Od drugiego planu do solowej kariery. Gwiazdy, które zaczynały w chórkach u innych artystów

Whitney Houston. Z chórków u Chaki Khan na szczyt światowych list

Dziś trudno wyobrazić sobie Whitney Houston jako anonimową wokalistkę stojącą kilka kroków za kimś innym gdzieś z boku sceny, śpiewającą w chórkach. A jednak właśnie tak zaczynała swoją profesjonalną karierę.

Houston już jako nastolatka śpiewała z zespołem swojej matki, Cissy Houston. Miała zaledwie 14 lat, kiedy zaczęła występować jako wokalistka wspierająca matkę podczas jej klubowych występów. Później pracowała również jako wokalistka sesyjna. Jej głos można było usłyszeć w nagraniach między innymi Chaki Khan, Lou Rawlsa, Neville Brothers czy Michaela Zagera.

Co ciekawe, Chaka Khan sama wspominała później moment, w którym po raz pierwszy usłyszała Whitney. Khan pracowała z Cissy Houston i to właśnie Cissy powiedziała jej, że ma córkę, która potrafi bardzo dobrze śpiewać. Dzięki temu Whitney trafiła do studia, gdzie zrobiła na Khan ogromne pozytywne wrażenie. 

Jej droga do sławy nie była jednak natychmiastowa. W tym samym czasie Houston rozwijała także karierę modelki. Dopiero w 1983 roku podpisała kontrakt płytowy, a wydany dwa lata później debiutancki album Whitney Houston rozpoczął jedną z najbardziej spektakularnych karier w historii muzyki pop. 

Mariah Carey. Chórzystka, która przyszła na przesłuchanie trochę za wcześnie

Historia Mariah Carey brzmi niemal jak gotowy scenariusz filmu, w którym słynny producent odkrywa niesłychany talent wokalny u anonimowej dotąd dziewczny.

W 1987 roku 17-letnia Carey przeniosła się do Nowego Jorku, żeby rozwijać karierę muzyczną. Początkowo jednak nie była gwiazdą, tylko jedną z wielu początkujących wokalistek próbujących znaleźć swoje miejsce w branży. W pewnym momencie odpowiedziała na ogłoszenie o poszukiwaniu chórzystek dla Brendy K. Starr.

To właśnie w tym momencie pojawia się szczegół, który aż prosi się o filmową scenę: Starr wspominała później, że przesłuchanie miało rozpocząć się około godziny 16:30–17:00, a młoda Mariah Carey pojawiła się… około 13:30. Była tak zdeterminowana, że po prostu przyszła kilka godzin za wcześnie. A może był to też wynik stresu?

Carey dostała tę pracę i zaczęła jeździć z Starr w trasę jako wokalistka wspierająca. To właśnie Brenda K. Starr pomogła jej również dostać się na imprezę branżową, podczas której Mariah przekazała swoje demo Tommy’emu Mottoli z Columbia Records. Mottola odsłuchał kasetę w samochodzie, wrócił na imprezę, żeby znaleźć jej właścicielkę. Resztę historii już znasz.

Sheryl Crow. Najpierw w tle u Michaela Jacksona, później na środku własnej sceny

W przypadku Sheryl Crow droga do kariery prowadziła przez jeden z największych koncertowych spektakli lat 80.

Po studiach Crow przeprowadziła się do Los Angeles. Nie znała tam właściwie nikogo, ale szybko zaczęła szukać możliwości pracy jako wokalistka. Po około sześciu miesiącach udało jej się dostać na zamknięte przesłuchanie i zdobyć posadę chórzystki podczas światowej trasy Michaela Jacksona Bad w 1987 roku. Jak zacząć, to z rozmachem, prawda?

To oznaczało występy przed ogromną publicznością i pracę przy trasie jednej z największych gwiazd świata. Jednocześnie Crow po latach nie przedstawiała tej pracy jako spełnienia swoich muzycznych ambicji. Wręcz przeciwnie – w rozmowie z Entertainment Weekly krytycznie opisywała rolę chórzystki, wskazując, że samo śpiewanie w chórkach, przygotowana przez kogoś dla kogoś innego choreografia i sceniczny wizerunek spójny z zamysłem głównego artysty niekoniecznie mają wiele wspólnego z tym, czym dla niej było bycie muzykiem.

Jej przygoda z Jacksonem miała jednak jeszcze jeden ciekawy moment. Podczas koncertów Crow dostała możliwość zaśpiewania z nim duetu I Just Can’t Stop Loving You. Robiła to wielokrotnie podczas tej trasy. Dzięki temu już wtedy budowała własną rozpoznawalność.

Luther Vandross. Głos z drugiego planu, który w końcu stał się pierwszoplanowy

Luther Vandross jest jednym z najlepszych przykładów na to, że rola wokalisty wspierającego może być nie tyle początkiem kariery, ile jej długim etapem.

Zanim stał się jedną z najważniejszych postaci R&B, Vandross pracował jako wokalista wspierający i songwriter. Jednym z ważnych momentów jego kariery było zaangażowanie do pracy przy albumie Davida Bowiego Young Americans. To właśnie dzięki temu jego głos usłyszeli znacznie szerzej odbiorcy muzyki pop. 

