Najlepsze filmy i seriale o tańcu – które warto zobaczyć?

Jakie są najlepsze filmy o tańcu?

Wśród najlepszych filmów o tańcu znalazły się:

• Deszczowa piosenka (1952),
• West Side Story (1961),
• Gorączka sobotniej nocy (1977),
• Grease (1978),
• Flashdance (1983),
• Footloose (1984),
• Dirty Dancing (1987),
• Billy Elliot (2000),
• W rytmie hip-hopu (2001),
• Chicago (2002),
• Honey (2003),
• Zatańcz ze mną (2004),
• Step Up: Taniec zmysłów (2006),
• Wytańczyć marzenia (2006),
• Kochaj i tańcz (2009),
• Czarny Łabędź (2010),
• La La Land (2016),
• Poczujcie rytm (2020).

O czym są? Sprawdźmy to razem!

Deszczowa piosenka (1952)

Tytuł oryginalny: Singin’ in the Rain

Hollywood, koniec lat 20. Era filmu niemego dobiega końca, a gwiazdy ekranu stają przed wyzwaniem, którego się nie spodziewały: ich role zaczynają przemawiać ludzkim głosem, a nie tylko ciałem i gestem. Problem w tym, że wielka gwiazda Lina Lemont (Jean Hagen) ma głos, który przypomina skrzypiące drzwi… i żadne lekcje nie są w stanie tego tego zmienić. Jej filmowy partner Don Lockwood (Gene Kelly) poznaje tymczasem młodą Kathy Selden (Debbie Reynolds), która zarabia śpiewaniem na przyjęciach. Rozwiązanie nasuwa się samo, ale czy Lina się zgodzi?

Deszczowa piosenka to film, który od ponad siedemdziesięciu lat uchodzi za jeden z najlepszych musicali w historii kina. Jest lekki, a zarazem inteligentny. Donald O’Connor za rolę w tym filmie zdobył Złoty Glob, a scenarzyści – Betty Comden i Adolph Green – odebrali nagrodę Amerykańskiej Gildii Scenarzystów. W 2007 roku Amerykański Instytut Filmowy umieścił go na szczycie listy 25 najlepszych musicali wszech czasów.

Pauline Kael (krytyczka filmowa “The New Yorkera”) napisała: Ta żywiołowa i złośliwa satyra na Hollywood z końca lat 20. jest prawdopodobnie najprzyjemniejszym z musicali filmowych – prawie najlepszym hollywoodzkim musicalem wszech czasów. Sprawdź to sam!

West Side Story (1961)

Tytuł oryginalny: West Side Story

Ten film to Romeo i Julia na nowojorskich przedmieściach lat 50. Tony zakochuje się w Marii – ona jest siostrą przywódcy gangu Sharków, a on przyjacielem lidera rywalizującego gangu Jetsów. Chcą razem uciec, podczas gdy gangi szykują się do ostatecznego starcia. 

Trudno mówić o musicalu filmowym pełnym śpiewu i tańca i nie wspomnieć o West Side Story – jednej z najbardziej nagradzanych produkcji w historii Hollywood. Film zdobył aż 10 Oscarów, w tym za najlepszy film, reżyserię, zdjęcia, kostiumy i muzykę. Do tego doszły Złote Globy dla najlepszego musicalu oraz dla George’a Chakirisa i Rity Moreno w kategoriach aktorskich. W 1997 roku trafił do Narodowego Rejestru Filmowego jako znaczący kulturowo, historycznie bądź estetycznie. Choć ma już kilkadziesiąt lat, film do dziś robi wrażenie.

Gorączka sobotniej nocy (1977)

Tytuł oryginalny: Saturday Night Fever

Tony Manero (John Travolta) ma 19 lat, pracuje w sklepie chemicznym w Nowym Jorku i żyje w oczekiwaniu na sobotnie wieczory. Spędza ten czas w dyskotece, bo tylko tam czuje się dobrze, i tylko tam słyszy na swój temat jakiekolwiek pochwały. Ma talent do tańca.

W dyskotece taniec ćwiczy także Stephanie. Tony rzuca dla niej swoją dziewczynę i razem z tancerką postanawia wystartować w konkursie. Liczą na to, że zwycięstwo będzie dla nich drzwiami do lepszego życia. 

