7 gwiazd, które mają polskie korzenie (część piąta)

Które gwiazdy mają polskie korzenie? 

Przed tobą siedem nazwisk, wśród których tylko jedno odrobinę przypomina polskie. Inne zaś są niepozorne i mógłbyś nie wpaść na to, że artyści mają polskie korzenie (niektóre “korzenie” dotyczą kilku pokoleń wstecz i nie są zbyt oczywiste). Jak głęboko one sięgają? Sprawdźmy!

W tym artykule poznamy takie gwiazdy mające polskie korzenie, jak:

• Andrew Garfield,
• Ben Affleck,
• Harvey Keitel,
• Nicolas Cage,
• Jennifer Connelly,
• Steve Carell,
• Johnny Galecki.

Dowiedzmy się o nich nieco więcej!

Andrew Garfield

Andrew Russell Garfield – amerykańsko-brytyjski aktor teatralny, telewizyjny i filmowy – urodził się 20 sierpnia 1983 roku w Los Angeles. Ale nie daj się zmylić tym Miastem Aniołów. Gdy miał trzy lata, rodzina przeniosła się do Anglii i to tam właśnie wyrósł na – jakby to powiedziała babcia – przystojnego kawalera.

A skoro przy rodzinie jesteśmy – jego matka, Lynn, pochodzi z Essex. Ojciec, Richard, jest Amerykaninem żydowskiego pochodzenia, którego przodkowie przeprowadzili się do Anglii z Europy Wschodniej – konkretnie z Polski, Rosji i Rumunii. 

Uczęszczał do Priory Preparatory School w Banstead oraz City of London Freemen’s School w Ashtead. W 2004 roku ukończył londyńską Central School of Speech and Drama. Lekcje aktorstwa zaczął brać w wieku piętnastu lat – przyłączył się do grupy warsztatów teatralnych w Epsom i od początku stawiał na teatr.

Na ekranie zadebiutował w 2005 roku w krótkometrażowej komedii Mumbo Jumbo. Prawdziwy przełom nastąpił jednak w 2007 roku – zagrał wtedy główną rolę w filmie Chłopiec A, za którą to kreację otrzymał nagrodę BAFTA. W tym samym roku pojawił się u boku Roberta Redforda, Toma Cruise’a i Meryl Streep w Ukrytej strategii. Niezłe towarzystwo jak na początek kariery.

Potem przyszedł The Social Network (2010) Davida Finchera, gdzie wcielił się w Eduarda Saverina – współzałożyciela Facebooka. Spływające nominacje do Złotego Globu i BAFTA mówiły same za siebie. Ale na tym nie poprzestał. Już niedługo zagrał rolę, która przyniosła mu globalną rozpoznawalność – Petera Parkera, czyli Niesamowitego Spider-Mana (2012). Zagrał również w jego sequelu z 2014 roku. Do bycia człowiekiem-pająkiem wrócił w 2021 roku w filmie Spider-Man: Bez drogi do domu jako Spider-Man z innego uniwersum.

Nie jest jednak tylko Spider-Manem. Zagrał m.in. w:

• Przełęczy ocalonych (2016) – otrzymał nominację do Oscara,
• Milczeniu (2016) – rola jezuickiego misjonarza w feudalnej Japonii,
• Tick, tick… Boom! (2021) – za tę rolę zgarnął Złotego Globa dla najlepszego aktora w filmie komediowym lub musicalu.

Teatr traktuje tak samo poważnie jak kino. Od kwietnia do sierpnia 2017 roku grał w Royal National Theatre w dwuczęściowym dramacie Anioły w Ameryce – rola Priora Waltera przyniosła mu nominację do nagrody Laurence Olivier Award. W marcu 2018 roku wrócił do tej samej roli i tym razem zgarnął Tony Award.

Ben Affleck

Benjamin Géza Affleck-Boldt – bo tak naprawdę się nazywa – jest amerykańskim aktorem, reżyserem, producentem filmowym, scenarzystą i filantropem. Urodził się 15 sierpnia 1972 roku w Berkeley w Kalifornii. Jest laureatem dwóch Oscarów i trzech Złotych Globów. Brzmi imponująco? To dopiero początek.

