Złote lata hip-hopu: kultura ulicy i jej wpływ na muzykę

Początki hip-hopu

Jednym z pierwszych przykładów hip-hopu jest album “I am the Greatest” Muhammada Alego z roku 1963. Sam gatunek jednak zaczął się rozwijać i zyskał swoją nazwę dopiero w latach 70. 

Pod koniec dekady muzyka ta stawała się coraz bardziej rozpoznawalna i wkraczała w główny nurt. Pojawiało się coraz więcej jej odłamów, takich jak chociażby gangsta rap. Wtedy też zaczęto organizować pierwsze imprezy związane z tym gatunkiem.

Przez to, że muzyka ta była tworzona głównie przez “młodzież ulicy”, do dziś mówi się o tym, że hip-hop jest kulturą ulicy.

W 1981 roku po raz pierwszy na liście Billboard Hot 100 znalazła się piosenka zawierająca elementy hip-hopu. Utwór “Rapture” jest uważany za nową falę. Od tego czasu hip-hop zaczął coraz bardziej ewoluować. Artyści poszukiwali w muzyce samych siebie, co słychać doskonale w ich utworach z tamtych czasów. Na tym się jednak nie skończyło. Zanim nastały złote lata hip-hopu, pojawiła się jeszcze nowa szkoła. 

Na początku obejmowała ona minimalistyczną ścieżką dźwiękową tworzoną przez automat perkusyjny. Z czasem zaczęła czerpać z rocka i metalu. 

Złoty wiek hip-hopu

W 1986 roku album “Licensed to Ill” trafił na pierwsze miejsce na listy przebojów Billboardu. Był to pierwszy album, który znalazł się w zestawieniach. I od tego zaczęła się właśnie złota era hip-hopu. Oczywiście to nie jedyna płyta, która została wypuszczona w tamtym okresie i która odniosła ogromny sukces.

“Złotym wiekiem” nazwano okres w głównym nurcie hip-hopu obejmujący lata 1986-1995 (według niektórych źródeł złoty wiek trwał nawet do 1997 roku). Muzyka tworzona w tamtym okresie była tak różnorodna, że trudno byłoby opisać wszystkie jej odmiany i podgatunki. Artyści stawiali przede wszystkim na jakość i innowacyjność. To dzięki nim dzisiejszy hip-hop otrzymał podwaliny, na których może bazować. Gdyby nie tamta dekada, ten gatunek wyglądałby teraz zupełnie inaczej.

W latach 80. teksty piosenek opierały się głównie na politycznej bojowości oraz afrocentryzmie. Nic dziwnego, że można było w nich usłyszeć silny wpływ jazzu (w tym gatunku także wielu artystów było czarnoskórych). 

Najpopularniejsi artyści złotego wieku hip-hopu

Najpopularniejszymi artystami tamtego okresu byli zdecydowanie:

• Public Enemy,
• Boogie Down Productions,
• De La Soul,
• Gang Starr,
• Eric B. & Rakim,
• A Tribe Called Quest,
• Jungle Brothers,
• Big Daddy Kane. 

Złoty wiek hip-hopu – innowacje i odkrycia

Mówi się o tym, że w złotej dekadzie hip-hopu każdy utwór był odkryciem tego gatunku na nowo. Muzycy tworzyli tak innowacyjne i różnorodne utwory, że trudno było je wrzucić do jednego worka. Skąd też mnóstwo podgatunków, odmian i stylów, którymi wyróżniał się tak naprawdę każdy. Dziś wydaje się to o wiele bardziej usystematyzowane, co jednak nie przeszkadza artystom w poszukiwaniu siebie w muzyce.

W tamtym czasie ukazała się największa liczba przełomowych i ważnych albumów hip-hopowych, które są zapamiętane do dziś. Niejednokrotnie stają się one inspiracją do tworzenia dla początkujących muzyków XXI wieku. 

Warto jednak pamiętać, że wtedy o innowacyjność i odkrywczość było zdecydowanie łatwiej. Gatunek ten dopiero się rozwijał, przez co tak naprawdę każda odmiana była wymyśleniem czegoś zupełnie nowego. Teraz o wiele trudniej stworzyć coś, czego jeszcze nikt nie słyszał. 

Dlaczego złota era hip-hopu się skończyła?

Za koniec złotego wieku hip-hopu uważa się rok śmierci Tupaca Shakura lub The Notorious B.I.G. Pierwszy z nich zmarł 13 września 1996 roku, a drugi – 9 marca 1997 roku. Jako iż trudno określić sztywne ramy jakichkolwiek zmian, tak umownie mówi się o całym tym okresie między odejściami tych dwóch artystów, jako o upadku złotej ery hip-hopu. 

Wpływ złotych lat hip-hopu na kulturę i muzykę

Oczywiście ta dekada ma niebagatelny wpływ na muzykę hip-hopową oraz całą kulturę z nią związaną, którą znamy teraz. To właśnie wtedy powstawały konkretne elementy kultury hip-hopowej. Sześć głównych to:

• MC-ing (czyli rapowanie) – poezja mówiona w rytm muzyki,
• DJ-ing – tworzenie bitów i muzyki,
• Breaking (Break Dance) – taniec,
• Pisanie – dokładniej malowanie stylizowanych graffiti,
• Wiedza o sobie – już w samej muzyce można zauważyć ogromną świadomość swoich morale, poglądów społecznych, zasad, którymi kierujemy się w życiu oraz sam sposób bycia artystów, który jest autentyczny i niewymuszony,
• Teatr i literatura – czyli łączenie elementów hip-hopowych z dramatem, poezją i innymi formami sztuki.

Złote lata hip-hopu ukształtowały ten gatunek muzyczny i pokazały, że jest on o wiele szerszy niż się to na początku wydawało. Tak naprawdę każdy może znaleźć w nim cząstkę siebie. I z tego właśnie czerpią dzisiejsi artyści.