Gorączka sobotniej nocy to ikona kultury disco i końca lat 70. – film, który zrobił z Travolty gwiazdę i wyniósł Bee Gees na szczyt list przebojów na całym świecie. Pod błyszczącą powierzchnią parkietu kryje się jednak historia o klasach społecznych, marzeniach bez pokrycia i desperackiej potrzebie bycia kimś więcej niż tylko chłopakiem ze sklepu.

Grease (1978)

Tytuł oryginalny: Grease

Danny Zuko (znów John Travolta) i Sandy Olsson (Olivia Newton-John) spędzają razem romantyczne wakacje, przysięgają sobie miłość i… rozstają się. Sandy ma wrócić do  Australii. Szczęśliwy traf (a może pech?) sprawia, że dziewczyna zostaje w USA i oboje trafiają do tego samego liceum. Problem w tym, że Danny w szkole uchodzi za cwaniaka i lidera gangu T-Birds, a dobrze ułożona Sandy zupełnie nie pasuje do jego wizerunku (sprzecznego zresztą z tym, w kim dziewczyna się zakochała). 

To musical osadzony w realiach lat 50., nakręcony błyskawicznie w dwa miesiące w Los Angeles. Mimo to stał się jednym z najbardziej kasowych filmów w historii. 

A czy wiesz, że Olivia Newton-John początkowo odmówiła zagrania tej roli? Uważała, że jest na to za stara! Na szczęście się zgodziła. Ponadto w postać Anioła miał wcielić się Elvis Presley, który… zmarł w trakcie zdjęć.

Film bazuje na spektaklu teatralnym o tym samym tytule.

Flashdance (1983)

Tytuł oryginalny: Flashdance

Alex (Jennifer Beals) ma osiemnaście lat. W dzień spawa w hucie w Pittsburghu, w nocy zaś tańczy w barze jako tancerka egzotyczna. Marzy o karierze tanecznej, ale… baletowej. Chciałaby zostać w przyszłości primabaleriną. Czy jej się to uda?

Fabuła jest prosta, a historia stanowi tylko ramy dla scen tanecznych, które do dziś robią wrażenie choreografią, techniką i montażem.

Krytycy przyjęli film chłodno, widzowie zupełnie inaczej – Flashdance było w repertuarach amerykańskich kin przez osiem miesięcy. Na świecie produkcja zarobiła ponad 400 milionów dolarów. Muzyka okazała się równie wielkim hitem co sam film: tytułowa piosenka Flashdance… What a Feeling została nagrodzona Oscarem i Złotym Globem, Giorgio Moroder odebrał kolejny Złoty Glob za muzykę, film zdobył nagrodę BAFTA za montaż, a ścieżka dźwiękowa – Grammy.

Footloose (1984)

Tytuł oryginalny: Footloose

Ren McCormack (Kevin Bacon) przeprowadza się z Chicago do małego miasteczka i od razu wpada w kłopoty. Rządzi tam pastor (John Lithgow), który od lat utrzymuje zakaz tańca oraz słuchania rockowej muzyki. Ren kompletnie tego nie rozumie i nie zamierza się na to zgadzać, dlatego postanawia zbuntować miejscową młodzież.

Footloose krytycy przyjęli chłodno, a i kasowo film producentów nie zachwycił. Z czasem jednak urósł do rangi kultowej produkcji lat 80., stawianej w jednym rzędzie z Gorączką sobotniej nocy czy Dirty Dancing, dlatego nie mogliśmy o nim nie wspomnieć. Jego największym atutem była i pozostaje ścieżka dźwiękowa. 

Co ciekawe, film był luźno oparty na autentycznych wydarzeniach z 1979 roku z Elmore City w Oklahomie, gdzie przez dziesięciolecia obowiązywał podobny zakaz.

Dirty Dancing (1987)

Tytuł oryginalny: Dirty Dancing (tytuł polski nie przejdzie nam przez klawiaturę, zostańmy przy tym, okej?)

Lato 1963 roku. Siedemnastoletnia Frances, zwana Baby (Jennifer Grey), spędza wakacje z rodziną w ekskluzywnym ośrodku wypoczynkowym. Pewnego wieczoru poznaje instruktora tańca, Johnny’ego Castle’a (Patrick Swayze). Kiedy jego partnerka taneczna wypada z gry, Baby przechodzi błyskawiczny kurs tańca i zastępuje ją na pokazie. Szybko okazuje się, że to nie jedyna rzecz, która ich łączy. Nie podoba się to ojcu dziewczyny, który myśli, że Johnny jest ojcem nieślubnego dziecka byłej partnerki tanecznej (na szczęście dowiaduje się, że wcale tak nie jest). 