Zacznijmy jednak od początku. Jego rodzina miała korzenie angielskie, irlandzkie, szkockie i niemieckie. Matka związana była ze szkolnictwem, a ojciec – człowiek o wielu twarzach – zajmował się pracą socjalną, mechaniką, doradztwem i aktorstwem, a także był barmanem. Zastanawiasz się pewnie teraz, dlaczego o nim tutaj piszemy. Ano dlatego, że jego prapradziadek, Heinrich Boldt, wyemigrował z Pomorza w połowie XIX wieku i był znany z odkrycia złotego dysku Haralda Sinozębego. Czy są to polskie korzenie? W pewnym sensie tak, na tyle, by było warto o nim tutaj wspomnieć. 

Gdy Ben miał trzy lata, jego rodzina przeniosła się do Falmouth w Massachusetts. Dzieciństwo spędził w Cambridge, gdzie w 1990 roku ukończył tamtejsze liceum. W tym czasie zaprzyjaźnił się z sąsiadem – niejakim Mattem Damonem (również aktor, jakbyś sam nie skojarzył), którego znał od ósmego roku życia.

Na ekranie pojawił się po raz pierwszy już w 1981 roku, w dramacie Ciemny koniec ulicy. Miał wtedy dziewięć lat. Przez lata grał w serialach i reklamach, ale były to głównie małe role. Kiedy przyszedł prawdziwy przełom? No cóż… prawdziwy przełom stworzył sam. A raczej z Damonem. Buntownik z wyboru (1997) w reżyserii Gusa Van Santa okazał się strzałem w dziesiątkę – zarówno według krytyków, jak i widzów. Affleck zgarnął za scenariusz Oscara, Złotego Globa, Humanitas Prize i Nagrodę Satelita. 

Kolejne lata były dla niego sinusoidą. Wielkie komercyjne produkcje jak Armageddon (1998) i Pearl Harbor (2001), przeplatane były wizerunkowymi wpadkami – Daredevil (2003) i Gigli (2003) przyniosły mu kilka Złotych Malin.

Co ciekawe, zadebiutował również jako reżyser – w 2007 roku filmem Gdzie jesteś, Amando? Otrzymał nagrodę za najlepszy debiut reżyserski. A pięć lat później nakręcił Operację Argo (2012), z którą dostał Złotego Globa, Nagrodę BAFTA i dwa Oscary.

W późniejszych latach wcielił się w Batmana w filmach Zacka Snydera – Batman v Superman: Świt sprawiedliwości (2016) i Liga Sprawiedliwości (2017).

Harvey Keitel

Harvey Johannes Keitel urodził się 13 maja 1939 roku w Nowym Jorku. To amerykański aktor i producent filmowy oraz teatralny. Zacznijmy od ciekawostki: jego rodzice, Miriam z domu Klein i Harry Keitel, byli żydowskimi emigrantami z Rumunii i Polski. Na emigracji prowadzili restaurację na Brooklynie, a ojciec dodatkowo dorabiał jako producent kapeluszy.

Dorastał w Brighton Beach z siostrą Renee i starszym bratem Jerrym. Ukończył Abraham Lincoln High School, po czym trafił do Alexander Hamilton Vocational School – skąd został relegowany za zbyt hałaśliwe i niesforne zachowanie. Gdy miał szesnaście lat, wstąpił do Marines i brał udział w misjach w Bejrucie. Po trzech latach wrócił do Nowego Jorku i – jak sam przyznawał – prowadził bardzo (lekko mówiąc) nieuporządkowane życie. Alkohol, narkotyki, jeden wielki chaos – tymi trzema określeniami można było dokładnie opisać jego ówczesny byt.

Znalazł pracę jako sprzedawca w damskim sklepie obuwniczym, ale rzucił ją przez jąkanie. Następnie przez dziesięć lat pracował jako stenograf – i właśnie te pieniądze pozwoliły mu uczęszczać na kursy w nowojorskim Actors Studio. Uczył się aktorstwa bezpośrednio u Jamesa Liptona, Lee Strasberga i Stelli Adler. Przy okazji – dzięki lekcjom i praktyce – wyleczył się z jąkania.

