{"id":35773,"date":"2024-10-22T10:21:36","date_gmt":"2024-10-22T09:21:36","guid":{"rendered":"https:\/\/www.ebilet.pl\/now\/?p=35773"},"modified":"2025-09-19T18:22:05","modified_gmt":"2025-09-19T17:22:05","slug":"rod-stewart-swingujaca-ikona-pop-rocka","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.ebilet.pl\/now\/rod-stewart-swingujaca-ikona-pop-rocka\/","title":{"rendered":"Rod Stewart: swinguj\u0105ca ikona pop-rocka"},"content":{"rendered":"\n
\n
\n
\n
\n

Rod Stewart<\/a> <\/strong>– gwiazda popu i jedna z jego ikon, utrzymuje si\u0119 na powierzchni szo\u0142biznesu od prawie 60 lat. W\u0142a\u015bnie trwa jego \u015bwiatowa trasa koncertowa, w ramach kt\u00f3rej artysta odwiedzi Polsk\u0119<\/a>. Jej nazwa – “One Last Time”<\/strong>, czyli “Ostatni raz” – mo\u017ce sugerowa\u0107, \u017ce to mo\u017ce by\u0107 ostatnia okazja dla polskich fan\u00f3w, by zobaczy\u0107 piosenkarza na \u017cywo.<\/span><\/p>\n<\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n<\/section>\n\n\n

\n
\n
\n
\n
\n
\n
\n <\/span>\n <\/div>\n <\/div>\n
\n
\n <\/span>\n <\/div>\n <\/div>\n
\n
\n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n<\/section>\n\n\n
\n
\n
\n
\n

Od sprzedawcy obraz\u00f3w do bluesowego piosenkarza<\/h2>\n

Marsz do s\u0142awy Roda Stewarta nie zacz\u0105\u0142 si\u0119 na scenie, ale… w sklepie z obrazami i ramami swojego brata, w kt\u00f3rym pracowa\u0142. Dopiero w pa\u017adzierniku 1963 roku do\u0142\u0105czy\u0142 do graj\u0105cej rhythm&bluesa grupy The Dimensions<\/strong> jako wokalista i harmonijkarz. Kapela grywa\u0142a w klubie Studio 51 na Great Newport Street w Londynie, gdzie wcze\u015bniej popularno\u015b\u0107 zdobyli Rolling Stonesi.\u00a0<\/span><\/p>\n

Potem, w 1967 roku, Stewart przy\u0142\u0105czy\u0142 si\u0119 do Jeff Beck Group<\/strong>, gdzie udziela\u0142 si\u0119 jako wokalista i autor tekst\u00f3w. Wkr\u00f3tce potem grupa wyda\u0142a sw\u00f3j debiutancki album “Truth”<\/strong>, kt\u00f3ry dotar\u0142 na 15. miejsce listy przeboj\u00f3w w USA, ale za to nie odni\u00f3s\u0142 \u017cadnego sukcesu w Wielkiej Brytanii. Drugiej p\u0142ycie – “Beck-Ola”<\/strong> z 1969 roku – powiod\u0142o si\u0119 troch\u0119 lepiej, bo w Stanach Zjednoczonych trafi\u0142a na 15. a w Wielkiej Brytanii na 39. miejsce na li\u015bcie przeboj\u00f3w.<\/span><\/p>\n

W tym czasie jednak Stewart podejmowa\u0142 ju\u017c pierwsze solowe pr\u00f3by, czego przyk\u0142adem jest jego intpretacja bluesowego standardu “Good Morning Little School Girl”<\/strong>. <\/span><\/p>\n<\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n <\/div>\n<\/section>\n\n\n

\n