Na czasie
Wrzesień w teatrze zapowiada się fenomenalnie! Sprawdziliśmy, na co warto się wybrać i przygotowaliśmy dla was 5 wyjątkowych spektakli, które stanowią eklektyczny miks gorących premier i uwielbianych hitów - od paryskiego humoru Floriana Zellera, przez bezwstydnie przebojowy drag-musical z West Endu, po intrygujący thriller o AI i skandynawskie sci-fi!
Rok 2020 dla fanów Taco Hemingwaya był czymś wyjątkowym. Wspominamy "Europę" z okazji sześciu lat od premiery.
Kiedyś trzyminutowa piosenka wydawała się krótka. Dziś coraz częściej zdarza się, że utwór kończy się dokładnie wtedy, gdy zdążysz się w niego wciągnąć. Dwie i pół minuty? Nic nadzwyczajnego. Dwie minuty? Też się zdarza. A intro trwające kilkadziesiąt sekund? Dla współczesnego słuchacza może być już testem cierpliwości. Skąd ta zmiana? Czy artyści naprawdę piszą coraz krótsze piosenki, bo tego chcą ich słuchacze, czy może dlatego, że tak działa świat streamingu, algorytmów i playlist? I dlaczego w nowszych utworach refren powinien pojawić się jak najszybciej?
Warto sprawdzić na eBilet NOW
Polskie wokalistki jazzowe od dekad podbijają światowe sceny, nagrywają nie tylko pojedyncze utwory, ale również całe płyty z legendami gatunku i zbierają nagrody na prestiżowych festiwalach od Nowego Jorku po Tokio. Zebraliśmy dla ciebie 13 nazwisk, które warto znać – zarówno tych, które już dawno podbiły świat, jak i tych, które robią to właśnie teraz.
10.09.2026
Klaudia Jaroszewska-Kotradii
Artykuł może zawierać autopromocję eBilet.pl
Do grona najbardziej rozpoznawalnych polskich wokalistek jazzowych należą:
Każda z nich reprezentuje nieco inny styl i nurt – od smooth jazzu, przez piosenkę poetycką, po jazz elektroniczny i wokal instrumentalny – a ich kariery rozwijały się na scenach całego świata. Przyjrzyjmy się im bliżej.
Dorota Anna Miśkiewicz – polska wokalistka jazzowa, skrzypaczka, kompozytorka i autorka tekstów – urodziła się 12 września 1973 roku w Kłodzku. Pochodzi z muzycznej rodziny, w której to ojciec – Henryk Miśkiewicz – czterokrotnie nagrodzonym Fryderykiem saksofonistą jazzowy, a jej brat jest zaś perkusistą (również jazzowym). Trudno się dziwić, że poszła w ich ślady.
Studiowała w klasie skrzypiec na Akademii Muzycznej w Warszawie – dyplom odebrała w 1997 roku. Ale już trzy lata wcześniej zaczęła współpracować z Włodzimierzem Nahornym, z którym nagrała cztery płyty (Kolędy Na Cały Rok, Nahorny – Szymanowski Mity, Nahorny – Chopin Fantazja Polska, Nahorny – Karłowicz Koncert).
Karierę solistki rozwijała stopniowo, budując mocne fundamenty pod własną rozpoznawalność oraz szacunek w świecie muzyki. Na swoim koncie ma ponad 10 własnych albumów i drugie tyle nagrań sesyjnych.
A z kim do tej pory współpracowała? Lista robi wrażenie. Nagrywała z Tomaszem Stańką, koncertowała z Nigelem Kennedym w Wiedniu i Belgradzie, a Cesária Évora zaprosiła ją jako gościnię do swojego albumu Rogamar. W kraju współpracowała z Wojciechem Młynarskim, Anną Marią Jopek, Ewą Bem i Janem “Ptaszynem” Wróblewskim. Same największe nazwiska, prawda?
