Dziewczyna z głową w chmurach. Poznaj historię Felicji

Elvis Strzelecki: Felicja to, nawiązując do twojego prawdziwego imienia, dziewczyna funkcjonująca we własnej krainie czarów, co pokazują twoje utwory oraz teledyski. Jak jednak ty swoimi słowami opisałabyś postać Felicji i miejsce, w którym ona egzystuje?

Felicja: Raczej dziewczyna z “krainy czarów”. Felicja to po prostu mój pseudonim artystyczny, takie moje alter ego. To dziewczyna, która ma głowę w chmurach, wiecznie śni, rozmarza się, rozmyśla, co by było, gdyby. Dlatego moje piosenki opowiadają głównie o emocjach, zazwyczaj tych, które mnie dręczą – o niepewności, relacjach, różnych “a co, jeśli…”, choć mam wrażenie, że wszyscy czasem rozmyślamy nad tego typu sprawami. Ja po prostu o nich śpiewam i może przy okazji pomagam innym trochę się w tym zatracić.

Pamiętasz swój pierwszy kontakt z muzyką? Który artysta wzbudził twoje największe zainteresowanie, kiedy zaczynałaś swoją muzyczną przygodę?

Mój pierwszy kontakt z muzyką przypada na okres szkolny.  Były zajęcia z muzyki, chór kościelny… ach, piękne czasy. Może to się wydać śmieszne, ale pierwszym artystą, a właściwie artystką, która naprawdę mnie zainteresowała, była postać fikcyjna – Hannah Montana. To była moja pierwsza idolka. Właściwie ukształtowała sporą część mojego dzieciństwa i zaraziła mnie pasją do muzyki oraz pokazała, ile frajdy może ona dawać. Teraz, gdy jestem już “duża”, mam innych idoli, ale kiedy myślę o takim pierwszym impulsie, to zdecydowanie była to ona.

Nie ukrywasz inspiracji piosenkami Dawida Podsiadły oraz Eda Sheerana. Co najbardziej urzekło cię w ich twórczości?

Obaj są do siebie trochę podobni, a jednak zupełnie różni. Przede wszystkim urzeka mnie brzmienie ich utworów, songwriting i linie melodyczne. Eda bardzo podziwiam za jego historię – dużo rzeczy wypracował sam, nie poddawał się, tworzył dalej, aż w końcu udało mu się być słyszanym na całym świecie. Dawid z kolei ma według mnie świetne piosenki i niesamowitą energię. Marzy mi się, by zagrać z nim kiedyś koncert. Chciałabym też nagrać duety z Dawidem oraz Edem.

3 września miała miejsce premiera twojego najnowszego singla zatytułowanego “Jutro”. Słychać w nim inspirację tanecznymi brzmieniami. Opowiedz proszę coś więcej na jego temat.

Tutaj schodzimy już trochę na temat mojej metodyki songwritingu i tego, jak właściwie powstają moje piosenki. Tworzę od zera, a jednocześnie “na żywo” tekst i melodię. Kiedyś usiadłam do ukulele, zaczęłam sobie brzdąkać, śpiewać i pomyślałam – “fajne”. Po kilku dniach wróciłam do tego pomysłu, jakoś tak zaraziłam się nim, zaczęłam go rozwijać i już wtedy wiedziałam, że ta piosenka może być takim moim “hitem”.

Napisałam do Michała Zachariasza, producenta całego albumu, że chciałabym, aby ten utwór znalazł się na płycie. Finalnie zamieniliśmy jeden z wcześniej planowanych numerów właśnie na ten kawałek. Zawsze daję Michałowi dużą swobodę, jeśli chodzi o aranż, oczywiście po wysłaniu mu pewnych inspiracji i nakreśleniu kierunku. W efekcie powstał utwór, który dla mnie jest na równi z “Motylami Nocy”, a może nawet trochę je przebija. Jestem z niego bardzo dumna.

Sam proces twórczy był więc dość “zwyczajny”, ale pełen zabawy. Chciałam przede wszystkim stworzyć dobrą piosenkę, która zostanie w głowie na długo i według mnie udało się to osiągnąć.

30 września z kolei premiera twojego debiutanckiego albumu. Czy możesz już teraz zdradzić, co na nim znajdziemy? 

Na albumie znajdą się także moje starsze utwory, wydawane od października 2024 roku, a 30 września będzie mieć miejsce premiera ostatniej piosenki wieńczącej cały album. Płyta nosi tytuł “Osobista” i myślę, że ta nazwa bardzo dobrze oddaje jej charakter. Każdy z utworów, choć inny, to stanowi pulę emocji tworzących charakter, tworzących osobowość – takie właśnie przesłanie ma cały projekt.

Nad wszystkimi piosenkami pracował właściwie ten sam skład: ja odpowiadałam za teksty i kompozycje, Michał Zachariasz za produkcję, Aleksander Margasiński za mix i mastering, a Iza Szemetiuk za aranżację chórków.

