Artyści, którzy idą pod prąd

Loreen, czyli szwedzka muzyka elektroniczna

Szwecja kojarzy się raczej z ciężkimi brzmieniami, co jednak nie przeszkodziło społeczeństwu w wybraniu Loreen na przedstawicielką ich kraju w Konkursie Piosenki Eurowizji (nawet dwukrotnie go wygrała, po raz pierwsze w 2012 roku, a później także w 2023). 

Artystka wygrała program “Melodifestivalen 2012” z piosenką “Euphoria”. Był to najczęściej kupowany singiel w Szwecji w 2012 roku. Jej debiutancka płyta „Heal” sprzedała się ponad 40 tysięcy razy tylko w jej kraju, przez co okryła się tam platyną. W 2023 roku powtórzyła sukces w “Melodifestivalen”, wygrywając piosenką “Tattoo”, którą zaśpiewała także podczas 67. Konkursu Piosenki Eurowizji. 

Käärijä, czyli rap z Finlandii

Jere Pöyhönen to fiński piosenkarz i raper. Reprezentował Finlandię w 67. Konkursie Piosenki Eurowizji ku zaskoczeniu widzów, którzy spodziewali się raczej heavy metalu lub innego ciężkiego gatunku typowego dla mroźnej północy. 

Na początku wydawał swoją muzykę jako piosenkarz niezależny. W 2017 roku podpisał pierwszy kontrakt z wytwórnią płytową. W 2020 roku pojawił się jego debiutancki album „Fantastista”. Podczas Konkursu Piosenki Eurowizji w 2023 roku zaśpiewał piosenkę „Cha Cha Cha”. To połączenie hip-hopu, rapu, muzyki elektronicznej i rocka.

Måneskin, czyli włoski rock alternatywny

To było ogromne zaskoczenie podczas Eurowizji w 2021 roku. Nikt nie spodziewał się, że włoski zespół wykona tak ciężką muzykę. Damiano David, Victoria De Angelis, Thomas Raggi i Ethan Torchio nie boją się jednak iść pod prąd. Skąd pomysł na zespół? Jego założycielką jest basistka, Victoria De Angelis, która jest na pół Włoszką, a na pół Dunką (co może tłumaczyć jej zamiłowanie do ciężkiej muzyki). Nazwa zespołu z duńskiego oznacza “światło księżyca”.

W 2017 roku zajęli 2. miejsce w programie “X Factor”. Ich debiutancka płyta “Il ballo della vita” okrył się we Włoszech trzykrotną platyną. W 2021 roku wygrali Konkurs Piosenki Eurowizji z piosenką “Zitti e buoni”.

Subwoolfer, czyli połączenie popu i elektroniki z Norwegii

Panowie w dziwnych, zabawnych kostiumach, którzy śpiewają piosenkę “Give That Wolf a Banana” i przy tym pochodzą z Norwegii? To wydawałoby się niemożliwe! Jednak podczas Eurowizji w 2022 roku mogliśmy się przekonać o ich istnieniu.

To norweski duet pop, w którego skład wchodzą Ben Adams i Gaute Ormasen. Wcześniej ukrywali się pod pseudonimami “Keith” i “Jim”. Na scenie występują w czarnych garniturach i żółtych maskach oraz rękawiczkach w tym samym kolorze i zabawnych krawatach. Nazwa grupy to połączenie słowa “subwoofer” i “wolf”. 

W 2022 roku wygrali program “Melodi Grand Prix 2022”. Nie chcieli jednak ujawnić swojej tożsamości, więc wymyślili opowieść, zgodnie z którą swoją karierę rozpoczęli na Księżycu 4,5 miliarda lat temu. Ich piosenka przez miesiąc została odsłuchana 4 miliony razy. Kim są, zdradzili dopiero rok później podczas gościnnego występu w “Melodi Grand Prix 2023”.

Mahmood, czyli marokański pop i rap z Włoch

Alessandro Mahmoud pochodzi z Mediolanu i tworzy ciekawą muzykę, która jest połączeniem popu z rapem. Artysta nazywa ten styl “moroccan pop”. Na swoim koncie ma liczne sukcesy:

• wygraną w konkursie “Area Sanremo” (2015 rok),
• wygraną w 69. Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo (2019 rok),
• 2. miejsce w 64. Konkursie Piosenki Eurowizji (2019 rok),
• Europejską Nagrodę Muzyczną MTV dla najlepszego włoskiego wykonawcy (2019 rok),
• wygrana w 72. Festiwalu Piosenki Włoskiej w San Remo (2022 rok).

Dzięki tej ostatniej reprezentował Włochy w 66. Konkursie Piosenki Eurowizji.

Dlaczego różnorodność muzyczna jest taka ważna?

Choć Ci wykonawcy są prawdziwym zaskoczeniem, nie powinno wcale tak być. Różnorodność w muzyce jest bardzo potrzebna. Każdy z nas ma inny gust muzyczny, przez co poszukuje w muzyce czegoś zupełnie innego. Niektórzy uwielbiają disco polo rodem z wiejskiego wesela, a inni wolą indie rock, który nie ma nic wspólnego z mainstreamem. 

Gdyby każdy kraj miał przypisany swój własny gatunek muzyczny, byłoby nudno. Ludzie tak czy inaczej poszukiwaliby innej muzyki, co umożliwiają międzynarodowe trasy koncertowe lub chociażby internet. Artyści za to wyjeżdżaliby za granicę, by móc wyrażać siebie tak, jak tego naprawdę chcą, a nie jak narzucają im pewne standardy. I dlatego właśnie w krajach Skandynawskich, które są znane z ciężkich brzmień, możemy znaleźć przedstawicieli każdego nurtu muzycznego, nawet techno czy disco polo.