Jako kompozytorka i autorka tekstów zadebiutowała w 2002 roku płytą Zatrzymaj się, za którą od razu otrzymała nominację do Fryderyka w kategorii “Jazzowy album roku”. Kolejne albumy – Pod rzęsami (2005), Caminho (2008, złota płyta) – ugruntowały jej pozycję na polskiej scenie jazzowej. Na tej z 2005 roku zaśpiewała tytułową piosenkę w towarzystwie Grzegorza Turnaua. Sam utwór pojawił się na ścieżce dźwiękowej do filmu Zakochany Anioł.
W 2025 roku otrzymała Brązowy Medal “Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
Gdybyśmy mieli opisać Marię Sadowską jednym słowem, to nie byłoby to łatwe zadanie. Bo jest ona wokalistką, reżyserką, scenarzystką, trenerką “The Voice of Poland” i twórczynią marki odzieżowej… a do tego członkinią Akademii Fonograficznej ZPAV.
Urodziła się 27 czerwca 1976 roku w Warszawie jako córka Krzysztofa Sadowskiego (hammondzista i kompozytor jazzowy) i Liliany Urbańskiej (piosenkarka i flecistka). Swoją przygodę z muzyką zaczęła wcześnie – już pod koniec lat 80. była członkinią dziecięcego zespołu Tęcza, a w 1993 roku wydała pierwszy solowy album Jutro. Mając 19 lat, wyjechała do Stanów Zjednoczonych, gdzie współpracowała z producentami m.in. Madonny i Spice Girls. Ale – jak sama przyznała w wywiadzie – szybko uświadomiła sobie, że nie nadaje się do robienia komercyjnych rzeczy i bycia “produktem”. Wróciła do Polski z klarowną wizją tego, co chce robić.
A chciała tworzyć muzykę jazzową i występować. W 2004 roku wydała album Marysia Sadowska z wierszami Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej i Juliana Tuwima. Płyta została utrzymana w klimacie jazzowo-elektronicznym. W 2007 nagrała Tribute to Komeda – hołd dla Krzysztofa Komedy – który pokrył się złotem. Złotą płytą mógł pochwalić się też album Jazz na ulicach z 2014 roku.
Równolegle rozwijała karierę filmową i telewizyjną. W 2012 roku zadebiutowała pełnometrażowym dramatem Dzień kobiet, za który otrzymała Nagrodę im. Janusza Morgensterna. W 2017 wyreżyserowała Sztukę kochania – filmową biografię Michaliny Wisłockiej. Pracowała także nad adaptacją reportażu Dziewczyny z Dubaju Piotra Krysiaka.
W 2013 roku po raz pierwszy została trenerką w programie “The Voice of Poland”. Do jej drużyny trafił Mateusz Ziółko, który wygrał tę edycję. Dwa lata później jej podopieczny, tym razem Krzysztof Iwaneczko, także zwyciężył.
Zanim Aga Zaryan została jedną z najważniejszych polskich wokalistek jazzowych, była tenisistką. W wieku 14 lat zdobyła mistrzostwo Warszawy juniorów młodszych. Potem usłyszała Ellę Fitzgerald i Milesa Davisa – i wszystko się zmieniło. Ale zacznijmy od początku.
Agnieszka Zarańska z domu Skrzypek (czyż nie jest to idealnie pasujące do muzycznej rodziny nazwisko?) urodziła się 17 stycznia 1976 roku w Warszawie. Jej ojciec, Paweł Skrzypek, jest pianistą klasycznym, matka – założycielką sieci szkół językowych Early Stage. Wczesne dzieciństwo spędziła pod Manchesterem, do Polski wróciła jeszcze jako dziecko. Śpiewu uczyła się w Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina i Policealnym Studium Jazzu – dyplom obroniła z wyróżnieniem. Na stypendium doskonaliła warsztat wokalny w Stanford i Jazz Camp West w USA.
