sobie i biorą ślub. Kobieta rodzi ukochanemu troje dzieci. A on? Wyjeżdża do Londynu, żeby rozwijać karierę teatralną. Agnes zostaje sama z dziećmi i obowiązkami domowymi. Kiedy dochodzi do tragedii, wszystko, co było między nimi, staje pod znakiem zapytania. Wspólne bolesne doświadczenia stają się zalążkiem do napisania dzieła – Hamleta.  

Chloé Zhao nakręciła film oparty na powieści Maggie O’Farrell, która ukazuje Szekspira oczami kobiety – jego żony, która zazwyczaj pozostaje w cieniu jego biografii. Jessie Buckley za rolę Agnes zdobyła Oscara, dwa Złote Globy i nagrodę BAFTA. Film został również uhonorowany nagrodą BAFTA dla najlepszego filmu brytyjskiego oraz Złotym Globem dla najlepszego filmu dramatycznego. Co ciekawe, zdjęcia do filmu nagrywał Łukasz Żal.

Gelbe Briefe (2026)

Znany także jako: Yellow Letters

Derya i Aziz są cenioną parą artystów w Ankarze. Wiodą satysfakcjonujące życie wraz z  trzynastoletnią córką Ezgi. Podczas premiery ich nowej sztuki dochodzi do incydentu. Od tej chwili wszystko zaczyna się psuć: rodzina z dnia na dzień traci pracę i dom, przez co przeprowadza się do Stambułu, do matki Aziza.

Aziz trwa przy swoich przekonaniach i łata budżet dorywczymi pracami. Derya szuka drogi do finansowej niezależności. Między nimi a córką rośnie dystans. Film stawia pytanie, które nie ma łatwej odpowiedzi: ile można poświęcić dla wartości, zanim zacznie się tracić ludzi, dla których się żyje? I czy aby na pewno warto to robić?

To turecki film, który wykorzystuje teatr jako punkt wyjścia do opowieści o cenie nonkonformizmu i o tym, co dzieje się z rodziną, gdy system zaczyna ją niszczyć.

Jakie są najlepsze seriale z teatrem w roli głównej?

Wśród najlepszych seriali o teatrze, który czasem staje się niemal postacią pierwszoplanową, a czasem występuje w tle, znajdziesz takie produkcje jak:

• Artyści (2016),

• Slings and Arrows (2003-2006),

• Zbrodnie po sąsiedzku (2021),

• Fosse/Verdon (2019),

• Podnieś głos (2018),

• The Kominsky Method (2018-2021),

• Smash (2012-2013),

• Twarze i maski (2000),

• Schmigadoon! (2021),

• Glee (2009-2015), 

• Barry (2018-2023).

O czym dokładnie są? Sprawdźmy!

Artyści (2016)

Tytuł oryginalny: serial polski

Zasłużony dyrektor Teatru Popularnego w Warszawie popełnia samobójstwo. Jego ciało znajdują aktorzy… podczas wystawiania spektaklu. Władze miasta mianują jego następcą Marcina Koniecznego (Marcin Czarnik), młodego reżysera z prowincji, pełnego ambicji i planów. Do końca sezonu chce wystawić jeszcze cztery premiery (ambitnie!). Zapewnia zespół, że nikogo nie zwolni. Aktorzy przyjmują go jednak z rezerwą.

To polski serial, który opowiada o zderzeniu idealizmu z instytucjonalną rzeczywistością – biurokracją, ego, polityką kulturalną i ludźmi, którzy w teatrze siedzą od dekad i “wiedzą swoje”, więc żaden młodzik (choćby nawet dyrektor!) nie będzie ich pouczać. 

W ośmioodcinkowej produkcji występują m.in. Adam Cywka, Agnieszka Glińska, Tomasz Karolak oraz Krzysztof Dracz.

Slings and Arrows (2003-2006)

Tytuł oryginalny: Slings and arrows

Geoffrey Tennant wraca na fikcyjny festiwal szekspirowski w New Burbage – miejsce, z którego siedem lat wcześniej uciekł w środku przedstawienia, wskakując do grobu Ofelii i wrzeszcząc. Wraca, bo jego mentor właśnie zginął potrącony przez ciężarówkę z napisem “Najlepsza szynka Kanady” i również dlatego, że duch tegoż mentora nie daje mu spokoju.

Nasz bohater zostaje dyrektorem artystycznym festiwalu. Jest tam też owy duch…

Każdy sezon skupia się na innej sztuce Szekspira: Hamlecie, Makbecie i Królu Learze, a tematy tych dramatów odbijają się z humorem w życiu twórców festiwalu. 

To kanadyjski serial składający się z osiemnastu odcinków. Został napisany przez Marka McKinneya, Susan Coyne i Boba Martina (którzy sami w nim grają).