Najbardziej znaną sceną jest ostatni taniec do utworu (I’ve Had) The Time of My Life, który został nagrodzony Oscarem, Złotym Globem i Grammy.

Dirty Dancing był niskobudżetową produkcją niezależnego studia, na którą krytycy się skrzywili, a widzowie oszaleli na jej punkcie. Film zarobił 170 milionów dolarów przy budżecie 6 milionów. Za swoją rolę Patrick Swayze otrzymał 200 tysięcy dolarów (za epizodyczną rolę w drugiej części filmu – 5 milionów). W 2024 roku film trafił do Narodowego Rejestru Filmowego jako znaczący kulturowo, historycznie bądź estetycznie. 

W Polsce dystrybuowany pod tytułem Wirujący seks – tłumaczeniem powszechnie uznanym za jedną z gorszych decyzji w historii polskiej dystrybucji kinowej.

Billy Elliot (2000)

Tytuł oryginalny: Billy 

Wielka Brytania, 1984 rok. Trwają strajki górnicze. Jedenastoletni Billy (Jamie Bell) ma surowego ojca, który chce wpoić mu odpowiedni według siebie wzorzec męskości. Zapisuje więc chłopca na boks. Billy tego nie lubi. Przez przypadek trafia jednak na zajęcia baletowe i odkrywa, że ma wielki talent do tańca. Jego nauczycielka marzy o tym, by chłopak został tancerzem Królewskiej Akademii Tańca. Problem w tym, że ojciec ma zupełnie inne wyobrażenie o tym, czym powinien zajmować się chłopak z górniczej rodziny… na szczęście o niczym nie wie. Do czasu.

Billy Elliot to film nie tylko o tańcu, ale przede wszystkim o podziałach kulturowych i odwadze do przeciwstawienia się sztywnym zasadom. Zebrał 56 nagród, w tym cztery Nagrody BAFTA – za najlepszy film, dla najlepszego aktora (Jamie Bell), najlepszej aktorki drugoplanowej (Julie Walters) oraz nagrodę Alexandra Kordy za najlepszy brytyjski film roku. Jamie Bell odebrał też Nagrodę Młodych Artystów. Jeśli jeszcze go nie oglądałeś, musisz nadrobić!

W rytmie hip-hopu (2001)

Tytuł oryginalny: Save the Last Dance

Sara (Julia Stiles) marzyła o balecie. Po śmierci matki i przeprowadzce do ojca do Chicago trafia do szkoły, w której jest jedną z nielicznych białych uczennic. Życie towarzyskie kręci się tam wokół hip-hopu. 

Pierwszą osobą, która wyciągnęła do niej rękę, była Chenille, a potem jej brat Derek (Sean Patrick Thomas), który zaczął uczyć Sarę tańczyć i stopniowo się do niej zbliżać. Jednak w tym miejscu czarny chłopak nie powinien mieć białej dziewczyny… 

W filmie zderzają się ze sobą dwa światy – baletu i hip-hopu. Zderzają się w nim także dwie różne rzeczywistości społeczne. 

Ciekawostka: Sean Patrick Thomas i Julia Stiles odebrali wspólnie nagrodę MTV Movie Awards za najlepszy pocałunek.

Chicago (2002)

Tytuł oryginalny: Chicago

Chicago, lata 20. XX wieku. Velma Kelly (Catherine Zeta-Jones), gwiazda kabaretu, trafia do więzienia za zamordowanie męża i siostry, których przyłapała na gorącym uczynku. Wkrótce dołącza do niej Roxie Hart (Renée Zellweger) – nikomu nieznana piosenkarka, która zastrzeliła swojego kochanka. Przy pomocy przebiegłego prawnika Billy’ego Flynna (Richard Gere) Roxie staje się ulubienicą prasy i więzienną gwiazdą. Velma nie zamierza oddać piedestału bez walki.

Film jest adaptacją broadwayowskiego musicalu Boba Fosse’a z 1975 roku, a sama historia jest luźno oparta na autentycznych wydarzeniach z 1924 roku. Na ekranie seks, morderstwo, jazz i błysk fleszy, a na półkach producentów – liczne nagrody. Chicago zgarnęło:

• sześć Oscarów: za najlepszy film, scenografię, kostiumy, montaż, dźwięk i dla najlepszej aktorki drugoplanowej (Catherine Zeta-Jones),
• Złote Globy: za najlepszy film, dla najlepszego aktora (Richard Gere) i najlepszej aktorki (Renée Zellweger),
• BAFTA: dla najlepszej aktorki drugoplanowej i za dźwięk.