W 2002 roku zadebiutowała albumem My Lullaby, który pokrył się złotem. Cztery lata później Picking Up the Pieces wspiął się na pierwsze miejsce list, zdobywając podwójną platynę. Ale prawdziwym wyróżnikiem w jej dyskografii jest płyta Umiera piękno z 2007 roku – pierwszy polskojęzyczny album, na którym znajdziesz jej interpretacje wierszy o życiu w Warszawie podczas powstania, napisanych przez poetów okresu wojennego. To nie przypadek: jej babka była łączniczką AK, a dziadek walczył w zgrupowaniu “Kryska”. Za tę płytę otrzymała Fryderyka w kategorii “Album roku piosenka poetycka”.
Koncertowy Live at Palladium z 2008 roku osiągnął status czterokrotnej platynowej płyty. W 2011 roku uhonorowano ją za całokształt działalności muzycznej Doroczną Nagrodą Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego .
Występowała w klubach i na festiwalach w Polsce, Wielkiej Brytanii, USA, Izraelu, Islandii i kilkunastu innych krajach. W marcu 2025 roku współprowadziła ceremonię wręczenia Fryderyków w muzyce jazzowej.
Zaczęła od architektury. Studiowała na Politechnice Śląskiej i równocześnie pobierała lekcje śpiewu u Anny Serafińskiej na Wydziale Jazzu Akademii Muzycznej w Katowicach. W pewnym momencie musiała wybrać, w którym kierunku chce zmierzać. Padło na muzykę.
Karo Glazer, właściwie Karolina Glazer, urodziła się 10 czerwca 1982 roku w Gliwicach. Specjalizuje się w instrumentalnym podejściu do głosu i improwizacji scatem – traktuje głos jak instrument, nie jako narzędzie do śpiewania melodii.
Swoją rozpoznawalność zaczęła budować… dzięki nagrodom zdobywanym podczas ważnych festiwali i konkursów. W 2003 roku zdobyła laur Międzynarodowych Spotkań Jazzowych w Zamościu – najważniejszego w Polsce festiwalu dla wokalistów jazzowych. W 2007 reprezentowała Polskę na Międzynarodowym Festiwalu Wokalistek Jazzowych Lady Summertime w Finlandii. A potem amerykański magazyn “Singer Universe” uznał ją za jedną z pięciu najlepiej rokujących wokalistek na świecie. Była pierwszą Polką z tym tytułem.
Przeczytaj też:
Do tego dorzućmy stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz tytuł pierwszej polskiej trenerki amerykańskiej TC Helicon Voice Academy. Cieszy się pozytywnymi opiniami Urszuli Dudziak i Jana “Ptaszyna” Wróblewskiego – a to w świecie bardzo ważne głosy.
Debiutancki album Normal wydała w 2009 roku – była jego producentką i zarazem kompozytorką większości utworów. Jesienią tego samego roku płyta miała międzynarodową premierę, dzięki kontraktowi z niemiecką wytwórnią JARO medien. Druga płyta, Crossings Project (2013), powstawała w Nowym Jorku, Monachium, Göteborgu i na Śląsku, a nagrywali ją z nią m.in. Mike Stern i Lars Danielsson. Ostateczne brzmienie albumu wypracowała wspólnie z Martinem Waltersem – wielokrotnym laureatem Grammy.
Ciekawe, czym zaskoczy nas w przyszłości!
Anna Gadt, właściwie Anna Stępniewska-Gadt, urodziła się 12 maja 1981 roku. Nazwisko Gadt przyjęła po śmierci matki – jako hołd i pseudonim jednocześnie. To gest, który wiele mówi o tej artystce.
Jest doktorką nauki o muzyce i pedagożką akademicką. Jej przygoda z muzyką zaczęła się od fortepianu w Kutnie, gdzie mając dziewięć lat, rozpoczęła naukę w Państwowej Szkole Muzycznej. Klasę fortepianu ukończyła z wyróżnieniem.