Zbrodnie po sąsiedzku (2021)

Tytuł oryginalny: Only Murders in the Building

W ekskluzywnym apartamentowcu na Upper West Side ginie jeden z lokatorów. Policja niedługo później umarza sprawę, traktując śmierć tego człowieka jako samobójstwo. Trójka sąsiadów połączonych obsesją na punkcie true crime postanawia zbadać to na własną rękę i nagrać o tym podcast. Są to Charles (Steve Martin), Oliver (Martin Short) i Mabel (Selena Gomez). Szybko okazuje się, że morderca może mieszkać po drugiej stronie ściany.

A gdzie tu wątek teatralny? Przewija się przez całą serię! Oliver jest bowiem reżyserem z Broadwayu, który zawsze ma jakiś projekt na głowie. 

Serial, który składa się z aż 60 odcinków!, był najchętniej oglądaną premierą komediową w historii Hulu i doczekał się już pięciu sezonów. Wśród gości specjalnych kolejnych odsłon pojawiali się m.in. Meryl Streep i Eva Longoria.

Fosse/Verdon (2019)

Tytuł oryginalny: Fosse/Verdon

Pięć dekad razem – na scenie, za jej kulisami i w życiu prywatnym. Bob Fosse (Sam Rockwell) był wizjonerem: choreografem i reżyserem, który na nowo zdefiniował musical. Gwen Verdon (Michelle Williams) była największą gwiazdą Broadwayu swojego pokolenia. Tylko on potrafił tworzyć spektakle, które w pełni ukazywały jej talent. Tylko ona była w stanie urzeczywistnić jego wizję. Razem zmienili oblicze amerykańskiej rozrywki… ale cena tej współpracy była bardzo wysoka.

Serial przez osiem odcinków śledzi ich wyjątkową relację: twórczą, romantyczną i niszczącą zarazem. Rockwell i Williams grają kapitalnie, oddając złożoność obojga artystów. Zdjęcia kręcono w Nowym Jorku, który jest tu nie tylko tłem, ale niemal kolejnym bohaterem historii.

Podnieś głos (2018)

Tytuł oryginalny: Rise

Lou Mazzuchelli (Josh Radnor) jest nauczycielem języka angielskiego. Pewnego dnia postanawia przejąć podupadający teatr szkolny. Mimo, że jest zgorzkniałym człowiekiem, ma nadzieję. Ta nadzieja staje się inspiracją dla całego miasta. 

Serial oparty jest na faktach, a konkretnie na książce Drama High Michaela Sokolove’a o prawdziwym nauczycielu z Pensylwanii. NBC anulowało go po jednym sezonie, co w przypadku tak ciepło przyjętej produkcji jest szczególnie przykre. Do obejrzenia czeka 10 odcinków, tylko nie wciągaj się za bardzo, żeby potem nie było ci smutno…

The Kominsky Method (2018-2021)

Tytuł oryginalny: The Kominsky Method

Sandy Kominsky (Michael Douglas) był kiedyś aktorem. Teraz prowadzi szkołę aktorską, która nosi jego imię – tak jakby to miało mu przypomnieć, kim był. Jego najlepszy przyjaciel Norman Newlander (Alan Arkin) właśnie stracił żonę. Razem starzeją się z uśmiechem i godnością w Los Angeles, mieście, które nie ma dla starości żadnej cierpliwości.

Serial Chucka Lorre’a jest ciepły, śmieszny i zadziwiająco delikatny. Opowiada nie tylko o starości, ale również o sensie istnienia i wyborach dnia codziennego.

Michael Douglas i Alan Arkin razem na ekranie grają znakomicie. Nic dziwnego, skoro obaj są laureatami Oscara. Po odejściu Arkina (który zmarł w 2023 roku) serial zakończył się na trzecim sezonie. Choć jest to smutne, śmierć aktora zgrała się z tematyką serialu i doskonale go domyka (choć chcielibyśmy, by grał nadal).

Smash (2012-2013)

Tytuł oryginalny: Smash

Julia (Debra Messing) i Tom (Christian Borle) wpadają na pomysł wystawienia broadwayowskiego musicalu o życiu Marilyn Monroe. Rozpoczyna się casting i rywalizacja między dwiema kandydatkami do głównej roli: doświadczoną Ivy (Megan Hilty) a młodą Karen (Katharine McPhee). Reżyserem sztuki zostaje Derek (Jack Davenport) – amoral­ny egocentryk…

Smash to serial, który kocha Broadway całym sercem, co widać w każdym odcinku. Pojawiają się w nim wspaniałe piosenki, ciekawe próby, intrygi za kulisami i pytanie: czy talent wystarczy, żeby pokonać kogoś, komu bardziej zależy. 

NBC anulowało go po dwóch sezonach. Na szczęście masz aż 32 odcinki do obejrzenia.

