Ojciec skandynawskiej sceny jazzowej
Jan Garbarek to jedna z najbardziej niezwykłych, najbardziej płodnych i najbardziej rozpoznawalnych postaci europejskiego jazzu. To artysta, o którym mówi się, że nie tylko jest jednym z największych saksofonistów w historii muzyki jazzowej, ale że jest też prawdziwym pionierem, który wynalazł unikalny “nordycki język” dla saksofonu i niemal w pojedynkę zdefiniował charakterystyczny styl kultowej monachijskiej wytwórni ECM.
Artysta rzeczywiście w zasadniczym stopniu przyczynił się do wykreowania tego standardu, który krytycy określili mianem “ECM sound” – egzotycznie lodowatego i romantycznie melancholijnego. Garbarek jest jego wizytówką i współtwórcą. Wydobywane przez niego z saksofonu ascetyczne, eteryczne, krystaliczne, przestrzenne, pełne niedopowiedzeń, “zawieszone w ciszy” unikatowe tony pogłosu i echa już na zawsze zaimputowały w naszych głowach wyobrażenie muzyka grającego wśród norweskich fiordów.
Ciesząca się niezwykłą popularnością dyskografia Garbarka, jego występy w najważniejszych salach koncertowych na całym świecie, owiana legendą wieloletnia współpraca z Keithem Jarrettem czy jego bezprecedensowa kooperacja z Hilliard Ensemble sprawiły, że saksofonista zachwyca dziś nie tylko fanów jazzu na całym świecie – jego nagrania znajdują się również w katalogach miłośników muzyki klasycznej, folku, a nawet muzyki sakralnej, czy popu.
Twórczość saksofonisty wspaniale wymyka się zaszufladkowaniu i nie uznaje ani gatunków muzycznych, ani granic. Sam artysta często powtarza zresztą, że czuje się “nomadą, który zamieszkuje w muzycznym świecie wykraczającym poza jazz i poza kontynenty”.
– Ważna jest indywidualność artysty. Człowiek to styl. To zawsze mnie najbardziej interesuje, to jest dla mnie ważne. A jeżeli Pani pyta o mój styl, to mogę go określić jako konglomerat wielu różnych wpływów, często bardzo dziwnych i zaskakujących dźwięków, w które wsłuchiwałem się przez całe życie. Korzystam z nich, układając je w kompozycje, tak jak się układa puzzle, albo ładniej: jak bukiety. Doświadczenia zmieniają ludzi, więc po kilku latach mogę już brzmieć zupełnie inaczej. I znowu mnie wtedy ktoś zapyta o mój styl. A ja odpowiem to samo – powiedział kiedyś w wywiadzie dla Jazz Forum.
I jeszcze w innym wywiadzie:
“W każdym nagraniu, czy to z zespołem jazzowym, czy w nagraniach z muzykami ludowymi lub z kwartetem Hilliard jestem twórcą autentycznym, czyli muzykiem emocjonalnie związanym z tym, co gram i co tworzę. Nie jestem typowym jazzmanem, chociaż tak właśnie jestem postrzegany. Osobiście traktuję jazz bardzo szeroko – od muzyki improwizowanej po autorski komentarz do nagrań etnicznych lub sakralnych. Nie jestem typowym jazzmanem, taka jest moja droga” – mówi Garbarek.
Muzyka 
Sport 
Teatr 
Wywiady 
Polecane 