Karierę rozwijała przez udział w konkursach. Już jako studentka zdobyła główne nagrody na Międzynarodowych Spotkaniach Wokalistów Jazzowych (2001) i XXXII Old Jazz Meeting (2002). W 2006 roku wygrała międzynarodowy konkurs wokalistów podczas festiwalu Jazz Stuggle, a rok później – nagrodę na Jazz nad Odrą we Wrocławiu. W 2008 roku zagrała jako support Suzanne Vegi na Szczecin Music Fest. W tym samym roku wydała debiutancki album Na mojej drodze, za który otrzymała nominację do Fryderyka w kategorii “Jazzowy Fonograficzny Debiut Roku”.
Kolejne albumy – Still I Rise (2010), Breathing (2013), Renaissance (2017), Mysterium Lunae (2018) – pokazują artystkę, która konsekwentnie poszerza swoje muzyczne horyzonty. O Breathing mówiła wprost: To (…) owoc zderzenia dwóch bardzo silnych przeżyć – śmierci mojej Mamy, której nazwisko przyjęłam jako swój pseudonim, oraz narodzin mojego syna.
W 2013 roku obroniła doktorat z wokalistyki jazzowej na Akademii Muzycznej im. Karola Szymanowskiego w Katowicach, gdzie dziś sama wykłada. Temat pracy? Literackie znaczenie tekstu w muzyce jazzowej. Bo dla Anny Gadt słowa zawsze miały znaczenie.
Pierwsza Polka, która ukończyła Liverpool Institute for Performing Arts Paula McCartneya. Pierwsza polska aktorka British National Student Theatre Company na festiwalu Fringe w Edynburgu. Pierwsza Polka w roli solistki The Australian Pink Floyd Show. Przy Oli Bieńkowskiej słowo “pierwsza” pojawia się wyjątkowo często i nie zamierzamy traktować go jako zbędne powtórzenie.
Aleksandra Bieńkowska jest absolwentką Instytutu Lingwistyki Stosowanej Uniwersytetu Warszawskiego i Wydziału Wokalnego Szkoły Muzycznej na Bednarskiej w Warszawie. Potem wyjechała do Liverpoolu – i tam rozpoczęła swoją karierę na poważnie.
Przez pięć lat śpiewała w The Australian Pink Floyd Show, z którymi zagrała około 500 koncertów na scenach całej Europy – od Rock Werchter w Belgii, przez Isle of Wight Festival, po Glastonbury. Jej numerem jest The Great Gig in The Sky – jedno z najbardziej wymagających wokalnie nagrań w historii rocka, oryginalnie wykonane przez Clare Torry. Dziś śpiewa je w Brit Floyd – The Pink Floyd Tribute Show.
Ale to nie wszystko. Równolegle grała w teatrze – jako Sara w Tańcu wampirów w Teatrze Muzycznym Roma, jako Hermia w Śnie Nocy Letniej w Liverpoolu. Tłumaczyła symultanicznie na żywo galę MTV Europe Music Awards 2004. Dubbingowała postacie w kilkudziesięciu produkcjach animowanych (w których nie tylko mówiła, ale również śpiewała). W 2012 roku wydała solowy album Résumé.
Dosłownie człowiek-orkiestra!
Anna Serafińska jest wnuczką Carmen Moreno, wokalistki jazzowej. Trudno o lepsze “geny” (a tak naprawdę to inspirację i wzór do naśladowania). Urodziła się 9 listopada 1974 roku w Sosnowcu. Ukończyła Wydział Jazzu i Muzyki Rozrywkowej Akademii Muzycznej w Katowicach, a potem – jakby tego było mało – studia pedagogiczne. W 2016 roku habilitowała się na Uniwersytecie Muzycznym Fryderyka Chopina w Warszawie, a w 2022 uzyskała profesurę belwederską w dziedzinie sztuk muzycznych. Była prodziekanem Wydziału Aktorskiego Akademii Teatralnej w Warszawie i prorektorem ds. rozwoju kadry naukowej.
Karierę artystyczną zaczęła wcześnie – w 1996 roku występowała jako chórzystka podczas koncertu Kasi Kowalskiej na Eurowizji w Oslo. Osiem lat później zdobyła nagrodę na międzynarodowym konkursie dla wokalistów jazzowych w ramach Montreux Jazz Festival – jednego z najbardziej prestiżowych festiwali jazzowych na świecie.