Vandross nie ograniczał się zresztą do jednego artysty. Przez lata jego nazwisko pojawiało się wśród muzyków i wokalistów współpracujących z wielkimi gwiazdami. Zanim więc zaczął nagrywać jako Luther Vandross, był częścią muzycznego zaplecza innych wykonawców. Dzięki temu jego głos zaczynał być znany, a on sam nabierał doświadczenia. 

Później sytuacja się odwróciła. W 1981 roku wydał album Never Too Much, a tytułowy utwór stał się jednym z jego największych przebojów. 

Cher. Zanim zaczęła śpiewać własne hity, śpiewała w cudzych

Cher również ma na swoim koncie epizod z drugiego planu – i to zanim razem z Sonnym Bono stworzyła jeden z najbardziej rozpoznawalnych duetów w historii popu.

Na początku lat 60. młoda Cher pojawiała się jako wokalistka sesyjna. Jej głos można usłyszeć między innymi w nagraniach związanych z produkcjami Phila Spectora. Wśród utworów, przy których miała wykonywać chórki, wymienia się m.in. Be My Baby The Ronettes oraz You’ve Lost That Lovin’ Feelin The Righteous Brothers.

Cher w późniejszym wywiadzie wspominała, że podczas nagrywania Be My Baby Spector kazał jej coraz bardziej odsuwać się od pozostałych wokalistek, bo jej głos przebijał się przez resztę i był znacznie bardziej słyszalny. To szczególnie ciekawe, kiedy spojrzymy na późniejszą karierę Cher. Zamiast na zawsze pozostać jednym z anonimowych głosów w chórkach (w których była “za bardzo słyszana”), sama stała się artystką, dzięki czemu już nikt nie kazał jej się chować w tle.

Nie każdy chciał wyjść z drugiego planu

Jednak historia chórzystów czy wokalistów wspierających nie zawsze kończy się przejściem na pierwszy plan. Dobrym przykładem tego, że nie każdy marzy o solowej karierze, jest Lisa Fischer. W 1991 roku zdobyła Grammy za utwór How Can I Ease the Pain, więc teoretycznie miała wszystko, czego potrzeba, żeby rozpocząć wielką solową karierę. A jednak z czasem wróciła do pracy jako wokalistka wspierająca. Śpiewała między innymi z Tiną Turner, Lutherem Vandrossem, Chaka Khan, Stingiem i The Rolling Stones.

W dokumencie 20 Feet from Stardom Fischer mówiła o tym, że solowa kariera ją przerażała. Nie odpowiadała jej cała biznesowa strona bycia gwiazdą – zajmowanie się strategią, konieczność podejmowania ciągłych decyzji i funkcjonowanie w świecie, w którym muzyka staje się również produktem. Sama chciała przede wszystkim mieć relację z muzyką, a to właśnie daje jej śpiewanie w chórkach. Dla niej jest to spełnienie marzeń. 

Dlaczego tak trudno przejść z chórków na pierwszy plan?

Praca wokalisty wspierającego wymaga zupełnie innych umiejętności niż samo śpiewanie. Trzeba doskonale słuchać innych, dopasowywać barwę głosu, trzymać harmonię, wiedzieć, kiedy się wycofać i – co równie ważne – kiedy mocniej zaznaczyć swoją obecność.

W dokumencie 20 Feet from Stardom Sting zwracał uwagę na to, że przejście z tyłu sceny na jej środek jest czymś więcej niż fizycznym przesunięciem się kilka metrów do przodu. To również zmiana mentalna. Osoby śpiewające w chórkach, mają idealnie wtapiać się w całość. Kiedy stają się solistami, sytuacja się zmienia: tym razem to oni mają się wyróżnić.

Od anonimowego głosu do własnego nazwiska

Historie Whitney Houston, Mariah Carey, Sheryl Crow czy Luthera Vandrossa pokazują, że drugi plan wcale nie musi oznaczać końca marzeń o własnej karierze. Czasem jest wręcz najlepszą szkołą zawodu.

To tam można nauczyć się pracy w studiu, występowania na scenie, współpracy z muzykami i funkcjonowania w profesjonalnym zespole. Można też poznać ludzi, którzy później otworzą kolejne drzwi. Mariah Carey poznała Tommy’ego Mottolę dzięki Brendzie K. Starr. Whitney Houston rozwijała warsztat, śpiewając między innymi dla Chaki Khan i Lou Rawlsa. Sheryl Crow zdobywała doświadczenie podczas wielkiej trasy Michaela Jacksona.

Jednak prędzej czy później w życiu każdego artysty przychodzi moment, kiedy musi odpowiedzieć sobie na pytanie: zostaję w tle czy wychodzę na środek sceny?

Niektórzy robią krok do przodu i stają się światowymi gwiazdami. Inni, jak Lisa Fischer, odkrywają, że wcale nie potrzebują pierwszego planu, żeby robić coś wyjątkowego i się tym cieszyć.