Najsłynniejszy kopniak w piłce nożnej. Legendarny piłkarz nie wytrzymał

Jon Champion, który komentował spotkanie dla BBC Radio tłumaczył po latach rywale robili wszystko, by wyprowadzić Francuza z równowagi. — W każdym meczu, szczególnie na wyjazdach, przeciwnicy próbowali grać mu na nerwach. Pamiętam, że w pierwszej połowie Palace traktowało go dokładnie tak, jak zdążył się już przyzwyczaić: lekkie szturchnięcie, drobna zaczepka, pociągnięcie za koszulkę. Był tym zirytowany – tłumaczył.

Kopniak, który przeszedł do historii piłki nożnej

10 stycznia 1995 r. podczas spotkania Manchesteru United z Crystal Palace doszło jednak do sytuacji, która przeszła do historii angielskiego futbolu. Trzy minuty po przerwie Cantona został wyrzucony z boiska. — Wszystko zaczęło się tak — opowiada sędzia tamtego meczu Alan Wilkie. — Schmeichel wykopał piłkę na połowę Palace, a kiedy Shaw się odwrócił i ruszył, Cantona próbował go kopnąć – tłumaczył na łamach magazynu theguardian.com.

Sędzia liniowy Eddie Walsh znajdował się bardzo blisko i natychmiast podniósł chorągiewkę. Cantona zobaczył czerwoną kartkę, po czym ruszył w kierunku ławki Manchesteru United. Alex Ferguson nie zwrócił na niego uwagi, więc Francuz skierował się dalej, w stronę tunelu.

Wtedy przy jego prawej stronie znalazł się Matthew Simmons, 20-letni wówcza kibic Palace. Simmons twierdził później, że “znalazł się w niewłaściwym miejscu o niewłaściwej porze”. Wcześniej zbiegł jednak na sam dół trybuny ze swojego miejsca znajdującego się 11 rzędów wyżej. Do dziś nie wiadomo dokładnie, co powiedział Cantonie. Simmons utrzymywał, że były to słowa: “Idź już, Cantona, czeka cię wcześniejszy prysznic!”. Inni twierdzili, że kibic powiedział: “Wypier…j z powrotem do Francji, francuski s…ynu”.

Cantona zareagował. Przeskoczył przez bandę reklamową i kopnął Simmonsa. — Obserwowałem go, gdy szedł wzdłuż linii bocznej — wspomina Champion. — Nasze stanowisko komentatorskie znajdowało się przy trybunie, do której wskoczył, więc wszystko wydarzyło się około 20 metrów od nas. Mieliśmy bardzo dobry widok. Nie widziałem, jak Simmons zbiegał z trybuny. Zobaczyłem tylko, jak Cantona nagle się odwraca i przeskakuje przez bandę reklamową, lecąc w kierunku kibica nogami do przodu – tłumaczył komentator..

Kilku zawodników Manchesteru United natychmiast ruszyło w stronę miejsca zdarzenia. — Wszystko, co widziałem, to Eric w tarapatach — mówił legendarny golkiper “Czerwonych Diabłów” Peter Schmeichel. — Byliśmy drużyną. Wszyscy byliśmy w tym razem, bez względu na wszystko – tłumaczył.

Obrońca MU, Gary Pallister wspominał: — Po prostu stałem i patrzyłem. Byłem kompletnie oszołomiony tym, co zobaczyłem. Nie mogłem uwierzyć. Eric nie był aniołem. Wszyscy wiedzieliśmy, że ma krótki lont i każdy człowiek ma swój punkt krytyczny. Tamtego wieczoru i w tamtym momencie Eric go osiągnął.

Bolesna kara dla gwiazdy

Ówczesny menadżer Manchesteru United, Alex Ferguson początkowo nie widział zajścia. — Nie patrzyłem na niego, kiedy opuszczał boisko — tłumaczył potem w rozmowie z “L’Equipe”. — Skupiałem się na tym, jak taktycznie przeorganizować drużynę, która grała w dziesiątkę. Kiedy wróciłem do domu, mój syn Jason zapytał: “Chcesz zobaczyć nagranie?”. Odmówiłem i poszedłem spać. Nie mogłem zasnąć. Około trzeciej nad ranem wstałem i obejrzałem. Szok był ogromny.