Honey (2003)

Tytuł oryginalny: Honey

Honey Daniels (Jessica Alba) rano pracuje w sklepie muzycznym, wieczorami tańczy w klubie, w przerwach uczy dzieci z centrum kultury hip-hopu, a w trakcie tego wszystkiego marzy o karierze choreografki. Kiedy znany reżyser klipów muzycznych zauważa jej talent i proponuje posadę – najpierw jako tancerki w teledysku, a potem choreografki – wydaje się, że jej marzenie się spełnia. Rzeczywistość okazuje się jednak bardziej skomplikowana. Czy zapłata, którą proponuje reżyser, będzie dla niej satysfakcjonująca?

Honey to film prosty i przewidywalny, a mimo to dobry i chętnie oglądany. W epizodach pojawiają się Missy Elliott, Ginuwine i Tweet, co nadaje filmowi autentyczny klimat sceny hip-hopowej i R&B początku lat 2000.

Zatańcz ze mną (2004)

Tytuł oryginalny: Shall We Dance

John Clark (Richard Gere) ma wszystko: dobrą pracę, kochającą żonę oraz dwójkę dzieci. A jednak towarzyszy mu trudne do zniesienie poczucie, że życie stało się zbyt monotonne. Pewnego wieczoru, wracając z pracy, bez większego namysłu wysiada z pociągu i zapisuje się na kurs tańca towarzyskiego. Nikomu o tym nie mówi. Jego instruktorką jest Paulina (Jennifer Lopez), dzięki której całe jego życie się zmienia. Jego żona podejrzewa zaś, że mężczyzna ma romans…

Zatańcz ze mną to remake japońskiego filmu Shall We Dansu? z 1996 roku. Tym razem otrzymujemy lekką komedię romantyczną, która przypomina o tym, że nigdy nie jest za późno, żeby odkryć coś nowego. Gere i Lopez tworzą na ekranie sympatyczną parę, a Stanley Tucci w roli prawnika skrywającego pasję do tańców latynoamerykańskich kradnie niejedną scenę, choć jest bohaterem drugoplanowym.

Step Up: Taniec zmysłów (2006)

Tytuł oryginalny: Step Up

Tyler Gage (Channing Tatum) to buntownik z gorszej dzielnicy Baltimore, który w ramach prac społecznych ląduje w prestiżowej szkole artystycznej. Czuje się tam jak intruz… 

Jest jeszcze Nora – utalentowana tancerka baletowa, która potrzebuje partnera na występ dyplomowy (jej dotychczasowy partner skręcił kostkę). Gdy siedzi załamana, Tyler oferuje jej swoją pomoc. Studentka wciąga go do świata tańca i pomaga mu odkryć talent, o istnieniu którego nie zdawał sobie sprawy.

Step Up broni się choreografią i energią. Channing Tatum i Jenna Dewan stworzyli na planie coś więcej niż ekranową chemię – wzięli ślub w 2009 roku (rozwiedli się jednak po 9 latach). Film zdobył nagrodę Teen Choice w kategorii “Ulubiona scena taneczna”.

Wytańczyć marzenia (2006)

Tytuł oryginalny: Take the Lead

Pierre Dulaine (Antonio Banderas) jest uznanym instruktorem tańca towarzyskiego w Nowym Jorku. Pewnego dnia postanawia zaoferować bezpłatne lekcje uczniom z miejscowej szkoły publicznej – tym, którzy za kary siedzą po lekcjach w szkolnym “areszcie”. Młodzież ze slumsów, która zna świat narkotyków, bójek i morderstw, nie ma ochoty na klasyczny taniec towarzyski, co Pierre na szczęście zauważa. Dlatego też tworzy zespół, który kreuje zupełnie nowy styl. W końcu staje się mentorem “trudnych dzieciaków” i pomaga im odnaleźć cel w życiu.

Film oparty jest na prawdziwej historii Pierre’a Dulaine’a, który od lat 90. prowadzi program Dancing Classrooms w nowojorskich szkołach publicznych. Zderzenie tańca towarzyskiego z hip-hopem wypada na ekranie przekonująco, a Banderas niesie film z klasą. Może i Wytańczyć marzenia to kino przewidywalne, ale ma w sobie znaczący ładunek emocjonalny.