Na swoim koncie ma pięć solowych albumów: od debiutanckiego Nieobecni (1997) przez Ciepło, zimno (2004) i Gadu Gadu (2006) aż po Groove Machine (2013) – na podstawie którego habilitowała się. Płyta jako dzieło naukowe. Ciekawe osiągnięcie!
Wokalistka, kompozytorka, aranżerka, autorka tekstów, dziennikarka radiowa, psycholożka i seksuolożka. A żeby tego wszystkiego było mało, to prowadzi jeszcze własny gabinet terapeutyczny. Monika Borzym to prawdziwa kobieta-rakieta!
Urodziła się 3 marca 1990 roku w Warszawie, w rodzinie związanej z muzyką. Zaczęła od fortepianu – ukończyła z wyróżnieniem szkołę Brillante, potem kształciła się w Zespole Państwowych Szkół Muzycznych im. Fryderyka Chopina na Bednarskiej. W latach 2005–2006 przebywała w Stanach Zjednoczonych, gdzie śpiewała w szkolnym chórze i orkiestrze jazzowej w Illinois. Jako solistka zdobyła indywidualną nagrodę w stanowym konkursie bigbandowym. Po powrocie do Polski otrzymała stypendium Frost School of Music na University of Miami.
Debiutancki album Girl Talk (2011) nagrała z udziałem nowojorskich muzyków jazzowych. Czy zdziwi cię fakt, że płyta niemal od razu pokryła się platyną? Druga, My Place (2013), także. Na koncie ma siedem albumów, z których ostatni – Kołysanki dla dorosłych – ukazał się w 2024 roku.
Równolegle przez lata prowadziła audycje radiowe – najpierw “Muzyczny gabinet terapeutyczny” w Radiu Nowy Świat, potem “Przyjemność po mojej stronie” w Trójce. W 2025 roku założyła Centrum Terapii Kulturą, w którym łączy sztukę z pracą terapeutyczną.
Muzyka i psychologia. U Moniki Borzym jedno bez drugiego najwyraźniej nie istnieje.
Zaczęła od fortepianu, tak bardzo marzyła o karierze pianistki. W szkole średniej odkryła jednak wokalistykę jazzową i zmieniła kierunek. Dziś wiemy, że była to dobra decyzja (choć kto wie, jakie sukcesy by odniosła, grając na fortepianie).
Iza Zając urodziła się 25 lipca 1962 roku w Katowicach. Studiowała na Wydziale Jazzu i Muzyki Rozrywkowej w Katowicach, a swój styl kształtowała inspirując się najznakomitszymi przedstawicielami tego gatunku – Ellą Fitzgerald, Sarą Vaughan, Betty Carter i Dee Dee Bridgewater. Jeszcze podczas studiów zdobywała wyróżnienia na festiwalach jazzowych, m.in. na Old Jazz Meeting “Złota Tarka” w Warszawie i na Międzynarodowych Spotkaniach Wokalistów Jazzowych w Zamościu.
Od tamtej pory koncertuje nieprzerwanie – na Jazz Jamboree, Sopot Jazz Festivalu, Jazz Festival w Bratysławie i nie tylko. Nagrywa dla Polskiego Radia i Telewizji. W 1999 roku, z okazji stulecia urodzin Duke’a Ellingtona, nagrała autorską płytę Iza Sings Duke z aranżacjami Jarosława Małysa. Dwa lata później album Piosenki dla Armstronga otrzymał nominację do Fryderyka w kategorii “Jazzowy Album Roku”, a ona sama – w kategorii “Jazzowy Muzyk Roku”.
A co ciekawe – równolegle od lat gra główną rolę Grizabelli w musicalu Koty w Teatrze Muzycznym Roma w Warszawie. I ma w repertuarze obszerny program z piosenkami Kabaretu Starszych Panów w opracowaniu jazzowym.
