Człowiek, który prześcignął Taylor Swift

Co ma Chopin do Jaretta?

Zdaniem krytyków jego muzyka zmienia oblicze muzyki klasycznej i wprowadza ją w erę Spotify.
Nic dziwnego. Jego albumy biją rekordy odtworzeń, zdobywają szczyty list przebojów “Billboard Top Classical Albums” i iTunes, a płyta “The Chopin Variations” na jeden dzień wyprzedziła nawet Taylor Swift w rankingu najlepiej sprzedających się wydawnictw muzycznych na Amazonie.

Chad Lawson, bo o nim mowa, zwrócił na siebie uwagę publiczności i krytyków swoją ogromną wyobraźnię dźwiękową i swobodnym poruszaniem się po różnorodnych światach muzycznych. Z tej niezależności i ciągłego udowadniania, że granice w muzyce są po to, by je przekraczać uczynił swój znak rozpoznawczy.

Rozpoczynał karierę od od muzyki stricte klasycznej i tradycyjnego jazzu, a następnie zdecydował się tworzyć muzykę na własnych zasadach. W rezultacie jego twórczość czerpie zarówno z brzmień muzyki klasycznej, jak i swobodnej natury jazzowej improwizacji a nawet z ambientu. W wywiadach jak mantrę powtarza, że tak naprawdę gatunek jest nieistotny:

Największy wpływ na jego twórczość wywarli Fryderyk Chopin i Keith Jarrett. Chopin, jak mówi, dał mu klasyczne korzenie a Jarret przemówił do niego jako pianisty i pomógł znaleźć drogę do jazzu. Nowoczesne, przemyślane i indywidualne ujęcia muzyki Chopina otworzyło mu zresztą drzwi do prawdziwej kariery i przyniosło wielką sławę.

Ale zacznijmy od początku …

Urodzony w Karolinie Północnej Chad już w wieku pięciu lat wiedział, że chce zostać muzykiem. Zrealizował to marzenie w wieku 18 lat, kiedy zapisał się do Berklee College of Music w Bostonie. Już tam rozpoczął karierę jako muzyk studyjny. W 1997 roku wraz z perkusistą Alem Sergelem i basistą Zackiem Pagem założył Chad Lawson Trio. Zespół wydał łącznie dwa albumy: “Dear Dorothy: The Oz Sessions” (2002) z jazzową reinterpretację muzyki do kultowego filmu “Czarnoksiężnik z krainy Oz” oraz “Unforeseen” (2004) łączący oryginalne kompozycje ze standardami jazzowymi i coverami m.in. Soundgarden i The Police.

W 2009 roku Lawson wydał swój debiutancki solowy album “Set on a Hill”, zawierający głównie jazzowe improwizacje na fortepian jazzowy. Kolejne były wydawnictwa “The Piano” (2011) i “The Space Between” z 2013 roku. Wszystkie one poświęcone były eksploracji coraz bardziej płynnych granic pomiędzy jazzem, z naciskiem na improwizację, a muzyką klasyczną.

Prawdziwy przełom nastąpił w 2014 roku wraz z “The Chopin Variations” – reinterpretacja dzieł Chopina odniosła ogromny sukces, osiągając pierwsze miejsca na listach przebojów listy najpopularniejszych albumów klasycznych magazynu Billboard oraz na pierwszych miejscach list przebojów muzyki klasycznej iTunes i Amazona.

Na płycie Lawson kontekstualizuje solowe utwory Chopina na fortepianie, dodając akompaniament skrzypiec i wiolonczeli a także wprowadzając pewne manipulacje elektroniczne. Dodatkowe efekty dźwiękowe uzyskał – jak sam mówił w wywiadach – przypadkowo: muzyk był zmuszony nagrywać materiał na płytę późno w nocy i aby nie obudzić dwójki swoich małych dzieci umieszczał filc pomiędzy strunami i młoteczkami fortepianu i – aby wytłumić dźwięk – montował mikrofony wewnątrz fortepianu w pobliżu młotków. Dzięki temu Lawsonowi udało się uzyskać zupełnie nowe brzmienie rezonansowej barwy fortepianu – znalazł sposób na uchwycenie miękkich, subtelnych dźwięków tworzonych przez działanie klawiszy klawiatury.

Nowe, przesuwające kolejne granice brzmienia fortepianu udało mu się uzyskać ponownie na płycie “Re: Piano” z 2018 roku. Jedynym instrumentem wykorzystanym do nagrania albumu był fortepiana, ale włączając do produkcji elektroniczne pętle i dźwięki otoczenia udało się Lawsonowi uzyskać efekt gdzieś pomiędzy klasyką a ambientem. Podjęte przez Lawsona po raz kolejny ryzyko zaprocentowało – album zajął pierwsze miejsce na liście przebojów iTunes Classical i piąte miejsce na liście “Billboard Classical”.

Chad Larson od wielu lat jest również kompozytorem muzyki filmowej. Jego muzyka znalazła się między innymi w “The Walking Dead”, “Pamiętnikach Wampirów” i w “Lore” (muzyk jest również kompozytorem muzyki do podcastu o tym samym tytule).

W Polsce artysta jest wciąż mało znany. Tym bardziej warto wybrać się 25 września do Wrocławskiego Centrum Kongresowego ja jego koncert.