20 lat od historycznego sukcesu. Co dziś robi nasz olimpijczyk? Możecie być zaskoczeni

Nic nie wskazywało na historyczny medal

Do momentu zdobycia medalu Tomasz Sikora w Turynie nie notował imponujących wyników. Najpierw zajął 21. miejsce w biegu indywidualnym na 20 km, potem 19. miejsce w sprincie na 10 km oraz 18. miejsce w biegu pościgowym, a wraz z reprezentacją Polski był 13. w sztafecie 4×7,5 km.

Nic więc nie zapowiadało takiego sukcesu przedostatniego dnia Zimowych Igrzysk Olimpijskich. – Ja jeszcze przed biegiem masowym wykupiłem bilet na samolot. Miałem wracać do Polski z Francji, ponieważ byłem tak zmęczony tymi igrzyskami psychicznie i fizycznie. Chciałem uniknąć powitania polskiej reprezentacji na lotnisku – stwierdził po latach w wywiadzie dla stacji Eurosport.

Sikora zaczął realnie myśleć o podium dopiero w trakcie trwania rywalizacji, po skutecznym strzelaniu. – Wtedy już tak naprawdę zaczęła się myśl o medalu. Biegłem w pierwszej trójce i zaczęła się walka z Ole Einarem Bjoerndalenem – mówił nasz biathlonista. Co ciekawe, Sikora miał duży problem ze strzelaniem podczas swojej kariery. – Pamiętam, że bardzo dużo czasu poświęcaliśmy na ten element – przyznał w tej samej rozmowie.

Medal, który odmienił jego życie

Dla naszego olimpijczyka tamto srebro miało znacznie większy wymiar niż tylko sportowy. Na pytanie, co czuł w tamtej chwili, w rozmowie z TVP Sport odpowiedział: – Powiedzieć, że byłem szczęśliwy, to… byłoby zbyt proste. Nie da się opisać takiej chwili jednym słowem czy nawet zdaniem. W niecałą godzinę spełniłem wielkie marzenie – na czwartych igrzyskach, w ostatnim biegu. Naprawdę brakuje mi określeń. Tym bardziej że sezon olimpijski ułożyłem całkowicie pod występy w Turynie. A te pierwsze olimpijskie starty nie układały się po mojej myśli. Zaczynałem myśleć: co dalej? Co będzie, jak wrócę bez niczego? Miałem przecież rodzinę na utrzymaniu, a wcześniej świadomie rezygnowałem z zawodów, dzięki którym mogłem uzyskać stypendium. Na szczęście na metę dojechałem drugi. Spełniony i zabezpieczony na przyszłość – przyznał po latach.

To tamten sukces pozwolił Sikorze wyjść poza “bańkę” sportów zimowych i stać się rozpoznawalną osobą. W TVP Sport przyznał, że mimo wielu lat bycia zawodowym sportowcem, to za granicą był bardziej znany niż w kraju. – Przykładowo w Norwegii lub w Niemczech, kiedy do kontroli zatrzymywali mnie policjanci, to zazwyczaj wiedzieli, kim jestem. U nas mogłem sobie spokojnie chodzić po ulicy i mało kto zwracał na mnie uwagę. Po Turynie byłem popularny – wyznał.

Oddał medal, by pomóc młodszemu koledze

Historia srebrnego medalu w Turynie wróciła jak bumerang cztery lata później, gdy młody biathlonista Tomasz Dudek postrzelił się w trakcie treningu i potrzebował pieniędzy. Wówczas nasz olimpijczyk nie wahał się ani chwili, przekazując medal na licytację. – To był impuls. Jeden telefon, kilka sekund i medal poszedł pod młotek. Chociaż dziś myślę, że gdybyśmy to trochę inaczej rozegrali, to pieniędzy udałoby się zebrać więcej. Ale i tak nie żałuję. Medale to tylko symbole. Pewnie, przyjemnie jest je dotknąć, zawiesić na szyi. Ale to tylko rzeczy. Przecież tego wicemistrzostwa olimpijskiego i tak nikt mi nie zabierze – mówił na łamach portalu TVP Sport.

Co robi Sikora 20 lat po medalu igrzysk olimpijskich?

Wielu będzie zaskoczonych odpowiedzią. W niedawnym wywiadzie dla RMF FM powiedział: – Działam w branży zupełnie innej niż sportowa. Wraz z moją partnerką prowadzimy małą przychodnię, a właściwie ośrodek badań klinicznych – wyznał. Jego rola polega głównie na pracy biurowej i formalnościach. – Staram się ogarniać papierologię i powiem szczerze, od tego czasu bardzo doceniam ludzi, którzy pracują w biurach – mówił z uśmiechem.

Sikora nie odciął się od sportu. Nasz medalista olimpijski aktualnie związany jest z dwoma tematami bezpośrednio dotyczącymi biathlonu i sportów zimowych. Obecnie pisze książkę, która nie będzie klasyczną autobiografią. Były sportowiec chce opowiedzieć o kulisach świata biathlonu, stawiając na formę opowieści i anegdot wokół ludzi, którzy odegrali istotną rolę w jego życiu. “Nie chciałbym, żeby to była typowa książka sportowca. Chcę, żeby była trochę inna i na pewno nie pisana na kolanie” — zaznaczył. Jak dodał, główny nacisk położy na relacje międzyludzkie: “Chciałbym, żeby dominowały te inne rzeczy — historie o moich przyjaciołach, o ludziach, którzy pomogli mi w sportowej karierze”.

Ponadto dziś jest jednym z głosów Eurosportu podczas transmisji biathlonowych i — jak sam podkreśla — daje mu to dużą satysfakcję. – Dziś komentuję w Eurosporcie, z czego bardzo się cieszę — zaznaczył. Droga do tej roli nie była jednak prosta. Były biathlonista przyznaje, że pierwsze występy przed mikrofonem spotkały się ze sporą krytyką i wymagały solidnego przygotowania: “Początki były trudne. Pamiętam telefon i słowa: ‘Koszmar, Tomek, koszmar — nie idź tą drogą’. Musiałem się do tego przygotować, ale teraz myślę, że jest już w miarę okej” – mówił w RMF FM.