Kochaj i tańcz (2009)

Tytuł oryginalny: to polski film

Hania (Izabella Miko) wiedzie poukładane życie. Jest dziennikarką z planami na przyszłość, a jej głowa wypełniona jest… rozsądkiem. Kiedy na jej drodze pojawia się Wojtek (Mateusz Damięcki), fanatyk street dance marzący o Broadwayu, zaczyna rozumieć, że w dążeniu do stabilizacji można przeoczyć coś ważnego. W porywającym tańcu wychodzą na jaw tajemnice, tęsknoty… i być może rodzi się miłość.

To lekka i przyjemna polska komedia romantyczna z tanecznym zacięciem, a także z dobrze dobraną parą głównych aktorów i energetyczną choreografią. Na parkiecie pojawiają się tancerze znani z programów “You Can Dance” i “Taniec z gwiazdami”.

Czarny Łabędź (2010)

Tytuł oryginalny: Black Swan

Nowojorska opera wystawia Jezioro łabędzie. Dyrektor Thomas (Vincent Cassel) obsadza w roli głównej Ninę (Natalie Portman) – perfekcyjną, skupioną i kontrolującą każdy ruch tancerkę. Problem w tym, że Nina idealnie pasuje do niewinnego Białego Łabędzia, ale jej rola wymaga również wcielenia się w zmysłowego i mrocznego Czarnego Łabędzia, co niezbyt dobrze jej wychodzi. 

Baletnica ma jednak konkurencję. Lily (Mila Kunis) wydaje się być stworzona do roli Czarnego Łabędzia. Pomiędzy nimi rodzi się rywalizacja. W Ninie ujawnia się ciemna strona jej osobowości. Okazuje się, że balet jej dla niej narzędziem, które pomaga trzymać w ryzach to, co mroczne i przerażające. 

Czarny Łabędź to thriller psychologiczny, w którym dążenie do ideału wciąga bohaterkę w spiralę autodestrukcji. Darren Aronofsky nakręcił film zimny, klaustrofobiczny i niepokojący, przez co trudno oderwać od niego wzrok. Natalie Portman za tę rolę zdobyła Oscara, Złoty Glob i nagrodę BAFTA. Film otrzymał również nagrodę Gildii Aktorów Ekranowych dla najlepszej aktorki, a Mila Kunis odebrała nagrodę Marcello Mastroianniego na festiwalu w Wenecji. Na Independent Spirit Awards film zdobył cztery nagrody: za najlepszy film, reżyserię, główną rolę żeńską i zdjęcia.

Ciekawostka: w jednej ze scen Nina wychodzi na scenę ociekając krwią. Tańczy pomimo poważnego zranienia się ostrym przedmiotem. Taka sama sytuacja miała miejsce naprawdę – w Metropolitan Opera w czasie Romea i Julii, w którym główną rolę zatańczyła Diana Wiszniowa. Swoją drogą to właśnie ona dostała propozycję roli Niny, ale odmówiła.

La La Land (2016)

Tytuł oryginalny: La La Land

Los Angeles. Mia (Emma Stone) jest początkującą aktorką. Chodzi na przesłuchania, a między nimi pracuje jako kelnerka. Sebastian (Ryan Gosling) gra jazz w podrzędnych knajpkach i marzy o własnym klubie. Kiedy ich drogi się krzyżują, łączy ich nie tylko miłość, ale i wspólna desperacja, by w końcu zacząć robić to, co kochają. Kariera ma jednak swoją cenę.

Po kilku latach Mia wraz z mężem trafia do klubu jazzowego. Okazuje się, że jego właścicielem jest Sebastian. Gdy dostrzega byłą dziewczynę, gra dla niej ich miłosną piosenkę. W ten sposób rozpoczyna się sekwencja przedstawiająca alternatywną rzeczywistość…

Damien Chazelle nakręcił film, który jest jednocześnie hołdem dla starej szkoły Hollywood, jak i bardzo współczesną historią o tym, ile kosztuje spełnienie marzeń. 

La La Land zdobyło sześć Oscarów: za najlepszą reżyserię, zdjęcia, muzykę, scenografię, piosenkę “City of Stars” oraz dla aktorki pierwszoplanowej. Na koncie ma również siedem Złotych Globów, w tym za najlepszy film, reżyserię oraz dla najlepszej aktorki i dla najlepszego aktora. 

Ciekawostka: tytuł nawiązuje do anglojęzycznego idiomu be living in la la land, który oznacza bujać w obłokach.

