Czego oni słuchają? Muzyczny headcanon bohaterów z “The Last of Us”

Soundtrack w produkcjach wizualnych: czynnik niemal tak samo istotny, jak sam obraz. Nie ujmując niczego Davidowi Lynchowi, ale “Twin Peaks” nigdy nie stałoby się tak ikoniczne bez muzyki Angelo Badalamentiego. Czym byłby “Dirty Dancing”, gdyby nie “(I’ve Had) The Time of My Life”? “Top Gun” bez “Take My Breath Away”? “Gra o Tron” z wykluczeniem kompozycji Ramina Djawadiego? “Oppenheimer” pozbawiony udziału Ludwiga Göranssona? “Challengers” w oderwaniu od Trenta Reznora i Atticusa Rossa?

Wierzę, że dowiodłam to, czego właściwie udowadniać nie trzeba. Soundtrack i obraz w wielu przypadkach są nierozerwalne, uzupełniają się i przenikają wzajemnie. Bywają też produkcje takie, gdzie muzyka pełni właściwie oddzielną rolę – w “Sound of Metal” czy nieco inaczej, w “Baby Driver”. Ten ostatni film jest zresztą inspiracją do cyklu “Czego oni słuchają. Muzyczny headcanon bohaterów”, w którym postaciom znanym z gier, filmów czy seriali przypisuję ich unikalny gust muzyczny. Let’s gooo!

Czego oni słuchają? Edycja “The Last of Us”: Joel

Każdy, kto uważnie oglądał (albo uważnie grał w) TLOU, pamięta, że Joel miał muzyczną przeszłość. Potrafi grać na gitarze (co wbrew pozorom wcale nie jest defaultową cechą Teksańczyka), a w domu posiada sporą kolekcję winyli. Choć może sprawiać wrażenie kogoś, kto podważałby autorytet Taylor Swift, w istocie Joel to typ odkrywcy, którego rajcuje eksploracja nowości. W czołówce zawsze postawi starocie, jednak definitywnie nie ma zamkniętej głowy, a jego gust jest raczej  eklektyczny.

Czego zatem słuchałby Joel? Oczywisty pewniak to Depeche Mode, ale to prawdziwy kanon: konkretniej utwór “Never Let Me Down Again”. Oprócz tego do grona jego ulubionych wykonawców należałby na wskroś amerykański Bruce Springsteen i surowy Johnny Cash. Na jego playliście gościłby także Tom Waits, Mumford & Sons i obowiązkowo nostalgiczny Lou Reed. Ponadto: Lana Del Rey i… Miley Cyrus. Smutas uwielbiałby “Ultraviolence”, a z drugiej strony “Party in the USA” byłoby jego pilnie strzeżonym guilty pleasure. Z nowości jarałby się comebackiem country do mainstreamu, czyli najnowszymi albumami Post Malone i Beyoncé. “TEXAS HOLD’EM” niezaprzeczalnie wylądowałoby w jego topce Spotify Wrapped.

Czego oni słuchają? Edycja “The Last of Us”: Ellie

Gust muzyczny Ellie kształtował się pod dużym wpływem jej opiekunów. Przejęłaby zarówno część fascynacji Marlene, jak i Joela, twardo wychowana na starej szkole. Jej horyzonty byłyby jednak znacznie szersze, choć bez wątpienia miała okres, w którym gardziła popiarami, uważając, że to ona słucha “jedynej słusznej muzyki”. Oceniająco patrzyłaby na ludzi w koszulkach Nirvany z H&M – tak długo, aż wyrosłaby ze snobizmu.

Playlisty Ellie ewoluowałyby od klasyków: Pearl Jamu i  The Fleetwood Mac przez Blondie, Hole, Bikini Kill aż do Paramore. Być może to przez gigantycznego crusha na Hayley Williams – kto wie? Joel zostawiłby jej w spadku sentyment do tatusiowego rocka, co obrodziłoby w sympatię do The National, Editors, Interpol czy Mother Mother. Ellie szalałaby także za girlsbandami jak Wet Leg, The Last Dinner Party, The Big Moon i Little Mix. Może na taką nie wygląda, ale fagirlowałaby na punkcie Shygirl, Slayyyter i Dojy Cat. A little bit of everything, zwieńczone obecnością na jej playlistach Tylera, The Creatora. Jego stare płyty byłyby dla niej gigantycznym turn offem, ale chłonęłaby jak gąbka wszystko od czasów ery “Flower Boy”.

Czego oni słuchają? Edycja “The Last of Us”: Bill

Wątek Billa i Franka w serialu został nieoczekiwanie rozszerzony, a ich relacja zyskała dodatkowej głębi. Gburowaty, z paranoją na punkcie bezpieczeństwa, Bill totalnie kupił widzów. Chociaż nie wygląda – obstawiam, że prawdopodobnie  był miłośnikiem muzyki klasycznej – przynajmniej od czasów apokalipsy.

Przeczytaj też:

• Geralt z Rivii w opałach. “Wiedźmin” zagoniony w ślepy zaułek
• Muzyka z gier. Konkurencja dla filmowych gigantów
• “Wiedźmin” powróci równie klimatyczny jak “trójka”. Utwór ze zwiastuna już na streamingach

Mroczna i patetyczna, zero relaksu, zero spokoju. Bill lubiłby się dobijać i wprawiać w nieustanny nastrój niepokoju. Do jego ulubionych kompozytorów należałby więc Beethoven, ale także Czajkowski i Szostakowicz. Podejrzewam go także o słabość do opery – Wagnera, Georgesa Bizeta (“Carmen”!) i Modesta Musorgskiego, już konkretniej, “Borysa Godunowa”. Bill chełpiłby się swym wysublimowanym gustem, a obcowanie z tzw. kulturą wysoką minimalnie koiłoby wszelkie jego niepewności.