Potem przyszedł The Social Network (2010) Davida Finchera, gdzie wcielił się w Eduarda Saverina – współzałożyciela Facebooka. Spływające nominacje do Złotego Globu i BAFTA mówiły same za siebie. Ale na tym nie poprzestał. Już niedługo zagrał rolę, która przyniosła mu globalną rozpoznawalność – Petera Parkera, czyli Niesamowitego Spider-Mana (2012). Zagrał również w jego sequelu z 2014 roku. Do bycia człowiekiem-pająkiem wrócił w 2021 roku w filmie Spider-Man: Bez drogi do domu jako Spider-Man z innego uniwersum.

Nie jest jednak tylko Spider-Manem. Zagrał m.in. w:

• Przełęczy ocalonych (2016) – otrzymał nominację do Oscara,
• Milczeniu (2016) – rola jezuickiego misjonarza w feudalnej Japonii,
• Tick, tick… Boom! (2021) – za tę rolę zgarnął Złotego Globa dla najlepszego aktora w filmie komediowym lub musicalu.

Teatr traktuje tak samo poważnie jak kino. Od kwietnia do sierpnia 2017 roku grał w Royal National Theatre w dwuczęściowym dramacie Anioły w Ameryce – rola Priora Waltera przyniosła mu nominację do nagrody Laurence Olivier Award. W marcu 2018 roku wrócił do tej samej roli i tym razem zgarnął Tony Award.

Nicolas Cage

Nicolas Kim Coppola – bo tak brzmi jego prawdziwe nazwisko – urodził się 7 stycznia 1964 roku w Long Beach w Kalifornii. To amerykański aktor, reżyser i producent filmowy. Jest bratankiem Francisa Forda Coppoli, ale chciał zbudować swój wizerunek samodzielnie, więc pseudonim wziął od Luke’a Cage’a, superbohatera z komiksów Marvela.

Jakie są jego korzenie? Domyślasz się, że po części polskie… Jego matka, Joy Vogelsang, była choreografką i tancerką baletową – miała niemieckie i polskie pochodzenie. Ojciec, August Floyd Coppola, Amerykanin włoskiego pochodzenia, był scenarzystą, profesorem komparatystyki i pionierem studiów dla niewidomych. Dziadek był kompozytorem, a babka – aktorką. Ciekawa rodzina!

Nicolas uczęszczał do Beverly Hills High School, gdzie wystąpił w szkolnym przedstawieniu. Mając piętnaście lat, podjął naukę w American Conservatory Theatre w San Francisco. Później studiował u renomowanej nauczycielki aktorstwa – Peggy Feury. Zanim jednak zaczął zarabiać na swoich rolach, dorabiał jako sprzedawca popcornu w Fairfax Theater.

Na ekranie zadebiutował w 1981 roku w telewizyjnym filmie Najlepsze czasy. Rok później pojawił się w Beztroskich latach w Ridgemont High z Seanem Pennem w obsadzie. Grał u stryja w Rumble Fish (1983).

Przełom? Ptasiek (1984) Alana Parkera. Swoją rolą zebrał mnóstwo przychylnych opinii nie tylko krytyków, ale również publiczności. Potem przyszedł Wpływ księżyca (1987) z Cher, za który dostał nominację do Złotego Globu. Następnie Dzikość serca (1990) Davida Lyncha, w którym zaśpiewał przebój Elvisa Love Me Tender. A potem Zostawić Las Vegas – rola scenarzysty-alkoholika, który wszystko stracił. Cage zyskał jednak wiele – Srebrną Muszlę na MFF w San Sebastián, Oscara i Złotego Globa. 

W 2000 roku założył własną firmę produkcyjną Saturn Films. Potem jednak było gorzej. Popadł w długi, przez co podjął kilka złych decyzji. Dostał dziewięć nominacji do Złotych Malin. Jak sam przyznawał – brał każdą możliwą ofertę. Jednak zawsze dawał z siebie wszystko, nawet jeśli produkcja była z góry skazana na porażkę.

W drugiej dekadzie XXI wieku krytycy znów spojrzeli na niego przychylnym okiem. Branża przypomniała sobie, że Cage potrafi bardzo dobrze grać. Na tyle, że za Świnię dostał nominację do Złotej Maliny Odkupienia za powrót do formy. 31 lipca 1998 roku otrzymał gwiazdę w Alei Gwiazd przy 7021 Hollywood Boulevard.