Poczujcie rytm (2020)

Tytuł oryginalny: Feet the Beat

April (Sofia Carson) ponosi porażkę na Broadwayu i wraca do rodzinnego miasteczka w Wisconsin. To ostatnie miejsce, w którym chciałaby być. Żeby jakoś przeżyć, przyjmuje propozycję swojej dawnej nauczycielki i zaczyna prowadzić lekcje dla grupy niesfornych dziewczynek przygotowujących się do zawodów tanecznych. Plan jest prosty: zrobić wrażenie, wygrać i wrócić do Nowego Jorku. Rzeczywistość, jak zwykle, komplikuje sprawę.

Poczujcie rytm to lekka produkcja Netflixa. Jest przewidywalna i ciepła, idealna na wieczór po męczącym dniu.

Jakie są najlepsze seriale o tańcu?

Pisząc o najlepszych serialach z tańcem w tle (lub roli głównej!), nie możemy nie wspomnieć o takich produkcjach jak:

• Tiny Pretty Things (2020),
• Pot i łzy (2015),
• Step Up: High Water (2018–2022),
• Hit the Floor (2013–2018),
• Tancerki (2012–2013),
• Dance Academy (2010–2013),
• Pose (2018-2021),
• Znajdź mnie w Paryżu (2018),
• Spinning Out (2020),
• Dare Me (2019–2020),
• Dance 100 (2023).

O czym dokładnie są? Sprawdźmy to!

Tiny Pretty Things (2020)

Tytuł oryginalny: Tiny Pretty Things

Kiedy najlepsza uczennica elitarnej szkoły baletowej Archer School w Chicago pada ofiarą tajemniczego ataku, jej miejsce zajmuje nowa dziewczyna. Szybko odkrywa, że za błyszczącą fasadą kryje się świat kłamstw, zazdrości i bezwzględnej rywalizacji. W Archer School wszyscy mają talent… i wszyscy mają coś do ukrycia.

Serial oparty na powieści Sony Charaipotry i Dhonielle Clayton wyróżnia się na tle podobnych produkcji tym, że tańczą w nim sami aktorzy, bez dublerów. Zdecydowanie jest wart uwagi dla fanów klimatu Czarnego Łabędzia w serialowej, nieco bardziej przystępnej odsłonie. Chociaż Netflix po jednym sezonie zakończył produkcję z powodu niewystarczającej oglądalności, i tak ci go polecamy.

Pot i łzy (2015)

Tytuł oryginalny: Flesh and bone

Claire (Sarah Hay) dostaje się do prestiżowej American Ballet Company w Nowym Jorku. Spełnienie marzenia okazuje się jednak początkiem czegoś znacznie trudniejszego. Serial ukazuje ciemną stronę świata baletu. Dziewczyna widzi wszechobecną rywalizację i poświęcenie siebie u innych tancerek oraz u siebie. Czy cena, jaką płaci się za bycie najlepszą, jest tego warta?

Pot i łzy to miniserial, który zebrał mieszane recenzje, ale doceniony został za realistyczny, nielukrowany portret życia baletnicy. Moira Walley-Beckett – scenarzystka nagrodzona Oscarem za choreografię w Wielkim Gatsbym – stworzyła produkcję wymagającą i bezkompromisową. Po pierwszym sezonie nie doczekała się kontynuacji…

Step Up: High Water (2018–2022)

Tytuł oryginalny: Step Up: High Water

Po aresztowaniu matki, bliźniaki Tal i Janelle przeprowadzają się z Ohio do Atlanty, gdzie trafiają do High Water – jednej z najbardziej wymagających szkół artystycznych w kraju. Każdy krok, dosłownie i w przenośni, jest tam poddany bacznej obserwacji. Ważne, żeby się nie potknąć…

Serial wyrosły z filmowej serii Step Up ma w sobie energię i autentyczność, która pozwala mu wybronić się jako samodzielna produkcja. “Variety” nazwał go intrygującym połączeniem tańca, kina i dramatycznej telewizji, a Decider ocenił jako “najlepszą narracyjną odsłonę całego uniwersum Step Up”. Koniec końców wyszły trzy sezony.

Hit the Floor (2013-2018)

Tytuł oryginalny: Hit the Floor

Ahsha (Taylour Paige) dołącza do Devil Girls – zespołu cheerleaderek przy koszykarskiej drużynie Los Angeles Devils – wbrew woli matki, która sama była kiedyś w tym zespole. Od pierwszego dnia Ahsha naraża się kapitance zespołu, Jelenie (Logan Browning). Odkrywa także, że trener Devils (Dean Cain) jest jej biologicznym ojcem. Ale to nie wszystko – bo przecież można znaleźć sobie jeszcze więcej problemów – dziewczyna wikła się w romans z gwiazdorem drużyny Derekiem (McKinley Freeman), typowym badboyem. A to dopiero początek.

