Ranking, który skłócił słuchaczy hip-hopu. Oto 100 najlepszych albumów rapowych według Pitchforka

Choć to niedorzeczne, kochamy rankingi

Muzyczne rankingi, niezależnie od tego czego dokładnie dotyczą od zawsze elektryzują słuchaczy i prawdopodobnie zawsze będą. Schemat jest dość prosty. Wchodzimy, zaintrygowani tytułem, szukając najpewniej konfirmacji dla swojego gustu muzycznego, denerwujemy się gdy coś nie pokrywa się z naszymi wyobrażeniami, po czym wychodzimy i albo przeżywamy to jeszcze przez chwilę w samotności albo nakręcamy się wymieniając uwagi dotyczące tego “jak zły jest ten ranking” między znajomymi, często dzielącymi z nami gust. I tak samo jak pewne jest powtórzenie się tego schematu u wielu osób, tak pewne jest, że klikniemy w kolejny ranking. Bo choć to na pierwszy rzut oka irracjonalne, z jakiegoś powodu, kochamy się nimi emocjonować.

Ja przestałem się oszukiwać, i tak wiem że kliknę. Ale jednocześnie staram się nimi nie emocjonować, a raczej doceniać jeszcze jeden aspekt rankingów, o którym często się zapomina, szczególnie w kontekście zestawień większych niż te podsumowujące rok. Prawie zawsze znajdzie się na liście projekt, którego nie słuchałem lub, co często ciekawsze, nawet o nim nie słyszałem i to idealna okazja, żeby się zapoznać i poszerzyć swoje horyzonty. Nie inaczej jest w przypadku listy 100 najlepszych hip-hopowych płyt w historii od Pitchforka, która rozgrzała do czerwoności środowiska słuchaczy rapu.

Co ciekawego możemy wynieść?

Jak to tak tylko “Yeezus” od Kanyego Westa? Tylko “Aquemini” od OutKast? Tylko “The Blueprint” od Jaya-Z? Co robi Rich Gang na 7. miejscu? Dlaczego Biggie poza pierwszą dziesiątką? To najczęstsze pytania, jakie pojawiają się w komentarzach, które prawdopodobnie część z was także sobie zadała. Od siebie dorzucę z pewnością dziwny brak “2001” Dr. Dre, którejś z płyt Big L’a, a z nowszych pozycji całkowite pominięcie Freddiego Gibbsa, JPEGMAFII, Denzela Curry’ego, Run The Jewels czy Vince’a Staplesa. Nie jest to jednak szczególnie istotne, co uważam za nietrafione w rankingu. Dużo ważniejsze jest, co ciekawego możemy z niego wynieść.

A szczerze uważam, że dużo dobrego. Lista jest różnorodna zarówno jeśli chodzi o epoki w hip-hopie, jak i nurty. Oprócz oczywistego wbijania kija w mrowisko polaryzowaniem na linii oldschool – trap, cieszy obecność bardziej niszowych pozycji. Na miejscu 91. znalazła się debiutancka płyta Cannibal Ox, która dała podwaliny pod praktycznie całą scenę eksperymentalnego hip-hopu. Ciekawą pozycją z pewnością jest “Ganger” od Veeze’a, najbardziej docenionego przedstawiciela brzmień współczesnego Detroit. Zaskoczyła mnie również obecność Ka w czwartej dziesiątce rankingu. Rapera absolutnie wyjątkowego, który niestety zmarł w 2024 roku.

Mam natomiast jeden poważny zarzut do tej listy. Logicznym jest dla mnie skoncentrowanie się ze względów logistycznych na scenie amerykańskiej, jednakże ranking nie wskazuje na to w swej nazwie. Nie uwzględnienie Wielkiej Brytanii, pomimo, że wielu raperów i raperek z wysp blisko współpracuje z amerykańskimi artystami i regularnie tam występuje, jest dość dużą krótkowzrocznością. Little Simz czy Dizzee Rascal nieco nerwowo pukają do drzwi. Być może w przypadku kolejnego zestawienia uwzględnione zostaną także duże i ważne postaci dla światowego hip-hopu niepochodzące z USA. Tymczasem lecę czerpać energię z impulsu, jaki wywołał we mnie ten ranking i nadrabiać zaległości w hip-hopowych klasykach, które kolejny raz zostały mi przypomniane. I jestem przekonany, że znajdę tam perełki, które zostaną ze mną na długie lata. A o to bardziej niż o kontrowersję powinno w tym wszystkim chodzić.