Na koniec smaczek – Cage jest zafascynowany postacią mistyka Jakuba Boehmego, który żył i tworzył w Zgorzelcu. Podczas pobytu w Polsce odwiedził jego dom i grób.

Jennifer Connelly

Jennifer Lynn Connelly urodziła się 12 grudnia 1970 roku w Cairo w stanie Nowy Jork. To amerykańska aktorka filmowa, laureatka Oscara za drugoplanową rolę w Pięknym umyśle (2001). Za tę samą rolę zgarnęła również Złotego Globa i nagrodę BAFTA.

Jej ojciec, Gerard, był przedsiębiorcą odzieżowym. Matka, Eileen, prowadziła sklep z antykami. A rodzice matki? Byli Żydami pochodzącymi z Polski i Rosji. 

Dorastała w Brooklyn Heights, uczęszczała do St. Ann’s School, potem przez cztery lata mieszkała z rodziną w Woodstock. Karierę zaczęła bardzo wcześnie – w wieku dziesięciu lat pozowała do zdjęć w gazetach i czasopismach, później występowała w reklamach telewizyjnych. Po szkole zaczęła studiować angielską literaturę na Yale. Po dwóch latach przeniosła się na Uniwersytet Stanforda, gdzie studiowała aktorstwo.

Na ekranie zadebiutowała w 1984 roku – i to z przytupem. Pierwszą rolę zagrała w Dawno temu w Ameryce Sergia Leone. Rok później zagrała swoją pierwszą główną rolę – w Fenomenach (1985). A w 1986 roku zagrała Sarah w kultowym Labiryncie Jima Hensona. Miała zaledwie piętnaście lat.

Zagrała również w takich produkcjach jak chociażby:

• Hulk (2003) Anga Lee jako Betty Ross – nominacja do Saturna,
• Krwawy diament (2006) z Leonardo DiCaprio,
• Top Gun: Maverick (2022) jako Penny Benjamin – film zarobił 1,5 miliarda dolarów przy budżecie 170 milionów.

Poza aktorstwem od 2005 roku jest ambasadorką Amnesty International, a od 2012 roku jest również ambasadorką Save the Children.

Steve Carell

Steve John Carell urodził się 16 sierpnia 1962 roku w Concord w Massachusetts, w rzymskokatolickiej rodzinie, jako najmłodszy z czterech synów swoich rodziców (bo kogo by innego?). To jednocześnie amerykański aktor, producent, scenarzysta i komik. Jego ojciec miał pochodzenie włoskie i niemieckie, a matka – polskie. Ciekawa jest historia jego nazwiska. Otóż jego ojciec przed narodzinami Steve’a zmienił je z Caroselli na Carell.

Steve uczęszczał do prywatnej szkoły dla chłopców The Fenn School, potem Middlesex School, a w 1984 roku ukończył Denison University w Ohio. Początkowo myślał o prawie – nawet przez chwilę studiował. Skończyło się jednak na teatrze. W 1991 roku trafił do słynnej trupy The Second City w Chicago, gdzie poznał Stephena Colberta.

W latach 1999–2004 był korespondentem satyrycznego The Daily Show. Ale prawdziwą popularność przyniosło mu Biuro – serial mockumentalny NBC, w którym od 2005 roku grał Michaela Scotta. Za tę rolę zgarnął w 2006 roku Złotego Globa w kategorii najlepszy aktor w serialu komediowym.

Filmografia? Proszę bardzo, to m.in.:

• 40-letni prawiczek (2005) – główna rola, MTV Movie Award za najlepszy występ komediowy,
• Mała miss (2006) – jako Frank,
• Foxcatcher (2014) – za rolę Johna du Ponta otrzymał nominację do Oscara,
• Big Short (2015) – jako Mark Baum,
• Jak ukraść księżyc (2010) i kolejnych częściach – jako głos Gru.

Johnny Galecki

John Mark Galecki – amerykański aktor telewizyjny, teatralny i filmowy, znany przede wszystkim jako Leonard Hofstadter z Teorii wielkiego podrywu – urodził się 30 kwietnia 1975 roku w Bree… w Belgii. Jego ojciec służył w United States Air Force i stacjonował właśnie tam. A skoro przy korzeniach jesteśmy – jego ojciec miał pochodzenie polskie, matka irlandzkie i włoskie.