Hit the Floor to serial, które fabuła komplikuje się coraz bardziej z sezonu na sezon. Cheerleading jest w nim raczej tłem niż głównym tematem. Po czterech sezonów produkcja została zawieszona.

Tancerki (2012–2013)

Tytuł oryginalny: Bunheads

Michelle (Sutton Foster) – była baletnica – jest tancerką rewiową w Los Angeles. Jej kariera utknęła w martwym punkcie. Z braku laku impulsywnie wychodzi za mąż za swojego wielbiciela i przeprowadza się z nim do sennego nadmorskiego miasteczka. Wkrótce zostaje wdową i – trochę z przypadku, trochę z konieczności – nauczycielką w szkole baletowej swojej teściowej (Kelly Bishop).

Serial został stworzony przez Amy Sherman-Palladino, czyli twórczynię Kochanych kłamstw.  W Tancerkach znajdziesz barwne postacie i ciepły klimat małomiasteczkowej społeczności. Niestety, ABC Family anulowało produkcję po jednym sezonie, ku rozczarowaniu fanów, którzy zdążyli się przywiązać do bohaterek.

Dance Academy (2010–2013)

Tytuł oryginalny: Dance Academy

Młoda i utalentowana Tara Webster (Xenia Goodwin) dostaje się do prestiżowej National Academy of Dance w Sydney. Odkrywa tam, że talent do tańca to dopiero początek drogi. Serial przez trzy sezony śledzi jej życie w akademii. Możesz zobaczyć, jak wyglądają jej treningi, z kim zawiera przyjaźnie, jakie pierwsze miłości przeżywa. Ćwiczy nie tylko balet, ale również jego nowoczesne wydanie oraz hip-hop. W końcu ma reprezentować szkołę na ważnych mistrzostwach…

Australijska produkcja skierowana jest raczej do młodszej widowni, ale mimo to wątki są przemyślane, a postaci – autentyczne i złożone. Serial nie ucieka od trudnych tematów. Pojawia się w nim wątek niespodziewanej śmierci, a także pytania o to, ile można (albo: trzeba) poświęcić w pogoni za marzeniami. W 2017 roku doczekał się pełnometrażowego sequela kinowego.

Pose (2018–2021)

Tytuł oryginalny: Pose

Nowy Jork, 1987 rok. Blanca (Mj Rodriguez) zakłada wspólnotę dla osób LGBTQ wyrzuconych przez rodziny i odrzuconych przez społeczeństwo. Wkrótce pod jej skrzydła trafiają: utalentowany tancerz, prostytutka zakochana w bogatym kliencie i inne osoby, które nigdzie indziej nie mogą być sobą. Razem wchodzą do świata podziemnej subkultury LGBT, której członkowie na słynnych balach rywalizują ze sobą o trofea. Ale nie tylko o nie. Szukają tam czegoś znacznie głębszego: uznania i bycia docenionym za to, kim są.

Pose to serial wyjątkowy pod każdym względem. Ryan Murphy, Brad Falchuk i Steven Canals stworzyli produkcję inspirowaną dokumentem Paryż płonie, obsadzając w głównych rolach największy w historii telewizji zespół transpłciowych aktorek. Billy Porter za rolę w tym serialu jako pierwszy transpłciowy aktor w historii zdobył nagrodę Primetime Emmy w kategorii “Najlepszy aktor pierwszoplanowy w serialu dramatycznym”. 

Co ciekawe, niektóre postaci zostały oparte na prawdziwych osobach (tak samo jak “domy”, czyli owe przybytki dla osób LGBTQ). Chociażby w pierwszym odcinku sędzią jest Jose Gutierez Xtravaganza, który był członkiem legendarnego House of Xtravaganza. 

Znajdź mnie w Paryżu (2018)

Tytuł oryginalny: Find Me in Paris

Lena jest rosyjską arystokratką i baletnicą. Uczy się na balerinę w operze paryskiej. Pewnego dnia w 1905 roku, dostaje od swojego narzeczonego naszyjnik. Okazuje się on magiczny, o czym chłopak nie wiedział. Tak samo jak nie wiedział, że jego rodzina potajemnie podróżuje w czasie.