Zanim została jedną z najbardziej rozpoznawalnych polskich wokalistek, pracowała jako chemiczka-analityczka w gorzowskim laboratorium. Ukończyła technikum chemiczne. Dopiero później poszła na Wydział Jazzu i Muzyki Rozrywkowej Akademii Muzycznej w Katowicach. I może dobrze?
Krystyna Halina Prońko urodziła się 14 stycznia 1947 roku w Gorzowie Wielkopolskim, w rodzinie z korzeniami łemkowskimi i kresowymi. Karierę artystyczną zaczęła w 1966 roku jako organistka i wokalistka w zespole Reflex – razem z braćmi Piotrem i Wojciechem. W 1975 roku zdobyła główną nagrodę na Krajowym Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu za utwór Niech moje serce kołysze ciebie do snu – a magazyn “Non Stop” okrzyknął ją najpopularniejszą wokalistką w Polsce i wybrał tę piosenkę na piosenkę roku. Rok później powtórzyła ten wynik w plebiscycie.
Na festiwalu Opolu bywała wielokrotnie, praktycznie za każdym razem wracając z niego z nagrodami i wyróżnieniami. Śpiewała na Jazz Jamboree, Praskim Festiwalu Jazzowym i festiwalu w Castlebar. Współpracowała z Czesławem Niemenem, Skaldami i Czerwonymi Gitarami. W 1991 roku założyła własne wydawnictwo płytowe Power Music. Uczyła śpiewu w Akademii Muzycznej w Katowicach i na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie.
Na swoim koncie ma dziesiątki albumów, Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (2025), Złoty Medal “Zasłużony Kulturze Gloria Artis” (2026) i tytuł Honorowego Obywatela Gorzowa Wielkopolskiego. W 2024 roku – w wieku 77 lat – wzięła udział w eliminacjach do Eurowizji. Czym jeszcze nas zaskoczy w przyszłości?
Muzyka była w jej domu od zawsze. Ojciec, Stanisław Jopek, był tenorem i artystą Zespołu Pieśni i Tańca “Mazowsze”, matka – tancerką baletowa w tym samym zespole.
Anna Maria Jopek urodziła się 14 grudnia 1970 roku w Warszawie. Ukończyła klasę fortepianu Akademii Muzycznej w Warszawie, odbyła kurs jazzowy w Manhattan School of Music w Nowym Jorku, była stypendystką Towarzystwa im. Fryderyka Chopina i Columbia University. Równolegle studiowała filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. Zbierała wiedzę wszędzie, gdzie mogła.
W 1997 roku reprezentowała Polskę na Eurowizji w Dublinie z utworem Ale jestem – zajęła 11. miejsce. W tym samym roku wydała debiutancki album o tym samym tytule, za który odebrała złotą płytę i Fryderyka za Fonograficzny Debiut Roku. Pięć lat później nagrała Upojenie wspólnie z Patem Methenym. Album pokrył się w Polsce platyną, stając się zarazem jedną z najważniejszych płyt w jej karierze.
A potem przyszedł czas na karierę światową. Występowała w Carnegie Hall, Hollywood Bowl, Royal Festival Hall, Blue Note Tokyo, Opera w Tokio i Tel Awiwie. Nagrywała w studiach Abbey Road w Londynie, Real World u Petera Gabriela i Power Station w Nowym Jorku. Występowała z Youssou N’Dourem, Bobbym McFerrinem, Branfordem Marsalisem i Nigelem Kennedym. W 2016 roku Sting zaprosił ją do wspólnego wykonania Fragile podczas noworocznego koncertu telewizyjnego.
Na swoim koncie ma siedem platynowych i dziewięć złotych płyt, trzy wygrane Fryderyki i Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. To jedna z niewielu polskich artystek, które naprawdę podbiły świat – nie jako ciekawostka ze wschodniej Europy, ale jako pełnoprawna gwiazda.
Jej rodzice prowadzili lodziarnię w centrum Jaworzna. Ona skończyła jako gwiazda smooth jazzu z dwiema platynowymi płytami w USA i gwiazdą w Opolskiej Alei Gwiazd. Droga do tych osiągnięć była jednak długa i kręta.
