Czy niedoskonałość jest dziś w cenie? Krzysztof Zalewski prezentuje album “ZGŁOWY”

Droga pełna zakrętów

Droga muzyczna Krzysztofa Zalewskiego, to jedna z ciekawszych historii na polskiej scenie muzycznej. Wszyscy starsi słuchacze z pewnością pamiętają jego zwycięstwo w polskiej edycji programu Idol w 2003 roku. Wówczas długowłosy Krzysztof wykonywał utwory hard-rockowych i metalowych zespołów. Grał zresztą na gitarze w założonym z kolegami zespole heavy-metalowym Loch Ness. Jak na ogromny sukces jakim było wygranie Idola, jego kariera potoczyła się dość nietypowo, a na zaistnienie Zalefa na polskim rynku muzycznym musieliśmy poczekać długie lata.

Chociaż wydał album “Pistolet” w 2004 roku, nie spotkał się on z szerszym odzewem. Krzysztof powrócił w 2013 roku albumem “Zelig”, docenionym przez krytyków, ale prawdziwy przyniosło “Złoto” z 2016 roku. Bardziej popowy zwrot w twórczości artysty został ciepło przyjęty przez fanów. Sukces singli “Miłość Miłość” i “Polsko” sprawił, że album pokrył się platyną.

Aż dotarliśmy tutaj

Kolejne lata to pasmo sukcesów, do których mocno przyczynił się udział w projekcie Męskim Graniu gdzie niejednokrotnie był członkiem orkiestry, będąc m.in. współautorem utworu “Początek” nagranego wspólnie z Dawidem Podsiadło i Kortezem. Historia Zalewskiego to, dość długi, ale istotny kontekst dla zrozumienia czym jest “ZGŁOWY”, płyta, którą sam określił mianem “bardziej szczerej, bardziej rockowej i bardziej surowej niż poprzednie płyty”.

Trudno się z tym nie zgodzić. Już pierwszy singiel, tytułowe “ZGŁOWY”, zaskoczyło nie tylko tym, że Krzysiek na nim rapuje, ale także surową, mocną treścią i wręcz punkową energią, tak odległą od utrzymanych w dość poetyckiej estetyce ostatnich płyt. Jednocześnie nikt nigdy nie wątpił, że Zalewski “to ma”. Jego metalowa przeszłość, szerokie horyzonty (zdarza mu się grywać w filmach i serialach), fakt, że jest multinstrumentalistą… nawet jeśli nowy Zalef zadziwia, to jest w tym coś komfortowego i naturalnego. Jakby tak musiało być.

Goli głowę, jeździ na koniu, umiera

Żeby pokazać różne odcienie miłości, Zalewski wchodzi też w różne role. I nie mówimy tutaj tylko, o różnych dziwnych rzeczach, które dzieją się z artystą na klipach do utworów promujących album. Punkowej energii i specyficznej agresji znanej z singli “WGŁOWIE” i “Roboty” jest tu najwięcej. Jednocześnie przez większość płyty, funkująca linia basu dba o to, by album wciąż pozostawał odpowiednio radiowy. Tak jak popowa, akustyczna ballada w postaci wspomnianego “Kochaj mnie”. Interesującym punktem tracklisty jest także “Uciekaj” przypominający jazz-popowy ukłon w stronę zespołu Raz, Dwa, Trzy.

Nie do każdego trafi prostota w pisaniu na tej płycie, szczególnie w przypadku bardziej uniwersalnych tematów, ciężko jednak nie docenić takich momentów, jak “Mamo”, czy najlepszego na płycie “Nastolatka”. Co również istotne, każdy z tych eksperymentów, to wciąż 100% Zalewskiego w Zalewskim. Gdy rapuje to składa wersy, w swój własny sposób. Gdy robi punkowy numer, to świadomy offbeat od razu rzuca się w uszy. Jego maniera głosu wciąż pozostaje znakiem rozpoznawalnym. Chciało by się rzec kochaj albo rzuć. Ja chyba jednak po prostu lubię, doceniam i przymykam oko na wkradającą się sztampę i nudę na “O deszczu” czy “Sztormach i ulewach”. Te łatwiej wybaczyć komuś o takich pokładach talentu, odwagi, charyzmy i przede wszystkim komuś, kto wykłada serce na talerzu, w rzeczywistości poprawnych artystów rysowanych od linijki.

Przeczytaj też:

• Natalia Szroeder wraz z Melą Koteluk zapraszają w ciemność
• Within Temptation na trasie “Bleed Out Tour”. Poznaj szczegóły koncertu w Polsce
• Damiano David z solowym singlem – posłuchaj “Silverlines”! Płyta w drodze?