Gdy matka Leny dowiaduje się o ich związku, postanawia zabrać córkę do Rosji, gdzie nie będzie mogła tańczyć. Nastolatka tego nie chce. Postanawia uciec z Henrim, ale… niespodziewanie przenosi się do XXI wieku. Chłopak próbuje ją uratować zarówno z przyszłości, jak i przed złodziejami czasu, którzy próbują ją dopaść. Ona zaś próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości. 

Zapisuje się do szkoły baletowej w nowoczesnej operze paryskiej. Ukrywa swoją tożsamość i pragnienie powrotu do przeszłości, ale… z czasem przyzwyczaja się do nowej sytuacji. Poznaje przyjaciół, zakochuje się. Czy będzie chciała wrócić?

Znajdź mnie w Paryżu to lekka, fantastyczna produkcja skierowana raczej do młodszej widowni, ale nic nie stoi na przeszkodzie, byś ją obejrzał. 

Spinning Out (2020)

Tytuł oryginalny: Spinning Out

Kat Baker (Kaya Scodelario) była obiecującą łyżwiarką solistką. Jednak pewnego dnia podczas występu na zawodach krajowych upadła. Uderzyła głową w lód, rozbijając sobie czaszkę. Długo dochodziła do siebie, ale dostała drugą szansę. Mogła wrócić na lód.

By kontynuować karierę i wystartować nie tylko w zawodach krajowych, ale również w igrzyskach olimpijskich, musi zrezygnować z jazdy solo. Przechodzi więc do kategorii par i trenuje z Justinem (Evan Roderick), synem bogatego właściciela resortu, w którym trenują. Nie lubią się. Nie potrafi mu zaufać, a każda próba podnoszenia czy wyskoku kończy się fiaskiem.

Na lodzie i poza nim Kat mierzy się jednocześnie z chorobą dwubiegunową, trudną matką (po której odziedziczyła chorobę, a która odmawia leczenia) i siostrą, do której zaleca się jej trener, choć jest dla niego zdecydowanie zbyt młoda. 

Ciekawostka: Każdy odcinek zaczyna się od czołówki, w której możesz zobaczyć urywki filmów z występów oraz treningów dzieci i młodzieży. W tle leci piosenka In The Water Joy Downer. Jak będziesz uważny, zobaczysz tam nawet fragment występu Kaetlyn Osmond, medalistki olimpijskiej. 

Serial jest połączeniem dramatu psychologicznego, romansu oraz fantastycznych pokazów umiejętności łyżwiarskich. Kaya Scodelario wypada przekonująco w roli młodej kobiety balansującej na granicy kontroli. Netflix niestety nie przedłużył produkcji serialu. Możesz więc obejrzeć tylko pierwszy sezon, który – jeszcze większe NIESTETY – kończy się tak, że masz ochotę na więcej.

Dare Me (2019–2020)

Tytuł oryginalny: Dare Me

Beth (Marlo Kelly) jest kapitanką szkolnej drużyny cheerleaderek. To dziewczyna niezwykle pewna swojej pozycji. Ale tylko do czasu. Do czasu, gdy do miasta przyjeżdża nowa trenerka Colette (Willa Fitzgerald), która eliminuje stanowisko kapitanki i wywraca znaną dotąd hierarchię do góry nogami. Kiedy drużyna wikła się w mroczne tajemnice, “zwykła” rywalizacja o wpływy stanie się znacznie groźniejszym.

Oparty na powieści Megan Abbott thriller zebrał bardzo dobre recenzje – 85% na Rotten Tomatoes – za mroczny klimat i wnikliwe spojrzenie na dynamikę władzy wśród nastoletnich dziewcząt. Cheerleading jest tu tylko tłem dla historii, która ma więcej wspólnego z noir niż z pomponami. Niestety, USA Network zawiesił produkcję serialu po pierwszym sezonie.

Dance 100 (2023)

Tytuł oryginalny: Dance 100

Ośmioro choreografów, stu najlepszych tancerzy świata i sto tysięcy dolarów do wygrania. Zasada jest prosta: uczestnicy tworzą coraz bardziej skomplikowane układy, a oceniają ich sami tancerze.

Dance 100 to konkurs, który stawia choreografię w centrum uwagi. Prowadzi go Ally Love, a format – choć efektowny – daje też przestrzeń na pokazanie prawdziwego rzemiosła tanecznego. To dobra pozycja dla tych, którzy chcą zobaczyć, jak wygląda taniec z punktu widzenia choreografów.