Mateusz Gędek wkracza w muzyczną dorosłość bez kompromisów

Ola Gieczys: Jesteś obecny na scenie muzycznej od blisko 10 lat. Mieliśmy okazję poznać ciebie jako finalistę pierwszej edycji programu “The Voice Kids” oraz członka zespołu 4Dreamers, więc trudno jest mówić o tobie, jako o debiutancie. Na pewno przez ten czas zauważyłeś, że to trudna branża. W końcu mówi się o niej, że jest jak kapryśna kochanka. Często dużo obiecuje i nie dotrzymuje słowa, potrafi zdradzić. Czy obecność w The Voice Kids i w 4Dreamers z dzisiejszej perspektywy to była dla Ciebie szkoła obycia w tym trudnym show-biznesowym świecie?

Mateusz Gędek: Faktycznie przez ten czas trochę stwardniała mi skóra, a na pewno złapałem sporo dystansu do show-biznesu [śmiech]. Miałem okazję zgromadzić sporą kolekcję doświadczeń – zarówno fajnych, jak i mniej fajnych. Tak, jak powiedziałaś: ta urocza, niewątpliwie fascynująca kochanka potrafi nieźle czarować i bardzo dużo obiecywać, ale finalnie są to najczęściej obietnice bez pokrycia, nie za dużo z nich wychodzi więc, bardzo łatwo i szybko można się rozczarować. Mamy naprawdę mnóstwo pięknej muzyki, o której nikt nie słyszy, ponieważ nie jest w stanie się wybić poza ten magiczny szklany sufit zależności, koneksji, algorytmów sprzedażowych itd. Jest to świat, w którym po prostu telefon potrafi załatwić więcej niż realne doświadczenie i umiejętności. I my muzycy musimy się z tym mierzyć. Z perspektywy czasu uważam, że ja i tak miałem o tyle szczęście, że mogłem przeżyć te pierwsze rozczarowania związane z “byciem w branży” w sposób stosunkowo bezpieczny, bez większej krzywdy. Gdy spotkał mnie mniej czy bardziej bolesny zawód, czy gdy zderzyłem się z porażką jakiegoś projektu, to byłem w na tyle komfortowej sytuacji, że mogłem sobie powiedzieć: “Okej, czyli jest tak i tak, tak to działa. Zanotuj to sobie w głowie na przyszłość”. Starałem się na bieżąco po prostu odrabiać te lekcje z nadzieją, że to doświadczenie się kiedyś przyda. Wszystkie to było bardzo cenne, bo rzeczywiście dzięki temu czuję, że teraz jestem realnie gotowy, by wejść na rynek muzyczny świadomie, bez strachu, robiąc po prostu swoje.

Na “PO FAKCIE” sięgasz po bardzo eklektyczne brzmienia – od estetyki retro, przez rock, elektronikę, po awangardę a nawet ocierasz się o jazz i rap. EP-ka zaskakuje oryginalnym brzmieniem i nieoczywistymi aranżacjami. Możesz opowiedzieć mi trochę więcej o tej stylistycznej wolcie i o inspiracjach, jakie za tym brzmieniem stały?

Zawsze – co jest kolejną pochwałą moich rodziców – słuchałem dużo ciekawej muzyki. Od Maanamu i Republiki, przez Corteza, EABS i Kosmonautów, po Rage Against the Machine i System of A Down. Kocham też funk i British DnB. Pracując nad tym materiałem zależało mi na tym, żeby nie wciskać hamulców bezpieczeństwa. Chciałem aby te wszystkie moje fascynacje znalazły swoje odzwierciedlenie na “PO FAKCIE”. Starałem się zupełnie nie ograniczać i czerpać ze wszystkiego, co mnie interesowało, co uważam w muzyce za magiczne. Sam proces powstawania płyty to był jeden wielki jam session, totalny plac zabaw. Robiliśmy, co nam się żywnie podobało a następnie dawaliśmy tym pomysłom czas na to, żeby chwilkę odleżały, żeby mogły rozkwitnąć. Wtedy dopiero następowała faza dopieszczania materiału. To, że cała EP-ka powstała “po kosztach”, chałupniczo, w moim i Krzyśka [Krzysztof Baranowski – przyjaciel, współlokator, współproducent i współtwórca muzyki na “PO FAKCIE” – red.] w mieszkaniu dało nam poczucie bezpieczeństwa, braku presji i tego, że my nie jesteśmy w pracy, a to sprzyjało nastawieniu pt. “My nie musimy tych piosenek napisać, my je chcemy napisać. Jeżeli coś nam nie idzie dzisiaj, to siądziemy do tego jutro”. Takie podejście dawało nam duże poczucie komfortu i mnogości możliwości.

