Sierpień miesięcy, niedziela tygodnia. Recenzja “Short n’ Sweet” Sabriny Carpenter

Tegoroczne lato dostało swój przewodni kolor i była to jadowita zieleń. Konkurencji nie było żadnej: era luzu i odpinania wrotek ciągnęła się nieprzerwanie od czerwca dzięki Charli XCX. Jej impact kulturowy oczywiście nie dotknął wszystkich – miał też bardzo ściśle określony termin przydatności do spożycia. I choć nie wątpię, że BRAT SUMMER może nie skończy się dla wszystkich, tak oficjalnie cykl już prawie się dopełnił.

I właśnie wtedy wjeżdża Sabrina Carpenter ze swoim szóstym (!) albumem “Short n’ Sweet”, niebieską identyfikacją wizualną (kobalt robi się szalenie modny, szczególnie jeśli chodzi o design wnętrz) i czerwonymi ustami. Przewrót czy przekazanie pałeczki? Nic z tego: to osobne, choć sąsiednie planety, z jakąś małą częścią wspólną.

Sabrina Carpenter – “Short n’ Sweet” i uroki wolnego 

Przyznam, że bardzo czekałam na nową Sabrinę. Intrygowało mnie, czy obroni się na longplayu, a pierwszy odsłuch był jak kubeł zimnej wody. Niech jednak was to nie zmyli: “Short n’ Sweet” po prostu jest growerem w każdym możliwym sensie. Cierpliwość zasadniczo popłaca, warto spędzić z artystką sam na sam te 36 minut: z jednej strony irytująco mało, z drugiej wystarczająco, by kultywować praktykę słuchania albumów w całości.

Bo tutaj “Short n’ Sweet” zyskuje naprawdę: można docenić ułożenie piosenek na trackliście (“Taste” przed “Please, Please, Please” z tekstową paralelą – miło) czy przewodni motyw zamglonego bedroom popu. To jednak nie tylko sypialnia (choć kotłowanie się w kołdrze jeszcze przez pięć minut oddaje feeling): to też ostatnie dłuższe wieczory i zachody słońca, to powroty z wakacji, zaklinanie czasu. “Short n’ Sweet” ciągnie się rozkosznie, a hitowe “Espresso” w samym środku działa tak, jak powinno. Jak weekendowa popołudniowa kawka u babci wpisana w polską estetykę czy iced latte złapana na mieście, bo wypadało w końcu wyjść z domu.

“Short n’ Sweet” 2w1 

Ten rok jest więcej niż obfity w premiery, a popowa scena już w ogóle obrodziła na bogato. Różnorodność, czyli słowo-klucz, przewija się nieustannie, ponieważ mainstream wyewoluował w muzykę, której daleko od bycia na jedno kopyto. Radiowy potencjał Sabriny Carpenter wydaje się oczywisty, ale “Short n’ Sweet” zdecydowanie wychodzi ponad rytm 4/4 – nawet jeśli czasami na nim stoi.

W piosenkach artystki dzieje się dużo, często jednak na drugim planie, co bywa przyjemnym wyzwaniem dla słuchacza. Szeroki kadr: tego potrzeba, by jednocześnie skupić się na tekstach – zaskakująco zaczepnych – muzyce i produkcji. Wybija się wiele numerów, serio, “Short n’ Sweet” wcale nie stoi singlami. Jazda zaczyna się od “Good Graces” z efektem bańki. Klawisze i synthy są tam bardzo “miękkie”, co momentami tworzy wrażenie piankowych pocisków, rozpłaszczających się na niewidzialnej barierze. Łagodne, ale prosto z salonu gier – łatwe, że Sabrina jest nagrodą. Mamy pierwsze bingo aury i narracji, a to przecież tylko rozbiegówka.

Sabrina Carpenter wybrała język faktów

“Sharpest Tool” trzeba dać szansę, ale warto, po samym tytule. Myślę po polsku, więc “nie najbystrzejsza kredka w piórniku” starczy, by prychnąć. Balladowy opening może zwodzić, ale przy refrenie robi bardziej popowo, trochę magicznie, jakby ktoś rzucił zaklęcie (dzwonki załatwiają sprawę). W “Coincidence” trafiły się sprytne wersy “What a surprise, your phone just died // Your car drove itself from L.A. to her thighs”. Czy są to wyżyny poetyckości? Nie. Metafora jest tak przezroczysta, że prawie jej nie widać, ale zgrabnie łączy codzienne rekwizyty z nieco bardziej abstrakcyjnym celem. Jednym z moich faworytów zostaje z kolei “Bed Chem”, balansując między niewinnością a wyuzdaną pościelówą. Manifestacja rozmiaru i satysfakcji odbywa się za zasłoną, aczkolwiek ad-liby sugerują to i owo. “Manifest that you’re oversized // I digress, got me scrollin’ like // Out of breath, got me goin’ like” – śpiewa Sabrina, wspomagając się chórkami, robiącymi “och i ach”. Wiadomo, że zmierza to do finiszu, ale niedopowiedzenia czynią go słodszym.

“That’s that me Espresso” zasłużenie weszło do potocznego języka, chociaż składaniem zdań Sabrina Carpenter tak naprawdę popisuje się w “Slim Pickins”. Nie jest to mój pierwszy wybór: tak, jak w całym “Short n’ Sweet” słowa i brzmienie przecierają się wyrównanie, tam zdecydowanie przoduje warstwa liryczna. “Będę w kuchni, serwując trochę jęków i narzekań” – gorzkie i wybitne zarazem, podobnie jak kpiny z chłopca, który ma problemy z angielską gramatyką (“This boy doesn’t even know // The difference between ‘here’, ‘their’ and ‘they are’”). To wszystko sprawia, że frazy jak “pocałuj mnie w d*pę” nie są grafomańskie, tylko charakterne: ale żeby do tego dojść, trzeba posłuchać więcej niż jedną piosenkę.

Gdyby “Short n’ Sweet”, byłoby IT GIRL

Sabrina tym albumem stolika nie przewróci, ale będzie mieć miejsce u jego szczytu. Artystka wbrew pozorom nie dała odurzyć się słodyczą i zadbała o wyrazisty przekrój (melancholijne “Dumb & Poetic”, które mogłoby być duetem z Billie Eilish vs dyskotekowe, trochę funkowe “Juno”) w menu. Koncepcyjnych płyt o miłości było całe mnóstwo – “Short n’ Sweet” to ta tegoroczna. Wydana pod koniec lata jest alegorią końca i nowego początku.