Są takie filmy, płyty, seriale czy gry, o których dzisiaj mówi się, że są genialne lub przełomowe. Tylko że kiedy pojawiły się po raz pierwszy, niekoniecznie było to takie oczywiste. Czasem publiczność nie wiedziała, co właściwie zrobić z dziełem, które nie pasowało do znanych schematów. Czasem marketing obiecywał coś zupełnie innego. Bywało też tak, że twórca rzeczywiście zrobił coś nowego, ale odbiorcy potrzebowali kilku, kilkunastu albo nawet kilkudziesięciu lat, żeby oswoić się z tym pomysłem. A czasem sprawa jest jeszcze ciekawsza…
Odkryj Open’era: Noname
W cyklu “Odkryj Open’era” będziemy prezentować mniej oczywiste postacie, które wystąpią podczas tegorocznej edycji festiwalu, a które zdecydowanie należy poznać i usłyszeć na żywo. Jego pierwszą bohaterką jest Noname.
16.05.2024
Jakub Wojakowicz
Artykuł może zawierać autopromocję eBilet.pl
U podstaw twórczości wielu rapowych artystów, którzy pojawią się na tegorocznym Open’erze jak np. 21 Savage czy Gunna, stoi melodyjność i zabawa trapowymi brzmieniami. Osoby szukające większej głębi w muzyce niekoniecznie odnajdą ją jednak w ich twórczości. Zupełnym tego przeciwieństwem jest Noname, obok której bardzo trudno przejść obojętnie.
Przyjaciele z Chicago
Wystarczy wspomnieć o tym, że początkami rapowymi Noname były slamy poetyckie, żeby uświadomić sobie z kim mamy do czynienia. To artystka, dla której treść jest kluczowym elementem twórczości. Wychowana na bluesowych brzmieniach, choć często zapędza się w rejony neo-soulu, to rap wybrała jako swój środek ekspresji. Ogromny talent pokazała freestyle’ując wraz z przyjaciółmi, dziś doskonale znanymi postaciami z Chicago: Mickiem Jenkinsem, Sabą czy Chancem The Rapperem. U tego ostatniego zadebiutowała na albumie “Acid Rap”. Jej teksty jednak nie mają nic wspólnego z freestylem. Są dobrze zaplanowane i bardzo celne.
Krzyk sprzeciwu
Twórczość Noname to przede wszystkim walka z niesprawiedliwością i nierównościami. Jej twórczość, dla niektórych wręcz naiwnie idealistyczna, jest krzykiem, na który artyści najczęściej się nie zdobywają. Nawet ci, którzy działają na rzecz swoich społeczności i starają się pomóc. Radykalność Noname czyni ją wyjątkową. Zwraca uwagę na problemy osób czarnych w Stanach, brutalność policji, zagrożenia, na które narażone są kobiety w patriarchalnym społeczeństwie, wstawia się za osobami LGBTQ+, krytykuje wojenną politykę USA. Swoim ostatnim albumem “Sundial” wywołała niemały szum, gdy w utworze “Namesake” skrytykowała Rihannę, Beyonce i Kendricka Lamara za występ podczas Superbowl. Liga NFL ma bowiem mocne powiązania z przemysłem zbrojeniowym w Stanach Zjednoczonych i wspiera go finansowo.
Twórczość Noname to nie tylko teksty. Renomowany portal Pitchfork nadał “Sundial” tytuł Best New Music. Trudno się dziwić, sposób w jaki łączy rap z jazzem, sprawia, że dla wielu osób jest ona jedną z najciekawszych artystek na świecie. To, że wraz z świetnym poziomem muzycznym idzie treść jest jednak kluczowe, szczególnie dzisiaj.
Brak mocnych głosów sprzeciwu na otaczającą nas rzeczywistość jest obecnie bardzo widoczny. A zdecydowanie jest się przeciw czemu sprzeciwiać. Dlatego Noname niejednokrotnie krytykowała artystów za to, że mając naprawdę duży zasięg i sprawczość, milczą. Jednocześnie sama nie tylko poprzez muzykę, stara się edukować ludzi. Założyła m.in. Noname Book Club, w którym analizowane są dzieła napisane przez autorów pochodzących z mniejszości czy to rasowych czy seksualnych. Co będzie chciała nam przekazać podczas swojego koncertu w Polsce? Tego przekonamy się już 3 lipca podczas jej koncertu na Alter Stage Open’er Festivalu.
Poprzedni artykuł
Następny artykuł












