Paweł Pawlikowski nagrodzony w Cannes!

Paweł Pawlikowski z kolejną nagrodą za reżyserię w Cannes

W sobotni wieczór 23 maja 79. Międzynarodowy Festiwal w Cannes oficjalnie dobiegł końca. Podczas uroczystej Gali Zamknięcia jury Konkursu Głównego nagrodziło swoich faworytów najważniejszymi statuetkami w świecie europejskiego kina. Największym wygranym festiwalu został rumuński reżyser Cristian Mungiu, który otrzymał Złotą Palmę za film “Fjord” z Renate Reinsve i Sebastianem Stanem w rolach głównych.

Z kolei statuetką dla najlepszego reżysera w tym roku wyróżniono – ex aequo – hiszpański duet Javiera Calvo i Javiera Ambrossi za inspirowany niedokończonym dziełem Federico Garcíi Lorki film “La bola negra” oraz Pawła Pawlikowskiego za oparty na wydarzeniach z życia Thomasa Manna i jego córki Eriki film “Ojczyzna”. To kolejny po “Zimnej wojnie” obraz Polaka, który zapewnił mu tę prestiżową nagrodę. Gratulujemy!

– Sztuka powinna wykraczać poza nagłówki, bańki informacyjne, drugorzędne narracje, opowiadać o tym, co naprawdę widzą ludzie, co jest zgodne z ich intuicją. Musi istnieć przestrzeń wolności dla sztuki. Żyjemy w świecie, w którym coraz więcej osób jest głęboko przekonanych, że stoją po właściwej stronie. To jest absolutnie przerażające. Kino musi się temu opierać, pokazywać, że sprawy nie są proste, czarno-białe. Właśnie dlatego nakręciliśmy ten film – powiedział Paweł Pawlikowski, dziękując za przyznaną nagrodę.

Przeczytaj też:

• Festiwal Góry Literatury 2026. Co nas czeka w tym roku?
• BEKSIŃSKI.LIVE powraca w nowej odsłonie!
• Nie przegapcie tych premier! Najgłośniejsze filmy 2026 roku

O czym opowiada film Pawła Pawlikowskiego “Ojczyzna”

Nowy film Pawła Pawlikowskiego przenosi nas do Niemiec 1949 roku, czyli tuż po zakończeniu II wojny światowej. Bohaterami obrazu są Thomas Mann i jego córka Erika, którzy wróciwszy do zrujnowanej ojczyzny, próbują odnaleźć się w nowych realiach podzielonego kraju.

Historia rodziny Mannów i ich podróży z położonego w amerykańskiej strefie wpływów Frankfurtu do kontrolowanego przez Sowietów Weimaru dla reżysera stała się punktem wyjścia, by sportretować Niemcy w czasie budowania nowej, powojennej tożsamości i opowiedzieć o zagubieniu tych, dla których “dom” – i związane z tym pojęciem poczucie bezpieczeństwa i zakorzenienia – przestały istnieć wraz z wybuchem II wojny światowej.

Główne role w filmie zagrali wybitni niemieccy aktorzy: Sandra Hüller, Hanns Zischler i August Diehl. W obsadzie znalazła się także Joanna Kulig.