Speedway a rywalizacja narodowa

Początki zmagań międzynarodowych

Pamiętacie, kiedy zainaugurowano międzynarodowe zmagania żużlowe? Debiutanckie rozgrywki o Drużynowe Mistrzostwo Świata odbyły się w roku 1960 (sezon wcześniej rozegrano Drużynowe Mistrzostwa Europy, w których triumfowali Szwedzi). Od tej pory co roku możecie oglądać rywalizację pomiędzy najlepszymi krajami żużlowymi na całym świecie. Nie powiecie, że Was to nie interesuje? W końcu Polacy za każdym razem walczą w nich o najwyższe trofea.

Drużynowe Mistrzostwa Świata

Pierwszymi oficjalnymi Drużynowymi Mistrzami Świata w 1960 roku w Goteborgu zostali Szwedzi, w składzie których znaleźli się wtedy m.in. Ove Fundin i Bjorn Knutsson. Kto triumfował rok później? Polacy! We Wrocławiu okazali się bezkonkurencyjni, a zwycięski skład stworzyli:

• Mieczysław Połukard,
• Stanisław Tkocz,
• Henryk Żyto,
• Marian Kaiser,
• Florian Kapała.

Czy te nazwiska obiły Wam się kiedyś o uszy? Na pewno kojarzycie chociażby Mieczysława Połukarda i Mariana Kaisera – prawda? W kolejnych latach najwyższe laury dzieliły między sobą głównie reprezentacje Polski, Australii, Szwecji, Stanów Zjednoczonych, Rosji, Wielkiej Brytanii oraz Danii. W latach 1994-1998 postanowiono zmienić formułę rozgrywek i dopuścić do startu pary, które rywalizowały jednak o miano Drużynowych Mistrzów Świata. Z kolei w latach 2001-2017 rozgrywki te przybrały nazwę Drużynowego Pucharu Świata. Od 2018 do 2022 roku postawiono na Speedway of Nations (ponownie rywalizowały pary), a od 2023 roku do głosu doszedł znów Drużynowy Puchar Świata, który będzie organizowany razem z rozgrywkami z cyklu Speedway of Nations (w innych latach). 

Aktualnymi posiadaczami tytułu Drużynowych Mistrzów Świata są Polacy, którzy w 2023 roku w składzie Bartosz Zmarzlik, Maciej Janowski, Patryk Dudek, Dominik Kubera i Janusz Kołodziej pozostawili w pokonanym polu Brytyjczyków i Duńczyków.

Mistrzostwa Świata Par

Poza Drużynowymi Mistrzostwami Świata w latach 1970-1993 rozgrywano również oddzielne Mistrzostwa Świata Par. Pierwszymi triumfatorami tych zmagań byli reprezentanci Nowej Zelandii – Ivan Mauger i Ronnie Moore. Rok później wygrali Polacy w składzie Jerzy Szczakiel i Andrzej Wyglenda. Z kolei ostatnimi triumfatorami okazali się Szwedzi – Tony Rickardsson, Per Jonsson i Henrik Gustafsson. 

Wiecie dla jakich narodów obiecująco przedstawia się klasyfikacja medalowa? Oczywiście dla Duńczyków i Brytyjczyków. Indywidualnym liderem jest Hans Nielsen z 12 krążkami na koncie (7-1-4). Niezły wyczyn, prawda?

Rywalizacja międzynarodowa a krajowa

Pozostaje przeanalizować jeszcze jedną ważną rzecz, a mianowicie jak rywalizacja międzynarodowa przekłada się na tą krajową? Zawodnicy podnoszą swoje umiejętności, uczą się ze sobą współpracować i wynajdują coraz to nowsze rozwiązania, które później wykorzystują na ligowych (krajowych) torach. Co to oznacza dla kibiców? Przede wszystkim to, że rozgrywki stają się bardziej emocjonujące i widowiskowe, a ich poziom stale rośnie. Tego właśnie wypada sobie życzyć na kolejne lata!