To teraz porozmawiajmy o warstwie tekstowej. Przyznałeś w jednym z wywiadów, że poprzez “PO FAKCIE” rozliczyłeś się z samym sobą, z pewnym okresem w swoim życiu, wszystkimi nie do końca dobrymi decyzjami, które podjąłeś przez ostatnie lata. Odnosisz się tutaj do konkretnych osobistych doświadczeń. Wydawnictwo ma więc w swojej konstrukcji sporo z pamiętnika, jest formą autoterapii. Ale ja tu też widzę drugi rozdział, który rozpoczyna się po domknięciu tego rozrachunku z przeszłością. Ta druga część “PO FAKCIE” ma w sobie wiele ze społecznego i politycznego komentarza, odniesień do aktualności i problemów, z jakimi mierzy się twoje pokolenie. To wyraźny głos człowieka, który wchodząc w dorosłość mocno szuka swojego miejsca we współczesnym świecie. I przyznam, że ten Mateusz podoba mi się na “PO FAKCIE” najbardziej.

Nie jest to płyta konceptualna, bardziej jest to kalejdoskop emocji, które dotyczą wspomnienia z przeszłości lub wywołał je impuls z niedawnej teraźniejszości. Zarówno “Masochizm”, “Płaszcz”, czy “Na części pierwsze” są utworami, które odnoszą się do zdarzeń, do osób, do sytuacji, które miały na mnie bardzo silny wpływ. Tu od początku wiedziałem, jaką historię i emocje chcę w nich przemycić. Natomiast, jeśli chodzi o utwory takie jak “Garnitury” czy “Komunikat”, to rzeczywiście odnoszą się one do dużo bardziej aktualnych wątków. “Garnitury” powstały w reakcji na wypowiedź prezydenta Stanów Zjednoczonych Donalda Trumpa, który odpowiadając na pytanie dziennikarza z premedytacją kłamał, wiedząc przecież, że jego wcześniejsza wypowiedź w tym temacie jest nagrana i krąży po internecie. To zachowanie było tak bezczelne, tak prostackie i tak żenujące, że musiałem się do tego zdarzenia odnieść. Również dlatego, że tego typu postawy i gry polityczne są obecne coraz częściej na naszym lokalnym podwórku. Ja jak każdy młody człowiek walczę nie tylko o to, żeby mieć jakieś perspektywy na godne życie. Chcemy też mieć wpływ na to, jak wygląda nasz krajobraz polityczny. A obecnie mamy poczucie, że nasze realne potrzeby i problemy nikogo nie interesują, nasze głosy są lekceważone, a jedyne co interesuje polityków, to władza i prowadzenie partyjnych wojen. Dlatego chciałem trochę uszczypnąć tych “panów w garniturach” i pozostaje mi tylko żywić nadzieję, że jeśli któryś z nich kiedykolwiek przypadkiem usłyszy ten utwór, to poczuje się chociaż ciut niekomfortowo.

Masz za sobą pierwsze koncerty promujące “PO FAKCIE”. Gdzie i kiedy będziemy mogli Ciebie posłuchać w najbliższym czasie?

Pierwsze koncerty były naprawdę cudowne, przerosły moje oczekiwania i oczywiście wzbudziły apetyt na więcej. Na ten moment jednak jeszcze nie jestem pewny w jakich miejscach się pojawię w 2026 roku. Na pewno będę dawał o każdym występie znać w swoich mediach społecznościowych.

Cele i marzenia na 2026 rok?

Chciałbym wziąć na warsztat te starsze utwory, przearanżować je i dać im trochę nowego życia, żeby materiał na koncertach był jeszcze lepszy. No i powoli, bo powoli, ale są już podejmowane pierwsze kroki, jeśli chodzi o pracę nad utworami na pełnoprawną, debiutancką płytę. Myślę, że jej zapowiedzi w postaci pierwszych singli będą się pojawiać w nieodległym czasie. Wszystko już gdzieś tam się procesuje. Myślę, że już na początku tego nowego roku coś ciekawego w przestrzeni streamingowej się pojawi, co będzie na pewno ciekawe. A jeśli chodzi o takie marzenia przez duże “M”, to zawsze mi się marzyło, żeby wystąpić na Męskim Graniu.

Trzymam więc kciuki, aby każdy z tych celów i każde z marzeń udało się Tobie zrealizować w tym roku!

Dzięki serdeczne.