Barbara Stanisława Trzetrzelewska urodziła się 30 września 1954 roku w Jaworznie. Śpiewać zaczęła jako nastolatka. Zadebiutowała w rockowym zespole Astry w 1969 roku, potem śpiewała w Alibabkach, a pod koniec lat 70. – w debiutującym wówczas Perfeccie. W 1981 roku wyjechała do Wielkiej Brytanii, gdzie poznała Marka Reilly’ego i Danny’ego White’a. Razem stworzyli jazzowo-popową grupę Matt Bianco, której debiutancki album Whose Side Are You On? podbił Europę w 1984 roku.
Rok później Basia i Danny opuścili zespół, by skupić się na jej solowej karierze. Pierwszy album Time and Tide (1987) sprzedał się w niemal 2 milionach egzemplarzy, z czego milion w samych Stanach; pokrył się platyną. Drugi, London Warsaw New York (1990), przekroczył 2 miliony sprzedanych egzemplarzy na świecie, również zyskał status platynowej płyty w USA, a magazyn “Billboard” uznał go za najlepszą płytę roku w gatunku współczesny jazz. Utwór Drunk on Love z trzeciego albumu trafił na pierwsze miejsce listy najczęściej granych piosenek w amerykańskich klubach.
Po śmierci matki w 2000 roku zmagała się z depresją i przez kilka lat nie nagrywała. Wróciła w 2009 roku albumem It’s That Girl Again, który pokrył się platyną, ale tym razem w Polsce. Trafił również do top 10 na liście jazzowej w USA. W 2018 wydała Butterflies, znów z doskonałymi recenzjami i top 5 na amerykańskiej liście jazzowej.
Posiada dwa obywatelstwa – polskie i brytyjskie. Mieszka na obrzeżach Londynu, ale regularnie wraca do Jaworzna. W 2012 roku otrzymała Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski za popularyzowanie polskiej kultury muzycznej. Jej głos ma rozpiętość trzech oktaw i to właśnie on podbił świat.
Urodziła się 17 sierpnia 1955 roku w Słupsku. Zaczęła od gitary w miejscowej szkole muzycznej, potem przyszedł czas na śpiew. Uczęszczała do Berklee College of Music w Bostonie, który ukończyła w 1992 roku. Ale zanim tam trafiła, zdążyła już zdobyć główną nagrodę w konkursie debiutów w Opolu (1979) i nagrodę na festiwalu jazzu tradycyjnego “Złota Tarka” w Warszawie (1981).
W 1988 roku wyjechała do USA. Tam grała zarówno z Michałem Urbaniakiem i Urszulą Dudziak, jak również z Jimem Hallem, Michaelem Breckerem i Patricią Barber. Od 1994 roku mieszka w Chicago i to właśnie tam zbudowała swoją pozycję na światowej scenie jazzowej. Aż pięciokrotnie – w latach 2002, 2003, 2004, 2006 i 2016 – magazyn “Jazz Forum” uznał ją za najlepszą wokalistkę jazzową.
Na koncie ma 12 albumów, w tym dwa nagrane wspólnie z Urszulą Dudziak. Nagrywała również z The Cracow Klezmer Band, współpracowała z Patricią Barber przy jej albumie wydanym przez Blue Note Records.
Została uhonorowana Doroczną Nagrodą ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, Złotą Sową Polonii (za twórczość muzyczną), Srebrnym Medalem “Zasłużony Kulturze Gloria Artis” oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Poprzedni artykuł
Następny artykuł
Klaudia Jaroszewska-Kotradii – multipasjonatka, która nie potrafi usiedzieć w miejscu. Zafiksowana na punkcie rozwoju i zdobywania wiedzy wszelakiej. Prywatnie mama, żona i kreatywna dusza, która na równi uwielbia Sanah i The Hardkiss.
Muzyka 
Sport 
Teatr 
Wywiady 
Polecane 
