To dlatego pokochaliśmy Shreka i jego przyjaciół

Prawie piętnaście lat. Dokładnie tyle dzieli nas od premiery “Shreka Forever” a teaserem “Shreka 5”. Wielu z nas zapewne pogodzonych było z myślą, że pożegnaliśmy sympatycznego ogra i jego przyjaciół na dobre. O tym, w jakim stylu Shrek i Osioł ruszą w kolejną podróż pełną przygód, dowiemy się dopiero w grudniu 2026.

Dalsza część losów mieszkańca malowniczego bagna i jego rodziny zapowiedziana została już jakiś czas temu przez Eddiego Murphy’ego. Aktor, który w ostatnim roku reaktywował już jedną serię sprzed lat, nie krył ekscytacji nadchodzącym projektem osadzonym w magicznym świecie. Dlatego teaser nadchodzącego filmu nie był dla fanów niespodzianką… przynajmniej nie pozytywną.

Gdzie podział się Shrek, którego kochamy?

Gdy po raz pierwszy obejrzałem zapowiedź “Shreka 5”, musiałem upewnić się, czy to na pewno prawdziwe nagranie. Nie mogłem uwierzyć w Magiczne Lustro TikToka wyświetlające shrekowe memy, a modele postaci wzbudziły poczucie dyskomfortu. Jak się okazało, nie jestem osamotniony.

Musimy użyć naszych mocy Sonica, by wrócić do tego, co było. Opóźnijcie premierę do 2027 i naprawcie animację!. Dlaczego to wygląda jak wygenerowane przez AI?. To tylko niektóre spośród ponad 30 tysięcy komentarzy pod oficjalnym postem na Facebooku. Twórcom oberwało się zarówno za warstwę wizualną, próbę memicznego podejścia do głównego bohatera, jak i… Zendayę. Gwiazda “Euforii” wcieli się w córkę Shreka i Fiony, którym głosów użyczą tradycyjnie Mike Myers i Cameron Diaz.

Za co go właściwie pokochaliśmy?

Tak gwałtowna reakcja fanbase’u tylko podkreśla, jak wielki wpływ na popkulturę wywarł książę Zasiedmiogórogrodu. Przygody Shreka znalazły miłośników wśród milionów na całym świecie, stając się symbolem kina animowanego początku XXI wieku. Ogr o długich, odstających uszach, krzywych zębach i pokaźnym brzuchu cieszy się niemałą popularnością także w Polsce. I nie ma się co dziwić. 

To przecież swojski, skryty facet, który nieufnie patrzy na wszystko, co obce. Jednocześnie jest oddanym przyjacielem, wiernym mężem i kochającym ojcem, a do tego nie brakuje mu poczucia humoru i charyzmy, żeby zyskać sympatię tłumu. Wszystkie te cechy urealniają jego postać, nadają wiarygodności. Dlatego “Shrek” to coś więcej niż bajka dla dzieci, z której szybko wyrastamy.

Śmiejmy się ze wszystkiego, byle głośno

“Shrek” od początku brał na tapet każdy temat, który można było przerysować, prześmiać, obrócić przeciw niemu. Nie unikał też żartów sytuacyjnych, a czasem wręcz prostackich. Chłop przebrany za babę? Proszę bardzo! Zabójcze puszczanie gazów? Siarka przy tym to perfuma. Pinokio kłamiący o nienoszeniu damskiej bielizny? Uważajcie, żeby nikomu nie wydłubał oka! Dziś filmy o zielonym ogrze byłyby jednocześnie kontrowersyjne dla propagatorów kultury woke i zbyt postępowe dla konserwatystów. Twórcy jednak nie przekroczyli pewnych granic, unikając zaszufladkowania po którejś ze stron. Dzięki temu produkcja DreamWorks trafiła (i wciąż trafia!) do tak szerokiego grona odbiorców. 

Nieszablonowe podejście do opowiadania historii

Jedną z największych zalet całej serii jest jej uniwersalizm. Przygody Shreka będą bawić zarówno najmłodszych, jak i starszych widzów. Zwłaszcza tych, którzy nie są na bakier z popkulturą. Liczba nawiązań do filmów, baśni i prawdziwych postaci jest olbrzymia i wyłapanie ich to prawdziwa sztuka. Istotnym aspektem, który wpłynął na fenomen serii, jest – paradoksalnie – przyziemność. Pośród wszelkich wróżek, gadających zwierząt i innych baśniowych stworów, na pierwszym planie niezmiennie pozostawały relacje międzyludzkie oraz brzydota. Zarówno ta fizyczna, czego doskonałym przykładem jest główny bohater, jak i metaforyczna – postać Wróżki Chrzestnej czy przemiana króla Harolda w żabę. Postrzeganie piękna zostało całkowicie zachwiane, natomiast pojęcie normalności podane w wątpliwość.

Głosy, których nie da się zastąpić

Dawno minęły czasy, w których dubbing w bajkach zachwycał. Wracając do wielu produkcji sprzed lat, preferuję oryginalną ścieżkę dźwiękową. Ze “Shrekiem” jest całkiem odwrotnie. Lwia część zasług wędruje oczywiście w kierunku Jerzego Stuhra, Zbigniewa Zamachowskiego i Agnieszki Kunikowskiej, lecz nie pomijajmy pracy tłumaczy. Dialogi zostały zaadaptowane tak, jakby “Shrek” był polską produkcją. Kolokwializmy brzmią naturalnie, związki frazeologiczne i gry słowne dalekie są od kalek słownych. Pozostaje żyć nadzieją, że nadchodząca produkcja również nie zawiedzie w tej kwestii.

Wyrazistość postaci drugo- i trzecioplanowych 

Barwny świat Zasiedmiogórogrodu to nie tylko malownicze krajobrazy, lecz przede wszystkim skrupulatnie zbudowane osobowości. Zdecydowana większość postaci, które główny bohater napotyka na swojej drodze, wyróżniają się charakterem, cechami charakterystycznymi i problemami, z którymi się mierzą. Dzięki nawiązaniom do innych dzieł, nawet epizodyczny występ Kapitana Haka jest dla widza całkiem innym przeżyciem. Znamy jego przeszłość, możemy łatwiej zrozumieć jego obecne położenie i motywy, które nim kierują. Nawet Trzy Świnki wydają się bardziej interesujące, mimo że ich rola ogranicza się do pojedynczych kwestii.

Kto z nas nie lubi dobrej komedii romantycznej?

Bądźmy szczerzy – cała seria “Shrek” to komedia romantyczna o brzydkim ogrze i pięknej królewnie Fionie. W międzyczasie Osioł spotyka miłość swojego życia, a Kot w Butach – jak zwykle w tego rodzaju filmach bywa – pozostaje wiecznie otwartym na propozycje playboyem. Na przestrzeni kolejnych filmów obserwujemy, jak rozkwita miłość między głównymi bohaterami, śledząc ich wzloty i upadki, a także przełomowe momenty, jak poznawanie teściów czy wieść o zbliżającym się potomstwie. Z kolei “Shrek Forever” opowiada o zakochiwaniu się na nowo i gotowości do poświęceń. Gdyby odjąć bajkową otoczkę, “Shrek” cieszyłby się dziś renomą porównywalną do “Dziennika Bridget Jones”, “Czterech wesel i pogrzebu” i im podobnym produkcjom.

Przeczytaj też:

• Jak kino gangsterskie przybrało twarz Roberta De Niro?
• 25-lecie “The Sims”. Jak wirtualny domek dla lalek pomieścił pół miliarda osób?
• Od Nosferatu do Edwarda – jak zmieniały się wampiry?