Nie jest tajemnicą, że współtworzysz swoje teledyski, czego przykładem są klipy do takich utworów jak “We śnie” czy “Zacznij tu”. Czym jest dla ciebie to doświadczenie?

Niesamowitą frajdą i możliwością przelania swojej wizji na ekran – od pierwszego pomysłu, aż po finalny montaż. To też sposób na kreowanie swojego wizerunku dokładnie tak, jak go czuję. No i nie ukrywajmy – również metoda na zaoszczędzenie. Niestety zarówno ta “pasja”, jak i wybrany przeze mnie zawód, potrafią sporo kosztować. 

Bardzo lubię bawić się obrazem i spokojnie mogłabym robić to na co dzień. Daje mi to chyba podobną satysfakcję, jak muzyka – różnica polega tylko na tym, że zamiast dźwiękiem opowiadam historię obrazem.

Dziś wielu artystów wybiera drogę niezależności. Bycie niezależnym wymaga jednak od twórcy ciężkiej pracy związanej m.in. z poszukiwaniem dróg promocji dla swojej muzyki. Jak ty to postrzegasz, biorąc pod uwagę swoje doświadczenie?

Bycie niezależnym artystą daje ogromną wolność, ale ta wolność ma swoją cenę. Sam decydujesz, co chcesz tworzyć, jak chcesz brzmieć i w jaki sposób się pokazywać, ale jednocześnie bardzo często jesteś sobie zarówno wykonawcą, jak i managerem, PR-owcem, social media managerem oraz grafikiem.

Najciekawsze jest chyba to, że cały czas trzeba się czegoś uczyć – promocji, dystrybucji, umów, reklam, kontaktu z mediami. Wszystko robisz sam, wszystko finansujesz sam, a jako debiutant jesteś też bardzo łatwym kąskiem dla różnych osób obiecujących złote góry, więc trzeba uważać. Sama przekonałam się, że nie każda osoba nazywająca się managerem rzeczywiście działa w interesie artysty.

Do tego dochodzi zwykłe zmęczenie psychiczne. Możesz przez kilka miesięcy naprawdę dużo robić, inwestować czas, pieniądze i energię, a później patrzeć na liczby i myśleć – “okej… i gdzie są efekty?”, “przecież tyle robię, a nikt tego nie słucha”. Dochodzi walka o dostanie się na showcase’y, festiwale czy playlisty, ogromna konkurencja, a teraz także coraz większa obecność muzyki tworzonej przez AI. To wszystko jest “ukrytą” częścią ceny, jaką płaci się za niezależność.

Bardzo ważne jest też wsparcie, również psychiczne osób z najbliższego otoczenia. Moi rodzice dopiero po 3–4 latach moich ciągłych działań zaakceptowali fakt, że ta cała “muzyka” to jednak coś więcej niż tylko chwilowy wymysł.

Z drugiej strony właśnie dzięki temu, że przez te kilka lat wiele rzeczy robiłam sama, dużo lepiej wiem, kim jestem jako Felicja, jak chcę brzmieć i w jakim kierunku iść. Na swojej drodze coraz częściej napotykam szczere i kreatywne osoby, z którymi można nie tylko zrobić jeden projekt, ale stworzyć fajną relację i współpracę na lata. Mam wrażenie, że właśnie takich ludzi najbardziej potrzeba w tej branży – osób, które wierzą w to, co razem tworzymy, potrafią być szczere i chcą budować coś długofalowo.

Podsumowując – bycie niezależnym artystą jest trudne, ale daje też ogromną wolność i satysfakcję. Możesz naprawdę budować wszystko po swojemu, rozwijać własną wizję i krok po kroku tworzyć coś, co jest w 100% twoje. I chyba właśnie to jest w tym wszystkim najpiękniejsze, że mimo trudniejszych momentów cały czas pojawiają się nowe pomysły, możliwości i ludzie. To dzięki nim chce się iść i tworzyć dalej.

Twoja twórczość kojarzy mi się z kwiatami, pastelowymi kolorami oraz snami. Czym dla ciebie są kwiaty, pastelowe barwy oraz sny?

Kwiaty kojarzą mi się z pięknem i delikatnością, ale też z przemijaniem. Zakwitają na chwilę, lecz gdy już kwitną, są przepiękne.

Pastelowe barwy kojarzą mi się ze snami, spokojem i dziewczęcością.

Sny z kolei łączę z marzeniami, takim “snem na jawie” i ciągłym rozmyślaniem o tym, co było, co jest i co dopiero ma nadejść.

Zabawne, że właściwie każdej rzeczy możemy nadać jakąś artystyczną symbolikę.

Na koniec chcielibyśmy zapytać cię, jaką książkę zabrałabyś ze sobą na bezludną wyspę i dlaczego właśnie ją?

Podejdę do tego bardzo praktycznie – zabrałabym coś w stylu “100 sposobów, jak przetrwać na bezludnej wyspie” albo porządny poradnik survivalowy. Bądź co bądź chciałabym przeżyć, żeby później móc napisać o tym nowe hity.