Mystic Festival 2024. Kraken się przebudził

Mystic Festival jest jak… Kraken. (Nie bez powodu “maskotka” festiwalu, olbrzymia czaszka stoi na mackach). Od jakiegoś czasu wyłania się raz do roku i obłapia mackami znaczną część terenów stoczniowych. No i ryczy – głosem całego morza metalmaniaków. Cóż dodać, ten morski potwór uwodzi.

Metalowe święto, jakim też można nazwać imprezę, gości w gdańskiej stoczni cztery dni. Pierwszego przywitało gości prawdziwie portową, nieco sztormową pogodą. Chłodną i deszczową. Ale mało sprzyjające warunki atmosferyczne nie przeszkodziły nikomu w dobrej zabawie.

Rozgrzewka w tytule pierwszego dnia nie oznacza wcale, że organizatorzy do line-upu wrzucili zespoły piątej ligi. Wręcz przeciwnie. Bawić się i szaleć w moshpicie było przy czym, bo imprezę otwierali m.in. Fear Factory. Ale przecież – podczas festiwalu nie chodzi tylko o to, żeby pod sceną wbić się w ścianę śmierci, ale dobrze bawić też w tzw. międzyczasie.

Mystic naprzeciw potrzebom festiwalowiczów wychodzi naprawdę koncertowo. To nie jest festiwal największych rozmiarów, ale dzięki temu bardzo sprawnie zorganizowany. Naprawdę. Oprócz oczywistych punktów sanitarnych i gastronomicznych (a te licząc foodhall W4 są aż dwie), jest tu naprawdę sporo ułatwień (jak stacje ładowania sprzętów) i atrakcji.

Na Mysticu rzecz jasna można nabyć płyty występujących kapel, festiwalowy merch, ale też… zyskać nowy tatuaż. Gdyby kogoś poniosła fantazja i zapragnąłby tatuaż z logo ukochanej kapeli albo fantazyjny wzór, mobilne studio Rock’n’Roll Tattoo stoi otworem. Podobnie jak sąsiadujący salon piercingu. Mało? Jest też festiwalowy punkt barbershopu Nergala. I gitarowy showroom. Tak więc, głównie tyczy się to męskiej części publiczności, z festiwalu można wyjść nie tylko usatysfakcjonowanym, ale i wystylizowanym od stóp do głów.

Moje top 3 z rozgrzewki Mystic Festival

Ale, ale… mimo feerii atrakcji, nadal najważniejsza pozostaje tu muzyka. Coś dla siebie znajdzie tu i fan hadcore punka, hard and heavy i wszelkiej maści metalu. Pięć scen nie jest usytuowanych od siebie daleko, ale trzeba zachować czujność, by nie przegapić tego, co najciekawsze. Ja z pewnością z tego dnia zapamiętam trzy koncerty. Trzy koncerty klasyków.

Z pewnością jeden z najbardziej porywających publikę gigów dał amerykański Suffocation. To była dosłownie ściana dźwięku i… ściana ludzi. Na koncert bandu na Desert Stage było naprawdę trudno się dostać. I chociaż w coraz bardziej ściskającym tłumie można było dosłownie paść ofiarą suffocation, czyli uduszenia, to warto było tam być. Band pod wodzą Franka Mullena (i jego potężnego głosu), zmiatał z planszy.

Nie będę oryginalna, (bo ten koncert zrobił chyba na większości największe wrażenie), jeśli powiem, że najmocniejszym punktem tego wieczora był występ Body Count. Jak dobrze było zobaczyć Ice-T, który, choć powoli zbliża się do siedemdziesiątki, jest w rewelacyjnej formie. Jest wielki, zły i wściekły. Jak całe Body Count zresztą.

Zespół dał energetyczny, elektryzujący odpór ulewnemu deszczowi, racząc publikę swoimi klasykami, jak “Talk Shit, Get Shot” czy “Cop Killer”. Oczywiscie też – stosunkowo nowszymi kawałkami, jak “Manslaughter” i zupełnymi świeżynkami, jak “Psychopath” z nadchodzącej, najnowszej płyty. A wszystko okraszone cytatami z Metalliki i Slayera. “Wujek Ice-T”, jak sam siebie nazwał raper, nie brał jeńców. Dlaczego? Bo, jak mówił ze sceny, wiedział, że w Polsce ma całą rzeszę fanów hardcore’u. Nie mylił się!

No i wreszcie – królowie thrash metalu, Kreator. Kultowy niemiecki band od pierwszych dźwięków świetnie odnalazł się w stoczni. Muzycy podkreślali, że z radością wrócili do Polski, tym bardziej, że dzięki temu mogli po raz pierwszy zagrać w Gdańsku. Z tej okazji zafundowali właśnie swoim, tłumnie zebranym „hordom choaosu” prawdziwą hitową wiązankę. Bo było: i “Satan Is Real”, i “Enemy of God”, i “Hordes of Chaos” właśnie.

Muzycy, choć może z racji wieku nieco szybciej się męczący i łapiący zadyszkę, pokazali pełną krasę. I to, za co kocha się metal. Za ścianę dźwięku, zawrotne tempo, blasty, imponujące riffy, a wszystko skąpane w odpowiedniej dozie patosu. W spektaklu było wszystko – scenografia, kostiumy, pochodnie, płomienie, sztuczne ognie, słupy dymu… czego chcieć więcej? To było naprawdę widowiskowe show. Godne headlinera.

A przypomnijmy, że to nie koniec, a dopiero początek. Przed nami jeszcze mnóstwo emocji. Kraken dopiero się przebudził.