Indywidualne Zwiedzanie Wystawy - Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie

O wydarzeniu

Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie to nowoczesna instytucja kultury, która od 2024 roku mieści się w sercu stolicy, przy ul. Marszałkowskiej 103. Po dwóch dekadach działalności nomadycznej, muzeum zyskało stałą siedzibę, oferującą przestrzeń dla sztuki współczesnej oraz różnorodnych wydarzeń kulturalnych.

Lokalizacja i architektura

Nowy budynek muzeum, zaprojektowany przez renomowaną pracownię architektoniczną, znajduje się w centralnej części Warszawy, wzdłuż zachodniej strony ul. Marszałkowskiej. Obiekt obejmuje około 20 000 metrów kwadratowych powierzchni na czterech kondygnacjach nadziemnych i dwóch podziemnych. Wnętrza mieszczą przestrzenie wystawowe o powierzchni ponad 4500 metrów kwadratowych, sale edukacyjne, konserwatorskie oraz magazyny dzieł sztuki. Dodatkowo, dla odwiedzających dostępne są kino, audytorium, kawiarnia i sklep.

Aktualne wystawy i wydarzenia

 

INDYWIDUALNE ZWIEDZANIE WYSTAWY

 

Zwiedź Muzeum Sztuki Nowoczesnej samodzielnie.

Wizytę możesz rozpocząć w dowolnym momencie wybranego przedziału godzinowego.

W Dużej Recepcji Muzeum pobierzesz bezpłatny audioprzewodnik.

 

12:00 - pierwsze wejście;

19:00 - ostatnie wejście.

Muzeum jest nieczynne w poniedziałki.

 

Bilet upoważnia do wstępu na wszystkie aktualne wystawy:

 

KWESTIA KOBIECA 1550-2025

 

Wystawa „Kwestia kobieca 1550–2025” podważa przekonanie, że kobiety-artystki były przed XX wiekiem jedynie wyjątkami. Pokazuje, że mimo społecznych ograniczeń, kobiety nieprzerwanie tworzyły, wykorzystując sztukę do wyrażenia tożsamości i utrwalenia swojej obecności. Ekspozycja ma na celu nie tylko ukazanie różnorodnej twórczości kobiet, ale również rewizję kanonu historii sztuki – poprzez oddanie głosu artystkom dotąd pomijanym. Tytuł nawiązuje do dawnego pojęcia „kwestii kobiecej”, które wyprzedziło feminizm i zapoczątkowało intelektualną walkę o kobiecą podmiotowość i równość.

 

Wystawa podzielona jest na osiem tematycznych sekcji, które obejmują m.in. wizerunki silnych kobiet w historii i mitologii („Niezłomne kobiety”), walkę o edukację artystyczną i uznanie w kanonie („Edukacja i kanon”), autoportrety i eksplorację kobiecej tożsamości („Jej własna muza”), jak również prace dotyczące macierzyństwa, cielesności, erotyki oraz roli kobiet w czasie wojny. Prezentowane są dzieła blisko 150 artystek – od Artemisia Gentileschi po współczesne twórczynie z Ukrainy – które łączy wspólny temat: kobieca sprawczość i doświadczenie.

 

Kuratorce, Alison M. Gingeras, przyświeca idea, że obraz to forma władzy. Dlatego wystawa skupia się na figuratywnych obrazach i rzeźbach, tworząc wizualną opowieść o kobiecym oporze i tożsamości na przestrzeni pięciu wieków. To nie tylko historyczny przegląd, ale manifest nowego spojrzenia na sztukę i historię – przez pryzmat kobiecego głosu, który był obecny, choć często ignorowany. Jak pisała Mary Garrard: „Feminizm istniał zanim wiedziałyśmy, jak go nazwać”.

 

MIASTO KOBIET

 

„Miasto kobiet” to wielogłosowa wystawa, która ukazuje różnorodne podejścia do sztuki tworzonej przez artystki. Z jednej strony projekty takie jak Z trzewi korzystają z wyrazistego, feministycznego języka artystycznego, z drugiej – Inne jutra podważają tradycyjne ramy feminizmu, eksplorując tożsamości i wspólnoty poza binarnymi podziałami płci. Obok akademickiego spojrzenia na historię kobiecej emancypacji w PRL-u (Wiktoria Szczupacka), znajdziemy też zaangażowaną perspektywę współczesną – jak w pracach Karoliny Gembary, skupiających się na prawach reprodukcyjnych.

 

Wystawa powstaje w kontekście społeczno-politycznym, w którym prawa kobiet w Polsce znów są marginalizowane. Sztuka staje się tu narzędziem politycznym i wyobrażeniowym – sposobem na stawianie oporu, budowanie nowych narracji i poszukiwanie alternatyw wobec dominujących struktur. Inne jutra, kuratorowane przez Michalinę Sablik i Verę Zalutskayę, proponują queerowe, dekolonialne i feministyczne opowieści o świecie, tworzone w obliczu kryzysów politycznych i ekologicznych.