Twarze i maski (2000)

Tytuł oryginalny: serial polski

Akcja toczy się za kulisami warszawskiego Teatru Miejskiego przez ostatnie ćwierćwiecze XX wieku – od 1974 do 2000 roku. Każdy odcinek ma swojego bohatera i swój spektakl, a życie prywatne aktorów nieustannie przeplata się z tym, co dzieje się na scenie.

W serialu Feliksa Falka znajdziemy aktorów zmagających się z długami, zdradami, alkoholem, chorobami i frustracją – słowem, wszystkim tym, co towarzyszy człowiekowi nie tylko w teatrze, ale również poza nim. W obsadzie znaleźli się m.in. Krzysztof Kolberger, Danuta Stenka, Agnieszka Dygant, Kinga Preis i Olgierd Łukaszewicz. Sceny w teatrze kręcono w warszawskim Teatrze Dramatycznym.

Serial ma tylko 8 odcinków i naprawdę warto go obejrzeć.

Schmigadoon! (2021)

Tytuł oryginalny: Schmigadoon!

Melissa i Josh to para lekarzy z Nowego Jorku, której związek coraz bardziej się sypie. Wyruszają na wspólny trekking, żeby zadbać o swoją relację. Niestety, gubią się i trafiają do Schmigadoon, magicznego miasteczka, w którym wszyscy non stop śpiewają i tańczą jak w musicalach z lat 40. i 50. Wyjście jest tylko jedno: muszą znaleźć prawdziwą miłość. Łatwiej powiedzieć niż zrobić, prawda?

Drugi sezon przenosi bohaterów do Schmicago, mroczniejszego świata nawiązującego do musicali lat 60. i 70. 

Pomysł na serial chodził po głowie jego twórcy, Cinco Paula, przez ponad dwadzieścia lat. Efekt jest znakomity – Schmigadoon! to jednocześnie hołd dla złotej ery musicalu i jego inteligentna satyra. Cinco Paul za piosenkę Corn Puddin’ z odcinka pilotażowego zdobył Emmy. Serial nie doczekał się trzeciego sezonu, ale za to w 2026 roku trafił na Broadway jako adaptacja sceniczna.

Glee (2009-2015)

Tytuł oryginalny: Glee

To serial o grupie nastolatków ze szkolnego chóru w małym Ohio, którego opis brzmi jak przepis na słodkawy, przewidywalny telewizyjny produkt. A jednak – to jeden z największych fenomenów popkulturowych ostatnich dwóch dekad. Cieszył widzów przez sześć sezonów (łącznie ponad 100 odcinków). 

Will Schuester (Matthew Morrison), nauczyciel języka hiszpańskiego, postanawia przywrócić świetność szkolnemu Glee Club. Szybko okazuje się, że największą przeszkodą nie są uczniowie, lecz bezwzględna trenerka cheerleaderek (Jane Lynch) snująca intrygi przeciwko chórowi. Fabuła toczy się wokół pierwszych miłości, problemów z akceptacją i prób odnalezienia siebie – ale robi to z taką energią, humorem i muzyczną inwencją, że trudno oderwać się od ekranu.

Co ciekawe, twórcy stworzyli postać Kurta specjalnie dla Chrisa Colfera, który przyszedł na casting do zupełnie innej roli. Lea Michele dostała rolę Rachel Berry jeszcze zanim skończyło się jej przesłuchanie. A Heather Morris trafiła do obsady tylko dlatego, że zadzwoniono do niej z prośbą o nauczenie aktorów układu z “Single Ladies” Beyoncé.

Serial kręcono w Los Angeles i Glendale w Kalifornii, choć jego akcja rozgrywa się w fikcyjnym miasteczku w Ohio.

Barry (2018-2013)

Tytuł oryginalny: Barry

Barry (Bill Hader) – były żołnierz, aktualnie płatny zabójca – zmaga się z depresją. W ramach zlecenia przyjeżdża do Los Angeles. Ma “zająć się” pewnym młodym aktorem. Podążając za celem, trafia przypadkiem na próbę lokalnej grupy teatralnej. Zostaje tam, bo po raz pierwszy od dawna czuje się dobrze wśród ludzi.

Barry jest komedią tylko z nazwy, bo pod spodem kryje się coś znacznie ciemniejszego i bardziej niepokojącego. Bill Hader stworzył postać, która pragnie się zmienić, ale nie potrafi tego zrobić. Aktor zagrał ją tak, że przez cztery sezony zdobywał Emmy dla najlepszego aktora w serialu komediowym. Henry Winkler jako teatralny nauczyciel z ambicjami odebrał Emmy za rolę drugoplanową. Na Rotten Tomatoes serial ma 98%. Do obejrzenia czekają 32 odcinki. Lepiej zacznij już dziś!

Który z nich obejrzysz jako pierwszy?