Spotkanie zakończyło się remisem 1:1. David May zdobył bramkę dla United, a Gareth Southgate doprowadził później do wyrównania. — Reszta meczu minęła jak we mgle — mówił “Guardianowi” Champion. — Myślę, że głównym tematem przez pozostałą część spotkania była próba zrozumienia tego, co zobaczyliśmy, co to oznaczało, dlaczego Cantona mógł to zrobić i co go sprowokowało.

Manchester United ogłosił, że Cantona nie zagra już do końca sezonu. FA przedłużyła jednak zawieszenie do końca września 1995 roku. Przed sądem Cantona został uznany za winnego napaści i skazany na dwa tygodnie więzienia. Później karę zmniejszono do 120 godzin prac społecznych.

O tym, że zaatakowany kibic nie był aniołem, wiele osób dowiedziało się dopiero podczas procesu. Simmons został również oskarżony o groźne zachowanie wobec Cantony. Gdy uznano go za winnego, przeskoczył przez stół i zaatakował prokuratora. Sześciu funkcjonariuszy musiało go obezwładnić i wyprowadzić z sali.

Cantona nie żałuje swojej decyzji… do dziś

Sam Cantona później tłumaczył swoje zachowanie: — Miliony razy ludzie mówią takie rzeczy i pewnego dnia po prostu tego nie akceptujesz. Dlaczego? To nie chodzi o słowa. Chodzi o to, jak się czujesz w danym momencie. Pewnego dnia reagujesz, ale słowa są dokładnie takie same jak te, które słyszałeś milion razy wcześniej. Dlatego nie da się powiedzieć, dlaczego właśnie wtedy reagujesz.

Po zawieszeniu Francuz trenował z zespołem młodzieżowym. W lipcu został sfotografowany podczas nieformalnego meczu treningowego z Rochdale. FA uznała, że mógł tym samym naruszyć warunki zawieszenia. — To był bezsensowny mecz — grzmiał Ferguson. — FA powiedziała, że zawieszenie Erica obejmuje wszystkie aktywności piłkarskie. To może oznaczać również kopanie piłki w ogrodzie z własnym synem.

Cantona nie wytrzymał presji administracyjnej. Uciekł do Francji i złożył prośbę o transfer. Ferguson pojechał za nim do Paryża i ostatecznie przekonał go do powrotu. Kilka lat później, po zdobyciu przez United dwóch kolejnych mistrzostw Anglii, menedżer powiedział, że jego podróż do Paryża była “jednym z bardziej wartościowych działań, jakie wykonałem w tej mojej głupiej pracy”.

Po wydarzeniach na Selhurst Park zmieniono przepisy. Zawodnicy wyrzuceni z boiska mieli od tej pory schodzić prosto do tunelu, zamiast okrążać boisko wzdłuż linii bocznej.

Cantona nigdy nie próbował przedstawiać siebie jako wzoru do naśladowania. — Nie obchodzi mnie, czy jestem postrzegany jako ktoś lepszy od innych — mówił. — Chciałem po prostu robić to, na co miałem ochotę. Jeśli chcę kopnąć kibica, to go kopnę. Nie jestem wzorem do naśladowania. Myślę, że im więcej widzisz, tym bardziej zdajesz sobie sprawę, że życie jest cyrkiem – tłumaczył.

Po latach legendarny Francuz mocno zszokował swoimi słowami, dotyczącymi tamtych wydarzeń. – Żałuję tylko jednego. Bardzo chciałbym móc kopnąć go jeszcze mocniej. Zostałem wtedy zdyskwalifikowany na dziewięć miesięcy, ale to dlatego, że chcieli, żebym posłużył jako przykład na przyszłość – wyjaśnił.