 

Pozostałe sekcje wystawy pogłębiają refleksję nad ciałem, wspólnotą i pamięcią. W Z trzewi artystki ukazują związki między ciałem a infrastrukturą, odsłaniając fizyczną i społeczną kruchość systemów, w których funkcjonujemy. Jej serce prezentuje intymne opowieści o aborcji, a Socjalizm, feminizm i sztuka rekonstruuje mało znany kontekst feministycznych obchodów z 1975 roku, pokazując, jak wyglądała kobieca emancypacja w realiach socjalizmu. Wspólnie tworzą one złożony portret sztuki kobiet jako działania estetycznego i politycznego zarazem.

MARIA JAREMA. PĘKNIĘTY MODERNIZM

 

Wystawa Maria Jarema. Pęknięty modernizm proponuje nowe spojrzenie na twórczość jednej z najbardziej oryginalnych postaci polskiej sztuki nowoczesnej okresu międzywojennego i powojennego. Ukończyła studia na Wydziale Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w 1935 roku, wcześnie dołączyła do zaangażowanego politycznie środowiska awangardowego, odrzucającego normy akademickie. Była współzałożycielką Grupy Krakowskiej, ugrupowania o istotnym znaczeniu dla rodzącego się pokolenia modernistów. W latach 1934–1939 współpracowała również z prowadzonym przez jej brata Józefa eksperymentalnym teatrem Cricot, w którym zajmowała się scenografią, kostiumami, lalkarstwem i grą sceniczną.

 

Wystawa umożliwia głębsze zrozumienie indywidualnej praktyki i procesu twórczego Jaremy, prezentując jej twórczość razem z pracami polskich, francuskich, szwajcarskich i włoskich artystów, których podziwiała i z których dorobkiem się mierzyła.

 

Wystawa prezentuje prace ze wszystkich okresów twórczości Marii Jaremy. Po raz pierwszy w historii wystawiennictwa, Pęknięty modernizm obejmuje także niemal cały księgozbiór artystki, na który składają się katalogi wystaw, tomiki poezji, portfolia artystów i czasopisma – materiały zbierane w czasie trzech długich pobytów w Paryżu, wymieniane z przyjaciółmi w Polsce lub podarowane artystce przez brata Józefa. Zbiory te ułatwiają zarysowanie intelektualnej i artystycznej biografii artystki bezkompromisowej, nieustannie głodnej doświadczeń i bodźców intelektualnych, zmarłej przedwcześnie w wieku pięćdziesięciu lat.

 

JULIE MEHRETU

KAIROS/WARIACJE DUCHOLOGICZNE

 

Kairos / Wariacje duchologiczne to wystawa twórczości Julie Mehretu, amerykańskiej artystki o polskich korzeniach, urodzonej w 1970 roku w Etiopii. Tytuł ekspozycji łączy ideę antycznego kairosu – krytycznego punktu zwrotnego – z duchologią Jacques’a Derridy, w której teraźniejszość nawiedzają widma niedomkniętej przeszłości.

 

Poszerzając dziedzictwo amerykańskiego ekspresjonizmu abstrakcyjnego, Mehretu urosła do rangi jednej z najważniejszych artystek naszych czasów. Jej prace od ponad dwóch dekad pozostają ważnym punktem odniesienia dla współczesnego malarstwa. Mehretu odwołuje się w nich do kartografii, poezji i literatury, historii sztuki i muzyki, obrazów medialnych, a także wydarzeń polityczno-społecznych. Ten zróżnicowany materiał źródłowy dostarcza punktów wyjścia do obrazów, rysunków oraz eksperymentów z tradycyjnymi technikami druku.

 

Wystawa jest zaproszeniem do wejścia głęboko w praktykę artystki. Zgromadzono na niej prace z różnych etapów twórczości Mehretu: od analitycznych diagramów z końca lat 90., przez rysunki i akwarele, prace na papierze i folii z pierwszej dekady XXI wieku, po współczesne wielkoformatowe płótna, w których gęstość warstw działa jak sejsmograficzny zapis napięć współczesności.

 

MINH LAN TRAN RDZEŃ

 

Monumentalna realizacja Minh Lan Tran (ur. 1997, Hongkong), stworzona do klatki schodowej Muzeum, poszerza język abstrakcyjnego malarstwa, wchodząc w bezpośredni dialog z architekturą. Praca rozwija się wertykalnie niczym zwój, zbudowana z pojedynczego, dziewiętnastometrowego arkusza naturalnego lateksu. Zawieszona w przestrzeni instalacja działa jak półprzezroczysta membrana – podatna na światło, grawitację i ruch – poprzez którą artystka podejmuje refleksję nad granicą między życiem a śmiercią, materialnością i energią.

 

Choć architektura sugeruje ruch wznoszenia, Tran kontrapunktuje go ruchem opadania. Instalacja reaguje na przepływ ciał poruszających się po schodach w górę i w dół, krzyżujących swoje trajektorie. Może być odczytywana zarówno jako wznoszenie, jak i zstępowanie: wyłaniająca się z gleby i do niej powracająca. Logika ta zostaje wzmocniona przez sam proces realizacji – dzieło powstaje w podziemiach Muzeum, a jego montaż przybiera formę aktu wyniesienia, z podziemia na powierzchnię, a następnie ku niebu. Malarstwo staje się tu rozmową z tym, co podziemne, pośrednicząc pomiędzy ziemią, ciałem i światłem.